“คนไร้ความรู้ย่อมไม่รู้จักหวาดกลัว”
เซวียชิ่งอดคิดในใจไม่ได้ จากนั้นจึงเอ่ยว่า “คนมา ยกเข้ามา”
สิ้นเสียงเขา เจ้าหน้าที่หลายคนก็ทยอยเข้ามา แต่ละคนยกหีบไม้ ภายในบรรจุม้วนเอกสารกองพะเนิน
“วางไว้บนพื้น”
หีบหนึ่ง สองหีบ สามหีบ... กระทั่งครบสิบหีบ รวมแล้วมีถึงยี่สิบสามสิบหีบ วางเต็มพื้นจนแทบไม่มีที่ให้ยืน
เซวียชิ่งมองกวนหนิงพลางหัวเราะเย็นชา
“บัญชีทั้งหมดอยู่ในนี้ เจ้าต้องคำนวณให้เสร็จภายในครึ่งเดือน”
คิดว่าง่ายนักหรือ?
ตะลึงไปแล้วกระมัง?
เขาไม่เชื่อว่ากวนหนิงจะคำนวณบัญชีทั้งหมดเสร็จในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้ กระทั่งจะอ่านจบหรือไม่ก็ยังไม่แน่
ดังนั้น กวนหนิงย่อมทำไม่สำเร็จแน่
การประเมินผลจากการหมุนเวียนไปปฏิบัติงานที่กรมคลังก็ต้องเป็นอันสิ้นหวังไปด้วย
“มีเพียงเท่านี้หรือ?”
ทว่ากวนหนิงกลับถามด้วยความประหลาดใจ
“เจ้ายังเห็นว่ามีน้อยไปอีกหรือ?”
เซวียชิ่งรู้สึกว่ากวนหนิงช่างวางท่านัก
“ไม่น้อย”
กวนหนิงตอบตามจริง
ต้องรู้ว่าบัญชีเหล่านี้เป็นรายจ่ายจากสำนักชิงลี่ทั้ง 13 แห่งทั่วแผ่นดิน รวมถึงหน่วยงานหลายกรมของราชสำนัก... เพียงเท่านี้ยังไม่นับว่ามากนัก
บางทีอาจมีรายการตกหล่น หรือไม่ก็บัญชีเหล่านี้ผ่านการรวบรวมมาแล้ว
กวนหนิงถามอีกว่า “ท่านไม่จัดคนให้ข้าสักสองสามคนหรือ? ให้ข้าทำคนเดียวหรือ?”
“ย่อมจัดให้”
เซวียชิ่งชี้ไปยังคนทั้งห้าที่ยังอยู่ แล้วกล่าวว่า “พวกเขาจะคอยช่วยเจ้า”
“ดี”
กวนหนิงไม่ได้หวังให้คนเหล่านี้ช่วยคำนวณบัญชี ขอเพียงช่วยหยิบส่งของให้ก็พอ
“หากไม่มีเรื่องอื่นแล้ว หากต้องการสิ่งใด ข้าจะไปหาท่านเอง”