ถงกว้านหาเรื่องใส่ตัวจนเสียหน้า ในใจด่าทอกวนหนิงยกใหญ่ ทันใดนั้นดวงตาก็พลันเป็นประกาย เขาเห็นเจ้ากรมโยธาพารองเจ้ากรมซ้ายและขวามาถึง
เพราะการจัดตั้งกองทัพใหม่เกี่ยวข้องกับยุทโธปกรณ์ จึงต้องให้กรมโยธาดูแลการจัดสร้าง
“ใต้เท้าก้วน ท่านถือสิ่งใดมาหรือ?”
ถงกว้านเดินเข้าไปหา เห็นก้วนชิวทั้งสามคนต่างถือหีบมาคนละใบ
“ไม่มีอะไร”
ก้วนชิวตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่ชอบรองเจ้ากรมขวาคนใหม่จากกรมกลาโหมผู้นี้นัก แม้คนผู้นี้จะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ถนัดที่สุดคือฉวยโอกาสแสวงหาผลประโยชน์...
“ได้ยินว่ากวนหนิงไปกรมโยธา บอกว่าจะปรับปรุงเครื่องม้า ไม่ทราบว่าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
เขายังคงไล่ถามเรื่องนี้ จุดประสงค์ก็เพื่อเยาะเย้ยกวนหนิง
ก้วนชิวเหลือบมองเขา ก่อนกล่าวเสียงเรียบว่า “ไม่มีความคืบหน้า”
ที่จริงทำเสร็จหมดแล้ว อยู่ในหีบไม้ที่ทั้งสามคนถือมา
เขาจงใจพูดเช่นนี้ รอให้ถึงตอนตรวจพิจารณาแล้วค่อยดูว่าถงกว้านจะอับอายเพียงใด
หวังตูเฉิง รองเจ้ากรมขวา กับอ๋าวกวงเลี่ยง รองเจ้ากรมซ้ายสบตากัน ก่อนยิ้มให้กัน
นานทีจะเห็นใต้เท้าก้วนมีอารมณ์ขันเช่นนี้
กวนหนิงย่อมรู้ดีเช่นกัน นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาตกลงกันไว้ล่วงหน้า จะประกาศผลในตอนตรวจพิจารณาเท่านั้น
“ฮ่า ๆ ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้”
ถงกว้านไม่รู้ว่าตนถูกหลอก จึงหัวเราะกล่าวว่า “ช่างไม่รู้จักประมาณตนเสียจริง ยังกล้าพูดจาโอ้อวดว่าจะปรับปรุงเครื่องม้า น่าขันสิ้นดี”
“ไอ้โง่!”
กวนหนิงมองเขา แล้วเอ่ยสองคำด้วยน้ำเสียงเย็นชา
กระโดดโลดเต้นไปมาไม่ต่างจากตัวตลก
“เจ้า...”
ถงกว้านหน้าเคร่งขรึมด้วยความโกรธ เขารู้ว่ากวนหนิงกำลังด่าเขาแน่ แต่กลับไม่รู้ว่าหมายความว่าอย่างไร