“มีสิ่งใดก็พูดมาตรง ๆ”
จักรพรรดิหลงจิ่งมีสีหน้าเรียบเฉย เฝิงหยวนติดตามพระองค์มาตั้งแต่ครั้งยังเป็นองค์ชาย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จึงมิใช่เพียงเจ้านายกับบ่าวตามธรรมดา
เฝิงหยวนเอ่ยขึ้นว่า “เศษซากผู้ภักดีต่อฮ่องเต้องค์ก่อนฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง พวกมันซ่อนตัวได้ลึกล้ำจนน่าขนลุก ลอบสังหารกวนหนิงถึงสามครั้งก็เพื่อก่อความปั่นป่วนในแผ่นดิน แล้วฉวยโอกาสฟื้นอำนาจกลับคืนมา ภัยร้ายนี้มิอาจประเมินได้ เมื่อเทียบกับเรื่องนี้แล้ว การลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยดังที่พระองค์ตรัสพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร หรือจะให้ระงับแผนลดอำนาจอ๋องตามหัวเมือง?”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ความหมายของบ่าวคือ การลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองกับการแต่งตั้งกวนหนิง มิได้ขัดแย้งกันพ่ะย่ะค่ะ”
เฝิงหยวนกล่าวต่อว่า “หากเขาเป็นซื่อจื่อไร้ความสามารถก็ว่าไปอย่าง แต่เขากลับเป็นผู้มีพรสวรรค์ หากยังคงกดเขาไว้ กระแสวิพากษ์วิจารณ์ภายนอกย่อมไม่เป็นผลดีต่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
“หืม?”
จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสเสียงเรียบ “เจ้าหมายความว่าเรา...”
“ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ บ่าวมิได้หมายความเช่นนั้น”
เฝิงหยวนยังไม่ทันรอให้จักรพรรดิหลงจิ่งตรัสจบ ก็ทรุดเข่าลงหมอบกับพื้น
เขากล่าวว่า “ภัยคุกคามใหญ่ที่สุดของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยอยู่ที่อำนาจทางทหาร แต่กองทัพเจิ้นเป่ยถูกโยกย้ายออกไปแล้ว เมื่อขาดการสนับสนุนจากราชสำนัก ก็ยากจะดำรงอยู่ต่อไปได้ อีกทั้งกวนฉงซานก็ไม่อยู่แล้ว อิทธิพลของจวนอ๋องเจิ้นเป่ยย่อมลดลงอย่างมากพ่ะย่ะค่ะ”
“การแต่งตั้งกวนหนิงจะช่วยแสดงให้เห็นถึงพระทัยกว้างและความองอาจของจักรพรรดิ เช่นนี้แรงต้านจากหกมณฑลทางเหนือก็จะลดน้อยลง แผ่นดินย่อมมั่นคงยิ่งขึ้น ทั้งยังไม่เปิดช่องให้เศษซากผู้ภักดีต่อฮ่องเต้องค์ก่อนฉวยโอกาส และครั้งนี้เขาก็สร้างความชอบใหญ่หลวง หากไม่พระราชทานบำเหน็จ เกรงว่าจะทำให้ผู้คนไม่ยอมรับพ่ะย่ะค่ะ”