บทที่ 185 ตื่นตะลึงระลอกแล้วระลอกเล่า
ถ้อยคำนี้ทำให้ทุกคนชะงักไปเล็กน้อย ต่างฟังออกถึงความหมายแฝง
กองทัพสามแสนนายที่มีขนาดเท่ากันย่อมเทียบกับกองทัพเจิ้นเป่ยไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงเพิ่มขนาดกองทัพให้ใหญ่ขึ้น
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเงียบงันรอบด้าน ถงกว้านก็เอ่ยขึ้นว่า “กองทัพเจิ้นเป่ยแข็งแกร่งก็จริง แต่เหตุใดท่านจึงมั่นใจว่ากองทัพเจิ้นเป่ยจะทำเช่นนี้ไม่ได้? เหตุใดจึงไม่อาจรับภาระปกป้องแผ่นดินได้?”
“ท่านรู้จักกองทัพเจิ้นเป่ยหรือ?”
กวนหนิงย้อนถาม “ท่านรู้หรือไม่ว่าทุกปี กองทัพเจิ้นเป่ยสูญเสียกำลังพลมากเพียงใด? รู้หรือไม่ว่าพวกแดนเถื่อนรุกรานชายแดนบ่อยครั้งเพียงใด? ท่านเข้าใจหรือไม่ว่าศึกตามชายแดนยากลำบากเพียงใด?”
ถงกว้านอ้าปาก ทว่ากลับพูดไม่ออก
เขาไม่รู้เรื่องเหล่านี้จริงๆ
ยามนี้เขาดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมขวาแห่งกรมกลาโหม แต่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานในหน้าที่เกี่ยวข้อง
กวนหนิงกล่าวอย่างดูแคลนว่า “กลับไปทำความเข้าใจให้ดีเสียก่อนแล้วค่อยพูดเถิด”
“เจ้า...”
ใบหน้าถงกว้านแดงก่ำ ในสายตาเขา การตั้งข้อสงสัยเช่นนี้นับเป็นการหยามเกียรติโดยแท้
เขาเป็นถึงรองเจ้ากรมขวาแห่งกรมกลาโหม
“หลังอ๋องเจิ้นเป่ยเกิดเรื่อง แม่ทัพกวนจื่ออันนำทัพบุกลึกเข้าไปในแดนเถื่อน บีบบังคับให้พวกแดนเถื่อนลงนามในสัญญาสงบศึก นับแต่นี้ชายแดนย่อมสงบสุข ไม่มีความจำเป็นต้องจัดวางกองทัพขนาดใหญ่เช่นนี้”
เขารีบโต้แย้ง
กวนหนิงรู้เรื่องนี้เช่นกัน และเพราะเหตุนี้กวนจื่ออันจึงมีชื่อเสียงจากศึกเดียว ด้วยเขานำสัญญาสงบศึกกลับมาได้ฉบับหนึ่ง
ต้าคังกับแดนเถื่อนขัดแย้งกันมาหลายปี ไม่เคยมีการลงนามในสัญญาสงบศึกมาก่อน
นี่เป็นฉบับแรก