เมื่อจะทำ ก็ต้องทำให้เป็นสินค้าชั้นเลิศ ไม่เปิดโอกาสให้ผู้อื่นลอกเลียนได้ ของแท้ย่อมแตกต่างจากของปลอม คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้ย่อมเต็มใจจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อซื้อของแท้
กวนหนิงเองก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ จึงทำได้เพียงอาศัยความทรงจำจากชาติก่อน ผสานกับความคิดของตน แล้วลองทำตัวอย่างขึ้นมาก่อน
ยิ่งมีรูปแบบให้เลือกมาก พวกนางก็ยิ่งมีตัวเลือกมากขึ้น
กวนหนิงยังหารือกับเสี่ยวอวิ๋นและสาวใช้คนอื่น ๆ พร้อมสอบถามความคิดเห็น
ทว่าสาวใช้ทั้งหลายต่างหน้าแดงระเรื่อ ทั้งที่เรื่องนี้ก็ไม่มีอะไร เป็นเพียงการค้าตามปกติ กวนหนิงกลับวางท่าทีเป็นธรรมชาติเสมอ
ขณะกำลังยุ่งวุ่นวาย จิ่นเยวี่ยก็มาถึง
“องค์หญิงเซวียนหนิงกลับวังแล้ว”
“กลับวังอีกแล้วหรือ?”
กวนหนิงส่ายหน้า
ภรรยาผู้นี้กลับวังอยู่ทุกสามวันสองวัน ที่สำคัญคือยังไม่เป็นที่โปรดปราน ในวังก็เป็นเพียงคนที่ไม่มีใครสนใจ กลับไปทำอันใดกัน?
จิ่นเยวี่ยเอ่ยว่า “องค์หญิงตรัสว่า ในวังมีแม่นมผู้หนึ่งที่คอยดูแลพระองค์มาตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ จึงต้องกลับไปเยี่ยมอยู่เสมอ”
“เช่นนั้นก็พาออกมาสิ”
“พาออกมาไม่ได้”
กวนหนิงเข้าใจแล้ว คนที่เข้าไปอยู่ในวังย่อมออกมาได้ยาก โดยเฉพาะผู้สูงวัยเช่นนี้ เกรงว่าคงต้องแก่ตายในวัง
“เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
เขาเข้าใจได้
“ว่าแต่ซื่อจื่อกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ?”
“หาเงินน่ะ”
กวนหนิงเอ่ยว่า “เจ้ามาพอดี ช่วยข้าพิจารณาหน่อย”
“เรื่องใดหรือ?”
เขาเริ่มอธิบาย
ในที่สุดจิ่นเยวี่ยก็เข้าใจว่าซื่อจื่อกำลังทำสิ่งใด