เสียงของเฉิงเลี่ยเย็นลง พร้อมความห่างเหินที่กันคนออกไปสุดเอื้อม
“เรื่องเมื่อคืน ถือว่าข้าเป็นหนี้ท่านรัชทายาทหนึ่งบุญคุณ”
“ค่ายา และ...ค่าใช้จ่ายอื่นๆ ข้าจะใช้คืน”
“จะใช้คืนยังไง?” ลู่เฮ่อหรานรุกไล่ไม่ลด “ไปชกในตลาดมืด? แล้วให้คนหักแขนอีกข้างเหรอ?”
“ไม่เกี่ยวกับท่าน” เฉิงเลี่ยหันสายตาหนี
ลู่เฮ่อหรานเห็นท่าทีรับไม่ได้ดื้อด้านแบบนั้น โกรธจนแทบสำลัก
เขาพุ่งตัวลุกขึ้น หันหลังเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง
เปิดประตูตู้ คว้าชุดนักเรียนทหารชุดใหม่เอี่ยมออกมาชุดหนึ่ง ชุดวอร์มลำลองอีกชุด และชุดนอนผ้าฝ้ายสีเทาที่ยังไม่แกะซีลอีกชุด
เสื้อผ้าสามชุดถูกโยนกลับไป
“ปั้ง”
เสื้อผ้ากระแทกเข้ากับอกของเฉิงเลี่ย
“ใส่ชุดนักเรียน แล้วชุดลำลองนั่นฉันให้นาย” ลู่เฮ่อหรานหันหลังให้ เขาน้ำเสียงแข็งกร้าว “โยนชุดขาดๆ นั่นทิ้งซะ ฉันไม่อยากให้ห้องพักมีกลิ่นเหมือนกองขยะ”
เฉิงเลี่ยกอดชุดใหม่ที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเครื่องหอมไว้ นิ้วแข็งทื่อ
ชุดนักเรียนทหารที่เขาฝันถึง!
ผ้าหรูหรา ฝีมือประณีต
และที่เขาออกไปชกมวยใต้ดิน ก็เพื่อหาเงินมาซื้อชุดนักเรียนทหารนี่แหละ
เฉิงเลี่ยเหลือบมองถังขยะตรงมุมห้อง
เสื้อกล้ามสีดำตัวที่ใส่เมื่อวาน กับกางเกงเปื้อนเลือด กำลังนอนนิ่งอยู่ในนั้น เหมือนเศษผ้าสองชิ้นที่ถูกทิ้ง
นั่นคือเสื้อผ้าสองชุดเดียวที่เขามีไว้ผลัดเปลี่ยน
เขาไม่ชอบที่ลู่เฮ่อหรานทำแบบนี้กับเขา