โจวฉวนเซิงอยากจะย้ายจากหลุมตกปลานี้ไปให้ไกล ๆ
แต่เมื่อวานเขาก็ได้ปลาใหญ่ที่นี่ จึงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากไป
คิดไปคิดมา ช่างเถอะ
หยอดจุดหมายของตัวเองต่อไป
ทว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
ผ่านไปไม่กี่นาที จู่ ๆ หวังปิงก็ร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ
“เฮ้ย มาแล้ว ฮี่ ๆ!”
โจวฉวนเซิงหันไปดู เห็นทุ่นลอยถูกกดจมลงไปในน้ำ
หวังปิงกระดกข้อมือ
คันเบ็ดโก่งงุ้มลงไปเล็กน้อย
โจวฉวนเซิงส่ายหน้า
ปลาเล็ก เขาไม่สนใจ
เป็นจริงดังคาด สองนาทีต่อมา ปลาจี๋อวี๋แผ่นใหญ่เกือบสองชั่งก็ถูกหวังปิงดึงขึ้นมา
“เฮ้ นายท่าน ที่นี่มีของดีนะ ปลาจี๋อวี๋เกือบสองชั่งได้”
หวังปิงยิ้มจนเห็นฟัน
เห็นได้ชัดว่าการตกปลาตัวนี้ได้ทำให้เขามีความสุขมาก
ติงเฮ่ารีบบอก
“ของดียังมีอีก จะทำให้คุณประหลาดใจมากกว่านี้แน่”
แต่ในใจของติงเฮ่ากลับเกิดความสงสัย
ตัวเองตกปลาอยู่ที่นี่เดือนนึง
แทบทุกวันมือเปล่า
เมื่อวานโจวฉวนเซิงเพิ่งมาถึงก็ได้ปลาใหญ่เลยทันที ถึงแม้คันเบ็ดจะหักก็ตาม
วันนี้หวังปิงก็ได้ปลาเร็วมากเช่นกัน
ฝีมือตัวเองแย่ขนาดนั้นเลยหรือ?
หรือว่าในฐานะเจ้าของอ่างเก็บน้ำแห่งนี้ ตัวเองตกปลาไม่ขึ้นเลย?
ในขณะนั้นเอง หวังปั๋วเหวินก็ตะโกนขึ้นบ้าง
“เริ่มแล้ว เริ่มแล้ว โอ้โห สะใจจริง ๆ ไม่ได้สะใจแบบนี้มานานแล้ว”
ต่อจากนั้น ทั้งสองคนก็เหมือนมีปรมาจารย์เข้าสิง
ตกปลาได้ตัวหนึ่งหลังจากนั้นไม่นาน
เวลาเพียงสองชั่วโมงกว่า ๆ พวกเขาก็ตกปลาได้กว่าสิบตัว
ทำให้หวังปิงยิ้มแก้มแทบแตก
ส่วนโจวฉวนเซิงก็จมดิ่งสู่ความสงสัยในตัวเองอย่างลึกซึ้ง
เมื่อก่อนฉันผิดมาตลอดเลยหรือ?
ตกปลาต้องทำจุดล่อกันขนาดนี้เลย?
ขณะที่เขากำลังตั้งคำถามกับชีวิต ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
เขาหยิบออกมาดู คิ้วก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง
เสียงเรียกเข้าดังอยู่หลายครั้ง เขาก็ยังกดรับสาย
เพิ่งรับ ปลายสายก็ส่งเสียงที่คุ้นเคยออกมา
“ไอ้โจว นายอยู่ไหน?”
โจวฉวนเซิงหันหลังไป แล้วใช้มือป้องโทรศัพท์ไว้ พูดเสียงเบา
“เมียจ๋า ผมอยู่ที่ทำงานครับ มีอะไรหรือเปล่า?”
“ทำงาน? เมื่อเช้านายออกไปเช้าขนาดนั้น เพื่อไปทำงาน?”
“คือว่า งานบริษัทมันเยอะน่ะ วันนี้ลูกค้าจะมาดูแบบออกแบบ ผมนึกขึ้นได้ว่ามีข้อผิดพลาดนิดหน่อยก็เลยมาแต่เช้า”
“ตอนนี้ฉันอยู่ที่บริษัทนาย แผนกประชาสัมพันธ์บอกว่านายวันนี้ไม่ได้มาบริษัทเลย”
ในโทรศัพท์ น้ำเสียงของภรรยาเขาเริ่มเย็นชาแล้วอย่างเห็นได้ชัด
สมองของโจวฉวนเซิงอื้ออึงไปหมด
นังนี่ บุกไปถึงบริษัทแล้ว
เขาลอบมองไปรอบ ๆ
คิดอุบายในยามฉุกเฉิน รีบบอกทันที
“อ๋อ ใช่แล้ว เช้านี้ผมจัดการแบบเสร็จก็ไปพบลูกค้า เป็นพี่หวังที่ทำวัสดุก่อสร้างไง ก่อนหน้านี้คุณเคยเจอแล้ว”
พูดจบ โจวฉวนเซิงก็วิ่งไปข้าง ๆ หวังปิงทันที
ยื่นโทรศัพท์ให้ พลางพูดเสียงเบา
“เมียผม บอกว่าเรากำลังคุยเรื่องแบบกัน”
หวังปิงเข้าใจทันที
รับโทรศัพท์มาก็เริ่มละลาบละล้วง
“อ้า น้องสะใภ้ พี่หวังเอง”
“ใช่ ๆ ๆ พี่มีบ้านจะตกแต่งน่ะ”
“ฝากน้องโจวจัดการพี่วางใจไง!”
“ตกปลา? ตกปลาอะไร? ฉันเป็นคนเหลวไหลขนาดนั้นเลยหรือ?”
......
แต่ในขณะนั้นเอง
ทันใดนั้นหวังปิงก็รู้สึกว่ามือที่ถือคันเบ็ดของตนถูกกระตุกอย่างแรง
แล้วก็มีแรงมหาศาลส่งผ่านมา
ตอนแรกเขาตกใจ แต่แล้วก็ดีใจ
สัมผัสนี้ ต้องเป็นตัวใหญ่แน่ ๆ เลย
“ปลาใหญ่ ปลาใหญ่เข้าแล้ว ไอ้เหี้ย แรงเยอะมาก”
หวังปิงโยนโทรศัพท์ในมือทิ้งทันที เริ่มจับคันเบ็ดด้วยสองมือ
แต่ดูจากสีหน้าของเขาแล้ว รู้สึกลำบากมาก
วินาทีต่อมา สายเอ็นก็ถูกกระชากลงอย่างแรง
สัตว์ยักษ์ใต้น้ำเริ่มออกแรงแล้ว
หวังปิงเซถลาเกือบถูกดึงลงน้ำ
เสียงสายเอ็นตวัดน้ำดัง “อู้อู้” กระตุ้นประสาทของทุกคน
โจวฉวนเซิงที่อยู่ข้าง ๆ เห็นภาพนั้นก็รีบไปช่วยทันที
ทั้งสองคนเริ่มยื้อกับปลาตัวนี้
หวังปั๋วเหวินและติงเฮ่าก็เดินมามุงดูอย่างสนุกสนาน
บรรยากาศตึงเครียดยิ่งนัก
ทว่าไม่มีใครสังเกตเห็น
ตอนนี้โทรศัพท์บนพื้นยังไม่ได้กดวางสาย
ในนั้นมีเสียงตะโกนคำรามของผู้หญิงคนหนึ่งลอดออกมา
“โจวฉวนเซิง ไอ้บัดซบไปตกปลาอีกแล้ว!”
“ทำงาน? ทำงานอะไร? ทำงานตกปลาหรือไง?”
“ตอนนี้นายรีบกลิ้งกลับมาเลย! ภายในสิบนาทีไม่เห็นตัวนาย ฉันจะทุบคันเบ็ดห่วย ๆ ของนายให้หมด!”
“ได้ยินไหม!!!”
......
“ชีวิตคู่แบบนี้อยู่กันไม่ได้แล้ว ฉันจะหย่ากับนาย”
ทว่าในตอนนั้นโจวฉวนเซิงกับหวังปิงกำลังเบ่งกับสัตว์ยักษ์ในน้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย
จะได้ยินเสียงในโทรศัพท์ได้อย่างไร
พวกเขายื้อกับปลาอยู่อย่างนั้น
ผ่านไปกว่าชั่วโมง ปลาก็พลิกตัวขึ้นเหนือน้ำเป็นครั้งแรก
“เห็นแล้ว! หลังดำ! ปลาเฉาหวี๋!”
หวังปั๋วเหวินตะโกนบอก
ปลาตัวนั้นพลิกตัวบนผิวน้ำ หางฟาดน้ำ ละอองน้ำกระเด็นสูงลิ่ว
แค่หางก็ดูน่ากลัวแล้ว
หวังปิงกับโจวฉวนเซิงโก่งคันเบ็ดไว้
รู้ว่าปลาใหญ่แบบนี้เร่งไม่ได้ ถ้าหลุดไป คงเสียใจไปชั่วชีวิต
หวังปิงเองก็หน้าแดงก่ำ
ถึงจะชอบตกปลา แต่เพราะฝีมือไม่เอาไหน จึงไม่เคยตกปลาเกิน 10 ชั่งได้เลย
แต่ตอนนี้ตัวนี้ดูแล้วอย่าว่าแต่ 10 ชั่งเลย
100 ชั่งเขาก็เชื่อ
ผ่านไปอีกยี่สิบนาที
ปลาก็พลิกตัวอีกครั้ง
คราวนี้ทั้งตัวโผล่เหนือน้ำ
หลังดำ ท้องขาว หัวเกือบเท่าอ่างล้างหน้าโน่น
ความยาวน่าจะราวหนึ่งเมตรกว่า ๆ
“โอ้โห ใหญ่มาก!”
หวังปิงตะโกนด้วยความตื่นเต้น
ตอนนี้หวังปิงอยู่ข้างสนามคอยดูอยู่แล้ว
แรงของเขาหมดไปตั้งนานแล้ว
ในฐานะนักตกปลามือเก๋า ตอนนี้โจวฉวนเซิงกำลังโก่งคันเบ็ด งัดข้อกับสัตว์ยักษ์ใต้น้ำตัวนี้อยู่
ปลาลอยตัวตะแคงว่ายบนผิวน้ำไปหลายเมตร แล้วดำลงไปอีก
แต่ครั้งนี้ดำไม่ลึก อยู่ใต้ผิวน้ำราวครึ่งเมตร ว่ายวนเป็นวงกลมช้า ๆ
“ใกล้แล้ว มันหมดแรงแล้ว”
โจวฉวนเซิงว่า
แหย่ปลาอีกสิบนาที ปลาก็หงายท้องลอยปริ่มน้ำ
หวังปิงถือสวิงอย่างตื่นเต้นมาถึงริมตลิ่ง รอคอยการมาถึงของปลาตัวนั้น
เห็นปลาเข้ามาใกล้ฝั่ง หวังปิงก็รีบเข้าไปสวิงทันที
เมื่อหัวปลาเข้าสวิง หวังปิงก็ทรงตัวให้นิ่ง
หวังปั๋วเหวินกระโดดลงน้ำไปเลย ไปอุ้มปลาไว้
ทว่าปลาตัวนี้ดูเหมือนจะดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย
บิดตัวอย่างรุนแรง
หวังปั๋วเหวินเกือบจะเอาไม่อยู่
โชคดีที่ตอนนี้ปลาอยู่ในสวิง ไม่เช่นนั้นอาจหลุดไปแล้ว
หวังปิงเห็นภาพนั้นก็ตกใจ
ไม่สนใจสิ่งอื่นอีก กระโดดลงไปเหมือนกัน
ทั้งสองช่วยกันดึงเหงือกปลา ลากขึ้นฝั่ง
ขณะนี้โจวฉวนเซิงเหนื่อยแทบหมดแรง
ถึงกระนั้นเขาก็ยังตื่นเต้น
ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกสะใจแบบนี้มานานแล้ว
หวังปั๋วเหวินไปหยิบตราชั่งมา หลายคนช่วยกันชั่งน้ำหนัก
68 ชั่งเต็ม ๆ
ความยาวถึง 1.3 เมตร
“นายท่าน มาช่วยถ่ายรูปให้เราหน่อย”
“ถูก ๆ ถูกต้อง เราจะถ่ายรูปหมู่ครอบครัว”
จนถึงตอนนี้ ติงเฮ่าถึงถูกนึกขึ้นได้
ติงเฮ่าช่วยถ่ายรูปให้พวกเขากว่าสิบรูปถึงยอมหยุด
แล้วหวังปิงก็เริ่มถ่ายเซลฟี่กับปลา
“โทรศัพท์มือถือฉันล่ะ?”