"เฮ้ยๆ ขอทาง ขอทางหน่อย!"
เฉินเจียหลี่ทรุดตัวนั่งลงไปอย่างกะทันหัน คว้าตำแหน่งนั้นไว้ได้อย่างแม่นยำ
เขาทำท่าทางใหญ่โต แถมยัง"เผลอ"ใช้ศอกกระแทกเอวของหลินเมี่ยนอีกต่างหาก
"ตรงนี้ฮวงจุ้ยดี ข้าเอาแล้ว"
เฉินเจียหลี่พูดพลางโยนเปลือกเมล็ดทานตะวันในมือทิ้งลงถังขยะอย่างเป็นธรรมชาติสุดๆ ไม่สนใจร่างที่แข็งค้างของหลินเมี่ยนแม้แต่น้อย
"นาย..." หลินเมี่ยนโกรธจนหน้าแดง
"ตรงนั้นมีที่ว่าง"
เฉินเจียหลี่ชี้ไปที่ตำแหน่งระหว่างกู้เซียวกับโจวไข่ด้วยคาง
"คุณชายหลินอยากเล่นก็นั่งตรงนั้น ไม่อยากเล่น ประตูอยู่ตรงนั้น"
หลินเมี่ยนกัดริมฝีปาก มองลู่เฮ่อหรานอย่างน้อยใจ
แต่ลู่เฮ่อหรานไม่แม้แต่จะเงยหน้า กำลังแกะซองเนื้อแห้งพันนั้นอยู่
พอแกะเสร็จ เขาก็ยื่นให้เฉิงเลี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ อย่างทะมัดทะแมง
"รสเผ็ด กินได้ไหม?" ลู่เฮ่อหรานถาม
เฉิงเลี่ยรับซองไป พยักหน้า: "ได้"
"มานั่งตรงนี้สิ" ลู่เฮ่อหรานตบขอบเตียงของตัวเอง ตรงที่ติดกับตัวเขา "ตรงนี้มีพนักพิง สบายกว่า"
ชุดการกระทำนี้ลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ไม่มีช่องว่างให้หลินเมี่ยนได้สอดแทรกแม้แต่นิด
ความอิจฉาในดวงตาของหลินเมี่ยนแทบจะทะลักออกมา
แต่มองดูกำแพงธรรมชาติที่เกิดจากพวกอัลฟ่าและเบต้าในห้องนี้แล้ว สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าระเบิดอารมณ์
ได้แต่กอดหมอน เดินหน้าหงุดหงิดไปนั่งระหว่าง"หุ่นไม้"สองตัวที่เฉินเจียหลี่ชี้
"เล่นอะไรกันดี?" กู้เซียวสับไพ่อย่างชำนาญ ไพ่ในมือเขาเกิดเสียงกรอบแกรบ