กวนหนิงย่อมรู้ว่าพวกเขาหมายความเช่นไร ก็เพียงบีบให้เขาปฏิเสธการประเมินครั้งนี้
แต่เขาจะปฏิเสธหรือ?
แน่นอนว่าไม่
เมื่อเทียบกับชื่อเสียงแล้ว การสืบทอดตำแหน่งอ๋องเจิ้นเป่ยสำคัญยิ่งกว่า
ไม่เพียงเขาจะรับทำ แต่ยังจะทำให้ดีจนพวกเขาหาข้อตำหนิไม่ได้แม้แต่น้อย
ยามรุ่งสาง กวนหนิงขี่ม้าขาวตัวน้อยไปยังกองทัพ
ในบรรดาหกกรมของราชสำนัก เขาคุ้นเคยกับกรมกลาโหมที่สุด เรียกได้ว่าหวนคืนสถานที่คุ้นเคย ทว่าการกลับมาอีกครั้งให้ความรู้สึกต่างออกไป ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า แม้แต่ทหารยามก็เปลี่ยนหน้าไปทั้งหมด
“เขตสำคัญของกรมกลาโหม ผู้ไม่เกี่ยวข้องห้ามเข้า”
ทหารยามขวางเขาไว้ พลางกล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ตาบอดหรือไร พวกเจ้ากล้าขวางแม้แต่ข้า กวนหนิงเชียวหรือ?”
กวนหนิงไม่คิดไว้หน้าพวกเขาแม้แต่น้อย
เขามากรมกลาโหมก็เพื่อสร้างบารมีให้เป็นที่ประจักษ์!
“ที่แท้เป็นใต้เท้ากวน ผู้น้อยตาถั่วจริง ๆ ขอใต้เท้าโปรดอภัยด้วย”
ทหารยามเหล่านั้นเปลี่ยนสีหน้าทันที รีบเอ่ยขออภัย
ชื่อคนดังก้องกังวาน ดุจเงาไม้ทอดยาว
กรมกลาโหมมีสภาพเช่นทุกวันนี้ได้ ล้วนเป็นผลงานของกวนหนิงแต่ผู้เดียว
คนของกรมกลาโหมย่อมเข้าใจดีกว่าใคร ว่าทหารยามอย่างพวกเขาไม่กล้าต่อปากต่อคำเป็นแน่
“ดูแลม้าขาวของข้าให้ดี หากเกิดเรื่องขึ้น ข้าจะเอาความกับเจ้า”
กวนหนิงสั่งการโดยตรง
“ขอรับ”
ทหารยามหัวหน้ากลุ่มรับบังเหียนจากมือกวนหนิง
กวนหนิงก้าวเข้าไปในกรมกลาโหมอย่างผึ่งผาย
“ซื่อจื่อกวนช่างวางอำนาจใหญ่โตเสียจริง!”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงเย็นชาพลันดังขึ้น
คนหลายคนเดินเข้ามาจากอีกฟากหนึ่ง
ผู้นำเป็นขุนนางวัยใกล้ห้าสิบ สวมชุดขุนนางขั้นสาม รูปร่างปานกลาง ผิวคล้ำเล็กน้อย ยามนี้กำลังมองกวนหนิงด้วยสายตาเย็นชา