"อืม!"
เฉิงเลี่ยครางเบา ๆ ในลำคอ ร่างกายทั้งร่างจมลงไปในที่นอนที่นุ่มนวล
ยังไม่ทันได้ดิ้นรน สเปรย์ยาที่เย็นเฉียบก็พ่นลงบนหลังของเขาแล้ว
"ฮืด——"
ความเจ็บปวดที่แทงทะลุหัวใจพลันปะทุขึ้นมา เรือนร่างของเฉิงเลี่ยดีดตัวโก่งอย่างรุนแรง ดุจกุ้งตัวหนึ่งที่ถูกน้ำร้อนลวก
กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังหดเกร็งอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นเยียบไหลอาบในพริบตา
"อย่าขยับ!"
ลู่เฮ่อหรานมือหนึ่งกดหลังของเขาไว้แน่น อีกมือหนึ่งถือขวดยา แต่การเคลื่อนไหวกลับเบาลงไปมากโดยไม่รู้ตัว
"ยานี้เป็นของพิเศษจากกองทัพ ออกฤทธิ์แรง แต่หายไว"
ลู่เฮ่อหรานฉีดยาไปพลาง อธิบายแข็งทื่อไปพลาง "ทนหน่อย"
เฉิงเลี่ยซุกหน้าเข้าไปในหมอน กัดริมฝีปากล่างแน่น จนกระทั่งได้กลิ่นคาวเลือด ก็ไม่ยอมส่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย
ลู่เฮ่อหรานมองท่าทางดื้อรั้นถึงเพียงนี้ของเขา ก็วูบไปชั่วขณะ
ไม่รู้ทำไม ถึงได้นึกถึงเรื่องที่ไม่เหมาะสมกับเวลาแบบนี้ขึ้นมา ชาติก่อน คนผู้นี้ซบอยู่ใต้ร่างของตัวเอง ทั้งเสพย์อารมณ์ ทั้งอดกลั้นไว้อย่างที่สุด
เขาหันสายตาหนี ให้หัวใจที่เต้นระรัวของตัวเองสงบลงเล็กน้อย
ชาตินี้ เขาจะไม่มีวันแตะต้องคนผู้นี้อีกเด็ดขาด!
เว้นแต่ตอนทายานะ
นิ้วของลู่เฮ่อหรานเกลี่ยครีมยา ค่อย ๆ นวดไปตามรอยแผลเป็นเหล่านั้นทีละน้อย
ผิวใต้ปลายนิ้วหยาบกระด้างไม่เรียบ นั่นคือสัมผัสหลังจากแผลตกสะเก็ด
ทันใดนั้น นิ้วของลู่เฮ่อหรานก็หยุดชะงัก
สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ต้นคอของเฉิงเลี่ย
ตรงนั้น ที่ที่ควรจะเป็นต่อมของโอเมก้า
ถึงแม้ตอนนี้เฉิงเลี่ยจะยังเป็นเบต้าที่แสร้งเพราะยังแยกตัวไม่สมบูรณ์ แต่ตำแหน่งนั้นก็ยังคงบอบบางและเปราะบาง