ภายในห้องผู้ป่วย เสียงร้องไห้ของเหล่าสาวงามออดอ้อนดังระงม
ข้าชื่อลั่วฝานเฉิน ร่างกายเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย
ไม่เป็นไร ปัญหาไม่ใหญ่หรอก
แค่ใกล้ตายเท่านั้นเอง
ในเวลาแบบนี้ ไม่รู้ว่าไอ้สารเลวที่ไหนถึงได้โทรศัพท์ไปหาคนรักของข้าทุกคน
ฉวยโอกาสตอนข้าป่วยจะเอาชีวิตข้าหรือ?
สมควรตายจริง ๆ!
ตอนนี้ศีรษะข้าหนุนอยู่บนเรียวขาขาวผ่อง เจ้าของเรียวขาคู่นั้นคือสาวน้อยตากลมแสนน่ารักที่มีเสน่ห์ยั่วยวนชวนให้หวาดหวั่น นางร้องไห้จนน้ำตาอาบแก้ม
ข้างเตียงผู้ป่วย พี่สาวชุดดำรัดรูปผู้เซ็กซี่เร่าร้อนและสะโพกผายคุกเข่าอยู่กับพื้น ร้องขอเสียงดังไม่ให้ข้าตาย
“ข้าอยากมีชีวิตอยู่!”
“ข้ายังหนุ่มแน่น ไม่อยากตาย!!”
ความปรารถนาจะมีชีวิตรอดของลั่วฝานเฉินพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
ทันใดนั้น
ประตูห้องผู้ป่วยก็เปิดออก
“ฝานเฉิน ฝานเฉิน!”
หญิงงามชวนตะลึงอีกสี่คนวิ่งเข้ามาด้วยขอบตาแดงก่ำ พริบตานั้นห้องผู้ป่วยราวกับสว่างไสวขึ้น ทว่าจิตใจข้ากลับมืดมนลง
“สองคนยังพอรับมือไหว”
“หกคนเลยหรือ?”
“อ้อ... ถ้าอย่างนั้นช่างเถอะ ไม่ต้องมีชีวิตแล้ว อยู่ต่อไปก็มีแต่ทุกข์”
“ตายไปเสีย!”
“ยมราชรีบพาข้าไปที อย่ามัวชักช้า รีบให้ข้าตายเดี๋ยวนี้!!"
เมื่อเผชิญหน้ากับศึกชิงรักที่เห็นอยู่รำไร บางคนแม้ร่างกายยังมีชีวิต แต่จิตวิญญาณกลับตายไปแล้ว
ลั่วฝานเฉินหลับตา เหยียดขาออก ก่อนสติจะจมดิ่งสู่ความมืดท่ามกลางเสียงร้องไห้
【โอ้! นายท่านผู้หล่อเหลาสูงส่งเหนือผู้ใด ท่านอยากได้ภรรยาหรือไม่?】
ภายในห้วงมืดมิดไร้ขอบเขต ลั่ว·วิญญาณเร่ร่อน·ฝานเฉินพลันได้ยินเสียงประหลาดข้างหู
“ข้าตายแล้ว!”
“แต่ดูเหมือนยังตายไม่สนิท?”
“หรือว่านี่คือระบบในตำนาน?” ลั่วฝานเฉินตกตะลึงและประหลาดใจอย่างยิ่ง
【ถูกต้องแล้ว เป็นข้าเอง】
“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” ลั่วฝานเฉินถาม
【นายท่านผู้ยิ่งใหญ่ ท่านอยากได้ภรรยาหรือไม่? เพียงท่านเอ่ยปาก ข้าจะส่งไปให้เดี๋ยวนี้】
“ระบบประหลาดอะไรกันเนี่ย”
ลั่วฝานเฉินเองก็ไม่ใช่ไม่เคยอ่านนิยาย จึงไม่แปลกใจกับระบบนัก แต่ระบบของเขาดูจะ... ไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไร
ของแบบนี้ส่งให้กันตามใจชอบได้ด้วยหรือ!?
ถ้าส่งข้าไปบนเตียงคนรัก แล้วสามีของนางดันกลับมาพอดีจะทำอย่างไร?
ข้าคงต้องตายอีกรอบ แถมพาอีกคนไปตายด้วย
“แต่ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าได้มีชีวิตอีกครั้ง ข้าก็ต้องใช้ให้คุ้ม ตอนนี้ถ้าทำเท่พูดว่า ‘ไม่เอา’ ข้าคงได้ตายสนิทจริง ๆ”
【นายท่านผู้ทรงเกียรติ เช่นนั้นขอถามว่าท่านทำภรรยาจักรพรรดินีศาสนจักรผู้สูงศักดิ์และสง่างามหายไป หรือภรรยานักบุญหญิงผู้เย็นชาและมีเสน่ห์กันแน่?】
“เอ่อ...” ลั่วฝานเฉินชะงักงัน
【ขอถามว่าท่านทำภรรยาองค์หญิงผู้น่ารักซุกซนหายไป หรือภรรยาสตรีสูงศักดิ์ผู้เร่าร้อนมีเสน่ห์กันแน่?】
“อย่าล้อเล่นสิ ทำไมตัวเลือกเปลี่ยนไปเรื่อยเลย”
【ขอถามว่าท่านทำภรรยามังกรสาวผู้เย็นชาและเยือกเย็นดุจภูผาน้ำแข็งหายไป หรือภรรยาจักรพรรดินีปีศาจเก้าหางผู้เป็นภัยต่อใต้หล้ากันแน่?】
ลั่วฝานเฉินยิ้ม นี่เลือกยากตรงไหนกัน?
มีแต่เด็กเท่านั้นที่เลือก ผู้ใหญ่จะทุ่มหมดหน้าตัก... ต่อให้ลังเลแม้เพียงหนึ่งวินาทีก็ถือว่าไม่ให้เกียรติระบบแล้ว
“เอาหมดเลย ขอบคุณ!”
ลั่วฝานเฉินยิ้มกล่าว “ในฐานะนายท่านผู้ ‘สูงส่งเหนือผู้ใด’ และ ‘ทรงเกียรติ’ ของเจ้า คำขอเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้คงไม่ยากหรอกกระมัง”
ระบบเงียบกริบ การกระทำนี้ทำเอามันไปไม่เป็น ไม่เคยพบคนหน้าหนาไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน
【...】
【ขอถามอย่างเสียมารยาท นายท่าน ท่านมีมารยาทบ้างหรือไม่?】
ลั่วฝานเฉินรีบกล่าวขอโทษ “ขออภัย ข้าโลภมากเกินไป เอาสามคนก็แล้วกัน ได้หรือไม่?”
【？？？】
ระบบ: ข้ารู้สึกเหมือนถูกล่วงเกินเสียแล้ว ให้เจ้าเลือกแท้ ๆ แต่เจ้ากลับมาหาช่องโหว่อยู่ตรงนี้เนี่ยนะ?
ลั่วฝานเฉินเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี “ในฐานะระบบที่เติบโตเต็มที่แล้ว เจ้าควรหัดหาช่องโหว่ให้เจ้านายเองได้แล้ว”
ระบบ: เจ้าฟังภาษาคนรู้เรื่องหรือไม่?
【เนื่องจากนายท่านใช้เวลาเลือกเกินกำหนด กำลังสุ่มยืนยันเป้าหมาย...】
【ยืนยันเป้าหมาย: ซูจิ่วเอ๋อร์ จักรพรรดิปีศาจเก้าหาง ผู้มีเสน่ห์ล่มเมืองและทำให้ใต้หล้าลุ่มหลง】
【รางวัลเพิ่มเติมจากการเลือก: กายาเซียนไร้มลทิน และวิญญาณยุทธ์คู่ที่มีศักยภาพแข็งแกร่งที่สุดในหมื่นยุค!】
【ตรวจพบเดรัจฉานผู้หนึ่งคิดครอบครองภรรยาจักรพรรดิปีศาจผู้มีเสน่ห์เย้ายวนของท่าน นางต้องการให้ท่านช่วยเหลือโดยด่วน เริ่มต้นการข้ามภพทันที】
【จุดหมาย: ทวีปวิญญาณยุทธ์】
“ซี๊ด—”
“ระบบคิ้วเข้มตาโตอย่างเจ้า ดูซื่อสัตย์แท้ ๆ กลับส่งข้าไปมีรักต่างเผ่าพันธุ์เสียได้?”
“ตูม!”
ลั่วฝานเฉินยังบ่นไม่ทันจบ ร่างก็กลายเป็นสายฟ้าสีทอง พุ่งหายไปในห้วงมืด...
ทวีปวิญญาณยุทธ์
“โฮก—”
เสียงมังกรคำรามสะเทือนฟ้า มังกรสามหัวรูปร่างอัปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวพ่นลมหายใจมังกรทำลายล้างออกมา
ปีกมังกรสีม่วงดำกางออก ราวกับทิวเขาสูงตระหง่าน กลิ่นอายกระหายเลือดแผ่ซ่านทั่วร่าง เงาร่างงดงามสายหนึ่งถูกลมหายใจมังกรกวาดเข้าใส่ ก่อนร่วงหล่นลงสู่พื้น
“ซูจิ่วเอ๋อร์ จงเป็นชายาของราชันอย่างว่าง่าย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
“ฝันไปเถอะ!”
เงาร่างงดงามลุกขึ้นพลางเปล่งเสียงตวาดกังวาน
นางคือสาวงามร่างสูงระหง ผู้มีความงามเป็นเลิศเหนือผู้ใด
ดวงตาสีครามเย็นเยียบดุจภูผาน้ำแข็งหมื่นปี เสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีขาวปกคลุมเรือนร่างอวบอัดได้สัดส่วน ด้านหลังมีหางจิ้งจอกขาวหิมะเก้าหาง เรียวขาคู่งามยาวเพรียวสมบูรณ์แบบ เท้าเปลือยขาวผ่องเหยียบลงบนพื้นโดยไม่แปดเปื้อนฝุ่นผง กระดิ่งทองผูกอยู่รอบข้อเท้า
ดวงตาสีครามของหญิงงามเผยประกายเย็นชาไม่ยินดีต้อนรับผู้ใด ทั่วร่างกลับแผ่เสน่ห์น่าพรั่นพรึง ชวนให้รู้สึกราวกับดวงวิญญาณกำลังถูกดูดออกจากร่าง
“ปากแข็งไปก็เท่านั้น เลิกฝืนได้แล้ว เจ้าไม่ใช่คู่มือของข้า”
น้ำลายจากปากมังกรสามหัวอัปลักษณ์หยดลงพื้น กัดกร่อนจนเกิดเสียงฉ่า
ใบหน้าซูจิ่วเอ๋อร์เย็นเยียบดุจหิมะ เลือดไหลซึมออกจากปาก นางกัดริมฝีปากงามที่ไร้สีเลือดแน่น
สายตาเย็นชาจับจ้องหญิงงามเย้ายวนข้างกายมังกรปีศาจ
ในดวงตานั้นมีทั้งความโกรธ ความไม่อยากเชื่อ และความโศกเศร้ายิ่งกว่า
หญิงงามผู้นั้นก้าวออกมา พลางยิ้มยั่วยวน “ซูจิ่วเอ๋อร์ พี่สาวที่รักของข้า อย่าโทษน้องเลยที่วางยาท่าน น้องทำไปก็เพื่อท่านทั้งนั้น”
“มาปรนนิบัติท่านมังกรปีศาจพร้อมกับข้า ไม่ดีหรือ?”
ซูจิ่วเอ๋อร์โกรธจนหลับตาลง ร่างบอบบางสั่นเทา ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วถามว่า
“เหตุใดเจ้าจึงทรยศข้า?”
“ทรยศหรือ?” หญิงงามเย้ายวนยิ้มกล่าว “ท่านมังกรปีศาจช่วยข้ากลั่นสายเลือดให้บริสุทธิ์ขึ้น และผ่านทัณฑ์สวรรค์ของสัตว์ดุร้ายได้”
“ติดตามท่านมังกรปีศาจ ข้าจะได้สิทธิ์ควบคุมอสูรวิญญาณ แล้วติดตามท่านจะได้อะไร? อยู่หลบมุมในชิงชิว รอให้สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ฟาดจนตายหรือ?”
ซูจิ่วเอ๋อร์ไม่เคยคิดเลยว่าน้องสาวผู้ใกล้ชิดสนิทสนมจะวางยานาง จนทำให้นางตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
จะโทษใครไม่ได้ นอกจากโทษที่นางเชื่อใจคนผู้นี้มากเกินไป
นางไม่พูดอะไรสักคำ ไม่มีทั้งคำด่าทอและคำซักถาม
ความเงียบนั้นชวนให้ผู้คนปวดใจ
มังกรปีศาจแปลงกายเป็นชายหนุ่มชั่วร้าย หญิงงามเย้ายวนก็ซุกตัวเข้าหาอ้อมอกเขาเอง
“นายท่าน พี่สาวคนดีของข้าคงทนได้อีกไม่นานหรอก ยาพิษในสุราที่ข้าให้ นางดื่มลงไปหมดแล้ว ไม่ระแวงข้าแม้แต่น้อยเลยเจ้าค่ะ คิก ๆ”
“ดีมาก ต่ำช้าได้ใจ ทำได้ไม่เลว ข้าชอบ” มังกรสามหัวหัวเราะอย่างลำพอง มองหญิงงามผู้มีเสน่ห์เย็นชาเป็นหนึ่งและเรือนร่างเย้ายวนจนชวนให้น้ำลายสอ
มันอยากได้เรือนร่างของปีศาจสาวผู้นี้มานานแสนนานแล้ว
ในที่สุดวันนี้ก็จะได้ครอบครอง
มันตื่นเต้นเสียจนทุกเซลล์ในร่างสั่นสะท้าน
นิ้วเรียวงามของซูจิ่วเอ๋อร์จิกฝ่ามือแน่น ในใจเต็มไปด้วยความโศกแค้น สิ้นหวัง และไม่ยินยอม นางกัดฟันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดเดี่ยวว่า
“ต่อให้ต้องตกเป็นของใคร ข้าก็ไม่มีวันยอมตกเป็นของเดรัจฉานอย่างเจ้า”
“ข้า ซูจิ่วเอ๋อร์ ขอให้ทัณฑ์สวรรค์เป็นพยาน หากผู้ใดช่วยข้าและสังหารชายหญิงชั่วคู่นี้ได้ ข้ายินดีเป็นทาสให้ฝ่ายหญิง ส่วนฝ่ายชาย ข้ายินดีปรนนิบัติเขาในฐานะสามี ชั่วกาลนานไม่มีวันพรากจาก”
“สาบานหรือ? ช่างน่าขัน พี่สาวคนดีของข้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว” หญิงงามเย้ายวนเยาะเย้ยอย่างถากถาง
มังกรสามหัวหัวเราะประหลาดอย่างลำพอง
“สาบานไปเถอะ ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็ไร้ประโยชน์”
“วันนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้ คำพูดของราชันคือที่สุด! ข้าจะค่อย ๆ เสพสุขกับเจ้า ให้เจ้าได้สัมผัสความสุขสุดขีดในโลกมนุษย์”
ซูจิ่วเอ๋อร์เองก็รู้ว่าคำสาบานเป็นเพียงสิ่งเลื่อนลอย
ดูเหมือนนางจะเลอะเลือนไปเสียแล้ว
นางรวบรวมพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ในร่าง ต่อให้ต้องระเบิดตัวเอง นางก็จะไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้เปรียบแม้แต่น้อย ยอมแตกสลายดีกว่ายอมจำนน
เลือดซึมออกจากมุมปาก งดงามเศร้าสร้อยและเปลี่ยวร้าง
“ตูม!”
ฟ้าแลบฟ้าร้องกลางวันแสก ๆ เสียงระเบิดดังขึ้นจากท้องนภาอย่างฉับพลัน
ทั้งสามคนเงยหน้าขึ้น
เห็นสายฟ้าสีทองสายหนึ่งแผ่ขยายไพศาล พกพาอานุภาพเทพไร้ขอบเขตฟาดลงมาจากฟากฟ้า
ในชั่วพริบตา ดวงตาของมังกรปีศาจและหญิงงามในอ้อมแขนก็สะท้อนประกายสีทองเจิดจ้า...