“ตัวเล็ก! อย่าทำให้แม่ตกใจสิ ถ้าลูกเป็นอะไรไป แม่ก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”
พอได้ยินเสียงสะอื้นของแม่ ดวงตาของเฉียนตัวตัวก็ร้อนผ่าว “แม่...”
“ตัวตัว? ลูกฟื้นแล้วเหรอ ไม่สบายตรงไหนไหม? หมอ! หมอ! ลูกสาวฉันฟื้นแล้ว!”
ซุนไฉ่เซียงไม่รอให้เฉียนตัวตัวได้ตอบ ก็พุ่งออกไปเร็วราวกับลมพัด พอกลับเข้ามาอีกครั้งก็พาคนกลุ่มใหญ่เข้ามาด้วย
“หมอ รีบตรวจลูกสาวฉันหน่อยค่ะ!”
“หนูน้อย ในที่สุดก็ฟื้นสักที ย่าตกใจแทบแย่ ถ้าเป็นอะไรขึ้นมา พวกเราจะทำยังไงกันล่ะ?”
ชั่วพริบตา ทางเดินอันเงียบสงบก็ราวกับมีเป็ดแปดร้อยตัวบุกเข้ามาพร้อมกัน
เส้นเลือดบนหน้าผากพยาบาลเต้นตุบ ๆ เธอตะโกนลั่น “เงียบ!”
เสียงของทุกคนพลันหยุดลงราวกับถูกกดปุ่มพัก
หมอตรวจเฉียนตัวตัวอย่างคร่าว ๆ แล้วบอกว่า “คนไข้ไม่เป็นอะไรมาก กลับบ้านได้แล้วครับ”
“เป็นไปไม่ได้! ลูกสาวฉันเป็นลมไปแล้ว จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง?”
ซุนไฉ่เซียงกลัวว่าหมอจะเห็นว่าพวกเธอไม่มีเงิน เลยไม่ยอมรักษาลูกสาว จึงควักเงินทั้งหมดในกระเป๋าออกมายัดใส่มือหมอโดยไม่ยั้งคิด
“พวกเรามีเงินค่ะ ถ้าไม่พอ ฉันไปยืมเพิ่มได้ คุณ...”
หมอถอยกรูด พลางยิ้มเจื่อน ๆ “คนไข้ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ครับ แค่โกรธจนเลือดลมตีขึ้น แถมยังเหนื่อยเกินไป กลับไปพักผ่อนให้ดีเดี๋ยวก็หายครับ”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงครับ!” หมอแทบจะตบอกยืนยันแล้ว
พอส่งหมอเสร็จ ซุนไฉ่เซียงก็หย่อนก้นลงบนเตียงคนไข้ น้ำตาคลอเบ้า
“ลูกเอ๋ย ซาซาเล่าให้แม่ฟังหมดแล้ว งานหายก็ช่างมัน กลับบ้านมาก็ได้ พ่อกับแม่จะปลูกผักเลี้ยงลูกเอง”
“ใช่ พ่อกับแม่เพิ่งสี่สิบกว่า ยังเลี้ยงลูกไหว!” เฉียนจี๋เต๋อรีบพูดขึ้นทันที
ไฉชุนหนี๋ผู้เป็นย่ามองเธอด้วยความสงสาร “ลำบากแย่เลย หนูน้อยของย่าต้องเจอเรื่องหนักหนาสาหัสจริง ๆ”
หัวใจของเฉียนตัวตัวอบอุ่นขึ้นมา ก่อนจะตัดสินใจบางอย่างแล้วเอ่ยว่า
“พ่อ แม่ ช่วยจัดให้หนูไปดูตัวเถอะค่ะ”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทางเดินก็เงียบกริบจนเหลือเพียงเสียงหายใจ
ซุนไฉ่เซียงถกแขนเสื้อขึ้นทันที สีหน้าดุดัน
“ไอ้หนุ่มตระกูลจางคนนั้นรังแกลูกอีกแล้วใช่ไหม ฉัน...นี่เธอดึงฉันทำไม?”
เฉียนจี๋เต๋อส่ายหน้าให้ภรรยาที่ทำหน้าถมึงทึงและหวงลูกสุดชีวิต ก่อนจะหันไปมองเฉียนตัวตัว แววตาของเขาซ่อนทั้งความดีใจสามส่วน ความหวาดหวั่นสามส่วน และความคาดหวังอีกสี่ส่วนเอาไว้
ย่าตัวตัว ไฉชุนหนี๋ ถลึงตาใส่ซุนไฉ่เซียงผู้เป็นสะใภ้ แล้วดุว่า “ตกใจเกินเหตุไปได้”
แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็กลั้นยิ้มที่มุมปากเอาไว้ไม่อยู่ ริมฝีปากสั่นระริก อีกทั้งสายตาที่ยังคงจับจ้องเฉียนตัวตัว ก็เผยความรู้สึกที่แท้จริงของเธอออกมาหมดแล้ว
เฉียนตัวตัวรู้ว่าทำไมทุกคนถึงทำสีหน้าแบบนั้น
แต่เธอไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงบอกว่า “แม่ช่วยจัดการให้หน่อยนะคะ ยิ่งเร็วยิ่งดี”
ซุนไฉ่เซียงรู้ดีว่าลูกสาวผูกพันกับจางจั๋วหัวมากแค่ไหน กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ จึงรีบวิ่งออกไปทันที
พอกลับมา ใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความยินดี “แม่จัดการไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้ไปดูตัวกันเลย!”
“ดีค่ะ”
เฉียนจี๋เต๋อกลัวว่าลูกสาวจะเหนื่อยอีก จึงไปยืมรถลากคันหนึ่ง แล้วลากเฉียนตัวตัวกลับบ้าน
เมื่อมองป่าเขาสองข้างทางที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป พร้อมลูบผ้าห่มหนานุ่มใต้ตัว แววตาของเฉียนตัวตัวก็เต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนที่พลุ่งพล่านไม่หยุด
จากเรื่องในหนังสือที่เธอฝันเห็น เพราะไม่ยอมตัดใจ เธอจึงคิดแผนโง่ ๆ วางยาให้จางจั๋วหัว แล้ววางแผนให้คนไปทำเรื่องให้ใหญ่โตล่วงหน้า
ตระกูลจางจำต้องแต่งเธอเข้าบ้านเพราะสถานการณ์บีบบังคับ เธอจึงได้แต่งงานกับจางจั๋วหัวสมใจ
หญิงบ้านนอกคนหนึ่งได้แต่งเข้าบ้านลานสี่เหลี่ยมในเมือง ใคร ๆ ก็พูดว่าเธอได้สามีดีไม่ใช่หรือ?
หลี่ชุนซิ่ว เด็กสาวจากหมู่บ้านเดียวกัน ก็แต่งเข้าบ้านที่ฐานะดีกว่าเช่นกัน
แม้ว่าครอบครัวสามีของหลี่ชุนซิ่วจะสู้ตระกูลจางไม่ได้ บ้านที่อยู่ก็เป็นเพียงบ้านพักรวม อีกทั้งสามียังเป็นพ่อหม้ายที่อายุมากกว่าเธอ 6 ปี เธอจึงต้องเป็นแม่เลี้ยงให้ลูกของเขาทันทีที่แต่งเข้าไป
แต่ด้วยความดีและจิตใจงาม เธอก็เปลี่ยนใจเด็กสองคนนั้นได้ จนสนิทสนมกันเหมือนแม่ลูกแท้ ๆ
ต่อมาเธอก็คลอดลูกแฝดในคราวเดียว ทำให้พ่อแม่สามีเลิกดูแคลนเธอ สามีซาบซึ้งในสิ่งที่เธอทำ จึงรักและทะนุถนอมเธอ หลังปลดประจำการ เขาก็ออกไปทำธุรกิจจนกลายเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ครอบครัวของพวกเขากลายเป็นครอบครัวต้นแบบที่มีชื่อเสียงในจิงไห่
แต่เฉียนตัวตัวกลับกัน แม้จะได้แต่งเข้ามาในเมืองและกลายเป็นภรรยาของจางจั๋วหัวสมใจ
พ่อแม่สามีวางท่าเหนือกว่า มองเธอด้วยหางตาอยู่เสมอ ส่วนสามีก็ความจำเสื่อมมาหลายปี เอาแต่คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่มีแผนแอบแฝง ไม่ยอมกลับบ้าน วัน ๆ คลุกคลีอยู่กับหลินไฉ่เวย หญิงที่เขารักแท้
พอแต่งงานมาถึงปีที่สาม ลูกของจางจั๋วหัวกับหลินไฉ่เวยก็คลอดออกมา แม่จางทนคิดถึงหลานชายคนโตไม่ไหว จึงอุ้มเด็กกลับบ้าน เฉียนตัวตัวก็ได้เป็นแม่คนโดยไม่ต้องเจ็บท้องคลอด
ครอบครัวสามีต่างพากันพูดปลอบเธอว่า ในเมื่อเธอเป็นแม่ไก่ที่ออกไข่ไม่ได้ ก็ช่วยไม่ได้ แต่ตระกูลจางของเรามีเมตตา ไม่หย่ากับเธอง่าย ๆ หรอก เธอตั้งใจเลี้ยงเด็กให้โต พวกเราก็จะจดจำความดีของเธอไว้
หลี่ชุนซิ่ว เด็กสาวจากหมู่บ้านเดียวกัน ส่ายหน้าแล้วทอดถอนใจ “ไพ่ดี ๆ อยู่ในมือแท้ ๆ แต่กลับเล่นจนพังหมด เพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น”
คิดถึงตรงนี้ เฉียนตัวตัวก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
ความอาลัยอาวรณ์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดต่อจางจั๋วหัว มลายหายไปสิ้นเมื่อเด็กนอกสมรสในความฝันปรากฏตัวขึ้น
ดูตัว!
เธอต้องรีบไปดูตัวเดี๋ยวนี้!
……
เช้าวันถัดมา แสงแดดสดใส เฉียนตัวตัวเข้าเมืองไปพร้อมกับซุนไฉ่เซียง
แต่เมื่อเธอนั่งอยู่ในโถงร้านอาหารของรัฐ แล้วเห็นหน้าผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปากก็อ้าค้างเป็นตัว “โอ” ทันที
“ทะ...ทำไมเป็นนายล่ะ?”
ฉินเทียนตงที่ตัดผมสั้นเกรียนและยิ้มเหมือนหมาพันธุ์ฮัสกีทิ้งตัวนั่งลงตรงข้ามเฉียนตัวตัว จากนั้นก็รินชาให้ตัวเองอย่างไม่เกรงใจ ก่อนถามกลับว่า
“ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วจะเป็นใครได้อีก? พี่ใหญ่สบายใจได้เลย ก่อนมา คนที่บ้านฉันกำชับไว้แล้วว่าให้รีบจัดงานแต่งให้เร็วที่สุด
ถ้าพี่ไม่รังเกียจ พรุ่งนี้ฉันไปสู่ขอที่บ้านพี่เลยดีไหม?”
เฉียนตัวตัวจ้องลูกน้องมือหนึ่งของเธออย่างตะลึงงัน ฉินเทียนตงที่คอยตามติดเธอมานานถึง 13 ปี สมองที่ปกติหมุนเร็วของเธอกลับชะงักงันไปชั่วขณะ
ให้ตายสิ แม่บอกว่าจะจัดให้เธอไปดูตัว แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าคนที่นัดดูตัวด้วยคือลูกน้องมือหนึ่งของเธอ!
เธอมองฉินเทียนตงเป็นลูกน้อง ไม่เคยคิดจะจับเขามาเป็นสามีเลยสักนิด!
แต่งงานกับลูกน้องมือหนึ่งของตัวเอง แล้วจะต่างอะไรกับเอามือซ้ายคลำมือขวาล่ะ?
เดี๋ยวก่อน!
“นายรู้หมดแล้วเหรอ?”
นับตั้งแต่จางจั๋วหัวความจำเสื่อม เขาก็ทำให้อับอายต่อหน้าคนอื่นหลายครั้ง
ฉินเทียนตงที่ยกตัวเองเป็นลูกน้องมือหนึ่งของเฉียนตัวตัว จะทนได้ยังไง?
ยิ่งพอรู้ว่าเฉียนตัวตัวรีบร้อนขนาดนี้เพราะไม่อยากลงไปทำงานในนา ฉินเทียนตงก็ยิ่งตะโกนอยู่บ่อย ๆ ว่าพร้อมจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อพี่ใหญ่
เฉียนตัวตัวได้ยินแล้วก็ไม่ได้ใส่ใจ
หรือเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโรงงานเครื่องจักรเมื่อวานจะไปถึงหูเขาแล้ว? ไอ้หมอนี่เลยตัดสินใจแต่งงานกับเธอไปเลย เพื่อช่วยเธอบุกน้ำลุยไฟ?
คิดถึงตรงนี้ สายตาที่เฉียนตัวตัวมองฉินเทียนตงก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น
“รู้หมดแล้ว” ฉินเทียนตงลูบผมสั้นเกรียนของตัวเอง ยิ้มกว้างอย่างสดใส “พี่ใหญ่ เรื่องที่ฉันจัดการ พี่วางใจได้เลย! รอดูเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะพาคนไปสู่ขอที่บ้านพี่!”