“อะไรนะ?”
“ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่?”
กวนหนิงทำหน้าเหลอหลา เมื่อครู่ยังพูดถึงอยู่แท้ ๆ นี่เพิ่งเอ่ยถึงโจโฉ โจโฉก็มาเสียแล้วหรือ?
ช่าง…
ว่าแต่ นางมาบ้านเราทำไม?
“ฮ่า ๆ ดูท่าซื่อจื่อกวนคงหลบไม่พ้นแล้ว”
เฉียนต้าฟู่หัวเราะพลางลุกขึ้นยืน
เขาต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา
อย่างไรเสีย เขาก็เคยมีความสัมพันธ์พิเศษกับตระกูลเซวีย
กวนหนิงไม่สนใจเขา เดินออกไปด้านนอกด้วยความสงสัย
สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ตามลำพัง ท่าทางน่าสงสาร นางสวมเสื้อคลุมสีดำเนื้อบางจนมองเห็นผิวขาวผ่อง รอยแตกต่างนั้นกลับยิ่งชวนให้ใจเต้น
ร่างของนางบอบบาง เอวคอดเล็ก ทว่าทรวงอกกลับอวบอิ่มยิ่งนัก ยามนี้นางกอดอก มือข้างหนึ่งปิดแก้มไว้ ดูคล้ายได้รับความอยุติธรรม ดวงตางามใต้แพขนตายาวมีหยาดน้ำตาคลออยู่
เพียงมองแวบเดียวก็ชวนให้รู้สึกสงสาร
สมกับเป็นคุณหนูห้าแห่งตระกูลเซวียผู้เลื่องชื่อ ทั้งรูปโฉมและรูปร่างล้วนงดงามเป็นเลิศ
ความคิดแล่นผ่าน กวนหนิงถามอย่างสงสัยว่า “ข้าคือกวนหนิง เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด?”
“ท่านคือซื่อจื่อกวนหรือ?”
เสียงของนางไพเราะอ่อนหวาน เพียงแต่บัดนี้เจือเสียงสะอื้นเล็กน้อย
“ใช่”
“ท่านรับข้าไว้ได้หรือไม่?”
“รับเจ้าไว้?”
“ท่านพ่อของข้าตีข้า ข้าถูกขับออกจากบ้านแล้ว ไม่มีที่ไป…”
นางกล่าวพลางลดมือลง เผยให้เห็นรอยฝ่ามือประทับชัดบนผิวแก้มขาวผ่อง
“ใต้เท้าเซวียเป็นคนตีหรือ?”
กวนหนิงขยับเข้าไปใกล้ รอยนี้เป็นรอยถูกตีจริง มิใช่เสแสร้ง
ถึงกับโหดร้ายกับบุตรสาวของตนเพียงนี้เชียวหรือ?