“ใต้เท้า มือปราบกวนจากไปแล้ว”
เฝิงหลวนเข้ามารายงาน
เขาเป็นหยวนไว่หลางคนใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งหลังสื่อหงฟู่เสียชีวิต
“เพิ่งไปหรือ?”
ว่านเจิ้งเย่เงยหน้าขึ้นถาม “คนของกองคลังอาวุธไม่ได้พูดจาเหลวไหลใช่หรือไม่”
“เขาพูดคุยกับคนไม่น้อย คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร อีกทั้งยังมาหาข้าด้วย”
“ถามเจ้าเรื่องใด?”
เฝิงหลวนแบมือ “ก็เรื่องเสิ่นเจี้ยนกับเชออัน ข้าไม่ทราบเรื่อง ข้าเพิ่งมาประจำการได้ไม่นาน ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้จักพวกเขา”
“อย่าไปยุ่งกับเขา เขาคิดจะงัดข้อกับใต้เท้าเติ้ง จึงจับตากองคลังอาวุธของเราไว้ เพียงหาเรื่องโดยอาศัยจังหวะนี้เท่านั้น”
ว่านเจิ้งเย่วางพู่กันในมือลง
“ราชสำนักจัดตั้งกองทัพใหม่ กองคลังอาวุธของเราต้องให้ความร่วมมืออย่างเต็มกำลัง อย่าให้เป็นตัวถ่วง เจ้าใส่ใจเรื่องนี้ให้มาก เดิมทีข้าก็คิดจะทูลขอลาออกจากราชการอยู่แล้ว แต่กลับมีเรื่องนี้เกิดขึ้น เจ้าใส่ใจให้มาก”
“ข้าทราบแล้ว ขอบคุณใต้เท้าว่านที่ชี้แนะ”
เฝิงหลวนเลื่อมใสชายผู้นี้จากใจจริง
คนทั้งหลายกล่าวกันว่าค่ายทหารแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า แต่ทหารผลัดเปลี่ยนเวียนว่าย ทว่าหลางจงว่านกลับเป็นไม้ยืนต้นเขียวชอุ่มของกองคลังอาวุธ เขาทำหน้าที่ด้วยความซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง ชื่อเสียงดีงามยิ่ง
ว่านเจิ้งเย่ถามอีกว่า “เจ้ามาที่นี่ได้ระยะหนึ่งแล้ว จัดการทุกอย่างเข้าที่หรือยัง”
“ข้าพบว่าคลังศัสตรามีอาวุธเก่าเก็บจำนวนมากที่ไม่ได้ลงบัญชีไว้ อีกทั้ง...”
เขาเพิ่งเอ่ยปาก ว่านเจิ้งเย่ก็ขัดขึ้น
“เรื่องเหล่านี้ข้ารู้ดี กองคลังอาวุธนับเป็นหน่วยงานที่ไม่ค่อยมีผลประโยชน์ แต่ทุกคนก็ต้องกินต้องใช้ น้ำใสเกินไปย่อมไร้ปลา เข้าใจหรือไม่”