“เกิดอะไรขึ้น?”
เซวียชิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“เกรงว่ามีคนเริ่มทำครีมหยกโฉมงามแล้ว...”
“ใคร?”
เฉียนต้าฟู่หยิบหนังสือขึ้นมา กล่าวเสียงต่ำว่า “น่าจะเป็นกวนหนิง!”
“กวนหนิง?”
หลายคนพึมพำ เซวียชิ่งเองก็คล้ายจะเข้าใจขึ้นมาในทันใด!
“ต้องกล่าวจากใจจริงว่า นิยายเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก จะเรียกว่าเป็นนิยายที่ดีที่สุดในรอบหลายปีก็ไม่เกินไป แต่เหตุใดจึงใส่เรื่องครีมหยกโฉมงามเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย?”
“เจาะจงเกินไปแล้ว”
เฉียนต้าฟู่กล่าวเสียงเคร่ง “ข้าคาดว่าเขาฉวยโอกาสตอนที่ครีมเยวี่ยหัวเกิดเรื่อง วางแผนตอบโต้สักครั้ง...”
“แย่แล้ว!”
เขายังพูดไม่ทันจบก็ฟาดต้นขาอย่างแรง!
“มิน่าเล่าเขาถึงซื้อร้านค้าของข้าไปสี่ร้าน ไม่ได้ซื้อไปเพื่อขายต่อ แต่เพื่อทำการค้า!”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง ครีมเยวี่ยหัวของท่านก็ทำยากอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของที่ใช้ฟื้นฟูและบำรุงผิวหน้าเลย”
หูว่านถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะแล้วกล่าวว่า “เหล่าเฉียน ท่านคิดมากไปแล้ว”
แต่เฉียนต้าฟู่ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย
เมื่อหลายวันก่อน ตอนที่สถานการณ์ยังไม่มั่นคง คนเหล่านี้ต่างหลีกหนีไม่อยากข้องเกี่ยว ครั้นข่าวลือซาลงก็กลับมาประจบประแจงราวกับยาขี้ผึ้งเหนียวหนึบ ในบรรดาพวกนั้น หูว่านถงผู้นี้เห็นแก่ประโยชน์ที่สุด
แม้เฉียนต้าฟู่จะไม่ใช่คนดีอะไร แต่ก็ไม่ชอบคนเช่นนี้
เมื่อเทียบกันแล้ว ยังสู้กวนหนิงไม่ได้ด้วยซ้ำ
กวนหนิง!
หากเป็นเช่นนี้จริง เขาคงถูกเล่นงานจนหมดสภาพ ถูกหลอกใช้แล้วยังถูกฉวยประโยชน์อีก
“นายท่าน”
ในจังหวะนั้นเอง ผู้ดูแลเซินก็เดินเข้ามาอย่างเร่งร้อน
“เมื่อครู่มีข่าวแพร่ไปทั่วว่า ซื่อจื่อกวนจะวางขายครีมหยกโฉมงาม อีกทั้งซื่อจื่อกวนยังยืนยันด้วยตนเองว่า พรุ่งนี้จะเปิดขายล่วงหน้าที่ตลาดตะวันออก ผู้ใดมาก่อนได้ก่อน ทำให้ผู้คนคึกคักกันยิ่งนัก!”