เขาคือสวีฉางอิง อดีตเสนาบดีกรมกลาโหม
เพราะถูกคดีผู้สมรู้ร่วมคิดของอดีตฮ่องเต้พัวพัน จึงถูกลดตำแหน่งและยื่นหนังสือขอลาออกกลับบ้านก่อนกำหนด
หลังสอบถามที่อยู่จนทราบแน่ชัด กวนหนิงก็พาจิ่นเยวี่ยไปเยี่ยมเยือน
ทั้งสองออกจากซ่างจิง มุ่งหน้าไปทางเหนือของเมือง
กวนหนิงมีงานยุ่งมากมาย จึงแทบไม่เคยออกนอกเมือง
สวีฉางอิงอาศัยอยู่แถบชานเมืองทางเหนือของซ่างจิง ที่นี่มีผืนนาอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ มองไปสุดสายตาก็ยังเห็นปลายทางได้ยาก
ตลอดทางพบเห็นภาพการทำงานอย่างคึกคัก นี่คือคลองชลประทานที่ก้วนชิว เสนาบดีกรมโยธากล่าวว่าจะขุดขึ้น เพื่อผันน้ำจากแม่น้ำหวยมาหล่อเลี้ยงผืนนา
เท่าที่กวนหนิงทราบ ผืนนาเหล่านี้ล้วนเป็นของตระกูลขุนนางและผู้สูงศักดิ์ในเมือง
เดิมก็มีคลองอยู่สามสายแล้ว บัดนี้ยังจะขุดเพิ่มอีก
เขาจงใจแวะไปดูด้วยตาตนเอง เห็นเหล่าคนงานทำงานจนเหงื่อท่วมกาย
มุ่งขึ้นเหนือไปอีกก็พบหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
หมู่บ้านไม่ใหญ่ ดูทรุดโทรมอย่างยิ่ง บ้านส่วนใหญ่เป็นบ้านดินกับกระท่อมมุงจาก
เมื่อเห็นกวนหนิงกับจิ่นเยวี่ย ชาวบ้านต่างพากันมามุงดูด้วยความสงสัย
“นึกไม่ถึงว่ารอบซ่างจิงยังมีหมู่บ้านยากจนเช่นนี้ด้วย”
จิ่นเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจยิ่ง
ชาวนาพวกนี้สวมเสื้อผ้าบาง ๆ กับรองเท้าฟาง ดูยากจนข้นแค้น
ยามนี้เข้าสู่เดือนสิบแล้ว อากาศเริ่มเย็นลง ทว่าพวกเขากลับไม่มีเสื้อผ้าหนา ๆ สวมใส่
“เป็นเรื่องปกติ”
กวนหนิงเอ่ยว่า “ทุกแห่งหนย่อมมีทั้งส่วนที่รุ่งเรืองและส่วนที่ยากไร้”
ภายใต้การนำทางของชายชราผู้มีอัธยาศัยดี ทั้งสองก็มาถึงลานบ้านแห่งหนึ่ง
นี่เป็นเพียงบ้านชาวนาธรรมดา รั้วเตี้ย ๆ ล้อมลานด้วยแนวรั้วไม้ไผ่ ภายในลานไม่กว้างนัก มองผ่านเข้าไปเห็นบ้านดินอยู่หลังหนึ่ง