ผ่านไปครู่หนึ่ง กวนหนิงก็พอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว ที่จริงเหตุผลนั้นเรียบง่ายยิ่ง หลังเสบียงถูกลอบโจมตีเป็นครั้งแรก ขวัญกำลังใจของกองทัพเว่ยก็เริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย ต่อมาซ่งเฉิงยังออกคำสั่งให้กองกำลังกระจายกันค้นหาตัวเขา
เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไร
ทว่าการค้นหาอย่างไร้จุดหมายไม่พบผลลัพธ์ใด ทำให้ทุกคนหมดเรี่ยวแรง มิสู้ยกทัพสู้กันให้รู้แล้วรู้รอดเสียยังดีกว่า อีกทั้งอากาศหนาวเหน็บและไร้เสบียง เหล่าผู้อยู่เบื้องล่างจึงคับแค้นใจยิ่งนัก ต่อมายังเกิดความสูญเสียครั้งใหญ่ขึ้นอีก
กองกำลังย่อยถูกส่งออกไปทีละชุด หากโชคไม่ดีก็ไม่มีวันได้กลับมา ในช่วงแรกซ่งเฉิงปักใจว่ากวนหนิงซ่อนตัวอยู่แถวนี้ จึงยิ่งเพิ่มกำลังค้นหา ทำให้ความคับแค้นใจทวีขึ้น
เหล่าทหารคิดว่าซ่งเฉิงมีปัญหาในการบัญชาการ...
พ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ พวกเขาจึงสิ้นหวัง
ดังนั้นเรื่องนี้มิได้เกิดขึ้นในชั่วขณะ หากแต่สะสมมาเป็นเวลานาน
ซ่งเฉิงไร้ความสามารถหรือ?
ไม่ใช่ ควรกล่าวว่ากวนหนิงเจ้าเล่ห์เหนือชั้นเกินไป
สงครามกองโจรที่เขาใช้ยืนอยู่บนบ่าของยักษ์ กลยุทธ์และแผนการหลายครั้งจึงก่อให้เกิดผลลัพธ์เช่นนี้...
แล้วทหารเว่ยที่ยอมจำนนเหล่านี้จะจัดการอย่างไร?
สังหารเชลยศึกหรือ?
ทำเช่นนั้นคงไม่เหมาะนัก
ปล่อยกลับไปหรือ?
ก็ไม่ได้เช่นกัน!
กวนหนิงอดลังเลมิได้
“ข้าถามพวกเจ้า พวกเจ้ายอมจำนนด้วยใจจริงหรือไม่?”
“พวกข้ายอมจำนนด้วยใจจริง”
ทหารเว่ยคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า “ข้ายินดียอมจำนนต่อต้าคัง”
“พวกข้าก็เช่นกัน”
“ไม่ได้”
กวนหนิงส่ายหน้า
สีหน้าของทุกคนหม่นหมอง ดูท่าการยอมจำนนก็มิอาจเปลี่ยนชะตาที่จะถูกสังหารได้ รู้อย่างนี้แต่แรก มิสู้ต่อต้านอย่างสุดกำลังเสียยังดีกว่า