แม้จะดูเหมือนเป็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่ง แต่กลับพับทบไว้หลายชั้น เมื่อคลี่ออกจึงมีขนาดเท่ากระดาษจดหมาย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เขียนขึ้นอย่างลวก ๆ ในยามเร่งรีบ หากเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว
ความอยากรู้อยากเห็นของกวนหนิงยิ่งทวีขึ้น เขาตั้งใจอ่านอย่างละเอียด ประโยคแรกก็ทำให้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก
"ซื่อจื่อกวน ยินดีด้วยที่ผ่านบททดสอบ พิสูจน์แล้วว่าท่านมิใช่ซื่อจื่อไร้ความสามารถ แต่เป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง"
นี่...คือบททดสอบงั้นหรือ?
"ท่านไม่จำเป็นต้องประหลาดใจ ที่จริงทุกสิ่งล้วนเป็นบททดสอบท่าน บททดสอบนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่วันที่ท่านมาถึงเมืองซ่างจิงแล้ว หากท่านเสียชีวิตในการลอบสังหารครั้งแรก ทุกอย่างก็จะยุติลง แต่หากรอดชีวิต ท่านจะพบคมพันใบที่ทิ้งไว้ นั่นคือเบาะแสที่ข้าทิ้งไว้"
"ท่านไม่เคยคิดบ้างหรือว่า การลอบสังหารมีวิธีการมากมาย เหตุใดจึงเลือกใช้คมพันใบ?"
กวนหนิงชะงักงัน
เขาเคยคิดถึงเรื่องนี้จริง ๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าคมพันใบมีอานุภาพเหนือกว่าลูกธนูทั่วไป ทว่าความพิเศษของมันก็ทำให้ผู้คนสืบสาวได้ง่ายเช่นกัน
"นี่คือเบาะแส หากท่านฉลาดพอ ก็ย่อมสาวไปถึงต้นตอและสืบค้นต่อได้ ส่วนจะสืบไปได้ถึงขั้นใด ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของท่าน"
"ทุกสิ่งที่ท่านประสบต่อจากนี้ล้วนเป็นบททดสอบ และเป็นการสั่งสอนไปพร้อมกัน การลอบสังหารของติงฉีก็จัดวางไว้โดยเจตนา เพื่อบอกท่านว่าอย่าเชื่อใจผู้ใดง่าย ๆ การขัดขวางของเล่อเฉิงเหรินก็เพื่อให้ท่านรู้จักคาดการณ์ภัยอันตราย สิ่งที่ท่านทำได้ดีมาก เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ ท่านสืบสวนทีละขั้น กระทั่งสงสัยมาถึงตัวข้า"
"ไม่ผิด การทดสอบขั้นสุดท้ายก็คือการที่ข้าถูกจับกุม หรือกล่าวให้ชัดคือท่านจับข้าได้!"
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ กวนหนิงก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่คือการพลิกผันครั้งใหญ่ที่ไม่เคยคาดคิด