กวนหนิงกินนอนแทบไม่เป็นเวลา เมื่อทุ่มเทกายใจลงไปกับสิ่งใดแล้ว ก็ยากจะถอนตัวออกมา
พวกเจ้าล้วนไม่เชื่อว่าข้าจะตรวจสอบบัญชีได้ เช่นนั้นฉันก็จะทำให้สำเร็จให้ดู!
ไม่ทำก็แล้วไป แต่หากลงมือแล้ว ก็ต้องทำให้ดีที่สุด นี่คือหลักการทำงานที่กวนหนิงยึดถือมาโดยตลอด
เขาจมจ่อมอยู่กับงานจนถอนตัวไม่ขึ้น
ตัวเลขแห้งแล้งน่าเบื่อเรียงรายอยู่ทีละตัว ทว่าในสายตาของเขา กลับเป็นข้อมูลสำคัญยิ่ง
จากสิ่งเหล่านี้ เขาสามารถรู้สภาพเศรษฐกิจของแต่ละแคว้นและแต่ละตัวเมืองได้ อีกทั้งยังพบเรื่องน่าสนใจอีกมากมาย...
ทั้งหมดนี้คือแรงผลักดันให้เขาทำต่อไป
อาหารมีคนจัดส่งมาให้ เขาทำงานจนดึกดื่นจึงค่อยออกไป เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อื่นเข้ามาแตะต้องสิ่งของ เขาจึงติดตั้งกลอนใหม่ที่ประตู
แท้จริงแล้ว กรมคลังมีกฎเข้มงวดในเรื่องนี้ ห้ามนำบัญชีออกไปข้างนอก เพราะบัญชีเหล่านี้เป็นความลับอย่างยิ่ง
ตลอดช่วงเวลานั้น เขาไม่เคยเรียกคนอื่นมาช่วยแม้แต่คนเดียว ทุกวันล้วนเป็นเช่นนี้
การกระทำเช่นนี้ดึงดูดความสนใจจากคนในกรมคลังไม่น้อย...
“กวนหนิงกำลังตรวจสอบบัญชีอย่างจริงจังหรือไม่?”
เซวียชิ่งเรียกเหอเฟิงไปพบ
เขาจัดคนไว้ให้กวนหนิงห้าคน ในจำนวนนี้มีสองคนที่เขาจงใจส่งไป ส่วนอีกสามคนล้วนเป็นเสมียนชั้นผู้น้อยที่ไม่ได้รับความโปรดปรานในกรมคลัง ทั้งยังไม่รู้เรื่องการคำนวณแม้แต่น้อย
เหอเฟิงคือสายตาของเขา
“ที่เห็นก็เป็นเช่นนั้นขอรับ”
เหอเฟิงกล่าว “ซื่อจื่อกวนไม่เคยใช้งานข้าเลย...”
“พวกเจ้าเคยเห็นเขาตรวจสอบบัญชีอย่างไรหรือไม่?”
เจ้า ลี่เปิ่น เจ้ากรมคลังขมวดคิ้ว