โจวฉวนเซิงล้วงกระเป๋ากางเกง ก็พบว่ามือถือไม่ได้อยู่ที่ตัว
เขาเดินหาทั่วบริเวณ
วนไปรอบหนึ่ง ก็ไปเจอมือถือของตัวเองอยู่ข้าง ๆ จุดที่เริ่มตกปลา
เขารีบเดินไปเก็บขึ้นมาทันที
บนหน้าจอยังมีรอยเท้าแจ่มชัดติดอยู่
เห็นได้ชัดว่าตอนเริ่มตกปลาเขาเหม่อลอยเกินไป
ทว่าในจังหวะที่เขาหยิบมือถือขึ้นมา
ก็นึกอะไรขึ้นมาได้วูบหนึ่ง!
เหมือนตอนแรกเขากำลังคุยโทรศัพท์กับภรรยาอยู่นี่
โจวฉวนเซิงปลดล็อกมือถือทันที
มองดูประวัติการโทรที่มีเวลา 31 นาทีอยู่ด้านหลัง
ให้ตายเถอะ ตอนนั้นตื่นเต้นเกินไป เลยลืมไปเลย
แม่เสือตัวนั้นต้องคลั่งแน่ ๆ
แต่พอคิดดูแล้ว เขาก็ไม่ได้โทรกลับ
กลับบ้านไปก็แค่ทำทีเป็นลูกเต่าให้ดู
ต่อให้โทรตอนนี้ อีกฝ่ายก็ต้องสั่งให้เขากลับเดี๋ยวนี้แน่
“มาเถอะ ถึงตาฉันถ่ายรูปแล้ว”
โจวฉวนเซิงถือมือถือวิ่งไปที่ปลาตัวนั้น
ไม่นาน โซเชียลทั้งสามก็อัปเดตข้อความใหม่ล่าสุด
ในโซเชียลของหวังปิงมีภาพเขานอนอยู่ข้างปลาบนพื้น
ตัวหวังปิงสูงประมาณ 1.7 เมตร ปลาตัวนั้นดูท่ายาวพอ ๆ กับเขาเลย
ดูแล้วน่าตื่นตาตื่นใจอยู่ไม่น้อย
พร้อมกับเขียนข้อความอวดแบบแนบเนียนว่า
“มาถึงที่เคยเลิกกับแฟน ไม่มีปลาอะไร มีแค่ปลาเฉาหวี๋ตัวเล็ก ๆ ตัวนึง [หวังไฉ]”
เห็นได้ชัดว่าไม่นาน โซเชียลของเขาก็ระเบิด
อาเวย: เรียกนี่ว่าปลาเฉาหวี๋ตัวเล็กเนี่ยนะ??? ท่านประธานหวังเข้าใจความหมายของคำว่า “เล็ก” ผิดไปหรือเปล่า? ปลานี่ใหญ่กว่าลูกชายผมอีก [เอามือปิดหน้า]
AAA วัสดุก่อสร้าง ท่านประธานหวัง ตอบกลับ อาเวย: งั้นลูกชายนายก็ต้องบำรุงเพิ่มแล้ว [ชิบะ]
AAA กระเบื้อง หลิวเหว่ย: ท่านประธานหวัง ตกที่ไหนครับ? ถามปลาตัวนี้ให้หน่อยได้ไหม ว่าที่บ้านมันยังมีพี่น้องอีกหรือเปล่า?
เซียวหวงเหยียน: หวังปิง นายไปมาจริง ๆ เหรอ?
เฒ่าเฉิน: ท่านประธานหวัง ปลาตัวนี้ดูแล้วน่าจะได้สักเมตรห้าสินะ? ไปตกที่ไหนมา? ขอโลเคชั่นหน่อย! [ประนมมือ]
พี่ลูกพี่ลูกน้อง: ??? นายตกได้จริงเหรอ? [สงสัย]
หวังปิงมองโซเชียลของตัวเองแล้วฟินสุดยอด
ความรู้สึกนี้มันส์กว่าการออกกำลังตอนกลางคืนอีก
หวังปิงตอนนี้รู้สึกเหมือนได้บรรลุแล้ว
ส่วนหวังปั๋วเหวินกับโจวฉวนเซิงก็อัปโซเชียลเช่นกัน
และก็ก่อให้เกิดความฮือฮาไม่น้อยเหมือนกัน
เพราะปลาใหญ่ขนาดนี้ ถือว่าค่อนข้างหายากเลยทีเดียว
มีเพียงโจวฉวนเซิงที่มองดูโซเชียลของตัวเอง
กลับไม่เห็นภรรยามาคอมเมนต์
แล้วก็ไม่ได้โทรกลับมาอีก ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้าง
ตอนนี้เอง หวังปิงก็พูดกับติงเฮ่าว่า
“นายท่าน ปลานี่ขายให้ผมหน่อย ราคาเท่าไหร่?”
ติงเฮ่าพูดยิ้ม ๆ
“เกิน 20 ชั่งก็เอาไปได้เลย ราคาชั่งละ 20 หยวน”
โจวฉวนเซิงกำลังกลุ้มใจอยู่ อยู่ ๆ ก็ได้ยินติงเฮ่าพูดแบบนี้ เลยกระโดดขึ้นมาโวยวาย
“ให้ตายเหอะ นายท่าน มันก็เกินไปนะ ปลาแลกคืนได้แค่ชั่งละ 2 หยวน แต่พอจะเอากลับบ้าน กลับเอา 20 หยวน”
ติงเฮ่ายักไหล่
“ไม่เอากลับก็ปล่อยกลับน้ำไปได้ ให้เงินตามราคาปลาแลกคืน”
หวังปิงกลับไม่ใส่ใจเอ่ยว่า
“เฮ้ย ตกปลาตัวนี้ได้น่ะ ชั่งละ 20 หยวนจะเป็นอะไรไป? ถึงชั่งละ 100 หยวนก็ยังคุ้ม”
เขาหันไปพูดกับหวังปั๋วเหวินข้าง ๆ ว่า
“ปั๋วเหวิน จ่ายตังค์ จ่ายตังค์”
หวังปั๋วเหวินหยิบเครื่องคิดเลขออกมากดทันที
เกิน 20 ชั่ง คือ 48 ชั่ง คิดเป็นเงิน 960 หยวน
หวังปั๋วเหวินถาม
“นายท่าน ถูกไหมครับ?”
ติงเฮ่าพยักหน้า
“ถูกต้อง ถูกต้อง”
แล้วเงิน 960 หยวนก็โอนเข้าบัญชี
โจวฉวนเซิงพูดกับหวังปิงว่า
“พี่หวัง แล้วจะเอาไปวางไว้ที่ไหนดี? ผมเกรงว่าถุงใส่ปลาของนายจะเอาไม่อยู่”
หวังปิงหัวเราะเสียงดัง
“ให้ตาย! นายยังจะตกอีกเหรอ? ได้ปลาใหญ่ขนาดนี้แล้วต้องออกไปโชว์หน่อยสิ”
โจวฉวนเซิงเข้าใจความหมายของเขาทันที
“เข้าใจแล้ว ๆ ยักษ์คู่แรงโรเวอร์ นั่นไม่ได้เหมาะกันสุด ๆ หรือไง!”
โจวฉวนเซิงกับพวกเริ่มเก็บข้าวของของตัวเองทันที แล้วแบกปลาเตรียมไป
แม้แต่พวกปลากระมังใหญ่ตัวใหญ่ที่ตกได้ ก็เทกลับลงน้ำไปหมด
ติงเฮ่าอยากเดินเข้าไปถามพวกเขาว่า จะเอาปลาพวกนี้คืนไหม
ใครจะรู้ว่าพวกเขากลับไม่แยแสเลยสักนิด
“ท่านประธานทั้งหลาย เชิญเดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ! แล้วช่วยโปรโมทให้ผมหน่อย”
หวังปิงโบกมือให้เขา
“สบายใจได้ พรุ่งนี้ที่นี่ของนายต้องดังแน่”
ทว่าพอติงเฮ่านั่งลง เตรียมจะอยู่ฆ่าเวลาต่อ ก็ได้ยินหวังปั๋วเหวินตะโกนเรียกเขาจากทางโน้น
“นายท่าน นายท่าน มาช่วยหน่อย”
ติงเฮ่าเดินไป
ก็เห็นหวังปิงกับโจวฉวนเซิงยืนหอบอยู่ไม่ไกล
ส่วนปลาตัวนั้นนอนอยู่บนพื้นข้าง ๆ
“ไอ้นี่มันหนักเกินไป แบกไม่ไหว ทางก็ยังไกลอีก นายช่วยพวกเราแบกลงไปหน่อย เดี๋ยวให้ 200 หยวน”
ติงเฮ่าเองก็รู้สึกหงุดหงิด เขาเป็นเด็กหัวดีจากมหาวิทยาลัย 985
ปกติเอาแต่หมกตัวอยู่บ้าน จะมีแรงได้ยังไง
แต่นี่มันในหมู่บ้านนะ คนมีแรงเยอะแยะไป
เขาจึงหยิบมือถือออกมา
“รอประเดี๋ยวนะครับ”
แล้วเขาก็กดโทรหาลุงรอง
คนที่รับสายคืออาเสิน
“ฮัลโหล เฮ่าจื่อ มีอะไรเหรอ?”
“อาเสิน ลุงรองอยู่ไหนเหรอครับ?”
“ลุงรองของหลานไปตลาดนัดวันนี้ ลืมมือถือไว้ที่บ้านน่ะ”
ติงเฮ่าส่งเสียง อ๋อ
“ไม่เป็นไรครับ”
แล้วก็วางสาย
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วโทรออกอีกสาย
“ลุงเสียงอยู่บ้านไหมครับ?”
ในสายก็ดังเสียงชายวัยกลางคนว่า
“อยู่จ้ะ”
ติงเฮ่าพูดยิ้ม ๆ ว่า
“ที่อ่างเก็บน้ำมีปลาต้องแบกลงไปตัวหนึ่งครับ พวกนายท่านออกให้ 200 หยวน หาคนมาช่วยกันแบกลงไปหน่อยนะครับ”
ชายวัยกลางคนได้ฟังอย่างนั้น ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นทันที
“จะหาคนอื่นทำไมกัน ข้ามีแรงจะตายไป อยู่ที่ไหนเดี๋ยวไปหา”
ติงเฮ่าบอกที่อยู่ให้เขาแล้วก็วางสาย
คนที่ติงเฮ่าเรียกว่าลุงเสียงนี้ จริง ๆ แล้วอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลุงรองของเขา
เพียงแต่อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ลำดับญาติย่อมแตกต่างกันมาก
ชื่อของเขาคือ ติงจี๋เสียง
ผ่านไปไม่ถึง 20 นาที ก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินขึ้นมาจากด้านล่าง
ผิวคล้ำ มือมีหนังด้านหนา ดูก็รู้ว่าทำงานในไร่นาประจำ
“ลุงเสียง ทางนี้ครับ ทางนี้”
ติงจี๋เสียงเดินเข้าไปใกล้ เห็นปลาตัวใหญ่บนพื้นก็ตกใจไม่น้อย
“อ้าว เฮ่อจื่อ ในอ่างเก็บน้ำมีปลาตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ? ได้มายังไงเนี่ย?”
ติงเฮ่าได้ทีรีบอวดยกใหญ่
“เป็นฝีมือของพวกนายท่านพวกนี้ทั้งนั้นครับ ยอดไปเลยใช่ไหมครับ?”
ติงจี๋เสียงอุทาน "จ๊าก" สองที
“ยอดเลย ๆ ปลาตัวนี้ต้องหนักสักห้าหกสิบชั่งละมั้ง”
หวังปิงฟังแล้วเคลิ้มอยู่ไม่น้อย แต่พอได้ยินว่าห้าหกสิบชั่งก็ไม่ยอมทันที
“มากกว่านั้น ปลาตัวนี้ต้อง 68 ชั่ง”
ติงจี๋เสียงมองดูปลาบนพื้น ก็ยิ่งทึ่งขึ้นไปอีก
“เฮ้ย เพื่อนเอ๊ย นายคนเดียวเนี่ยนะ ถึงกับแบกลงไปได้!”
หวังปิงพักไปพักหนึ่งแล้วก็เลิกหอบมาก
ติงจี๋เสียงหัวเราะ
“พวกเราไม่มีอะไรนอกจากแรงสักหน่อย 68 ชั่งยังไม่ต้องพูดถึง ต่อให้ 168 ชั่งก็ยังไหว”
พูดจบเขาก็หยิบกระสอบไนลอนออกมา เอาปลาใส่เข้าไป
แล้วก็แบกพาดตัวเดินลงไป
ฝีเท้ามั่นคง เดินเส้นทางภูเขาราวกับเดินบนพื้นราบ
ติงเฮ่ากับพวกเดินตาม กลับตามไม่ทัน
พอถึงในหมู่บ้าน ปลาตัวนี้ก็ดึงดูดให้คนมามุงดูตามธรรมชาติ
เมื่อพวกเขาได้ยินว่าตกได้ในอ่างเก็บน้ำ ก็ต่างตกตะลึง
“ว้าว อ่างเก็บน้ำนี่มีปลาใหญ่ขนาดนี้เลยหรือนี่”
“นั่นสินะ อ่างเก็บน้ำก็ไม่รู้แห้งมากี่ปีแล้ว”
“เสี่ยวเฮ่าเอ๊ย หลานรับเหมาอ่างเก็บน้ำนี่น่ะ ได้ของดีไปเลยนะ”
“ใช่ ๆ ถ้าเป็นปลาใหญ่แบบนี้ทั้งนั้น ก็ขายได้หลายตังค์เลยล่ะ”
ตอนนี้ ติงจี๋เสียงก็ทำตามคำสั่งของหวังปิงกับพวก เอาเจ้าปลาตัวนั้นไปแขวนไว้ท้ายรถแรงโรเวอร์
ปลาตัวนั้นห้อยต่องแต่งลงมาจากด้านบนของรถแรงโรเวอร์
เกือบจะถึงพื้นเลยทีเดียว