หลังแยกจากลู่เฮ่อหราน เฉิงเลี่ยก็เดินทางไปยังสถาบันวิจัยการแพทย์อันดับหนึ่งแห่งดาวเมืองหลวงเพียงลำพัง
อาคารทั้งหลังเป็นสีขาวสะอาดตา รูปทรงเกลียวทอดสูงเสียดฟ้า
ที่นี่คือสถานศักดิ์สิทธิ์ทางการแพทย์ชั้นนำที่สุดของจักรวรรดิ ปกติแล้วมีเพียงชนชั้นสูงผู้ทรงอำนาจเท่านั้นที่มีสิทธิ์ก้าวเข้ามา
เฉิงเลี่ยยืนอยู่หน้าประตูตรวจจับขนาดใหญ่ ก้มมองรหัสนัดหมายบนสมองกลอัจฉริยะ สูดหายใจเข้าลึก ๆ
“สวัสดีครับ ขอทราบว่าคุณคือคุณเฉิงเลี่ยหรือเปล่าครับ?”
พยาบาลหุ่นยนต์ชีวกลที่สวมเครื่องแบบสีขาวเคลื่อนเข้ามา น้ำเสียงอ่อนโยนจนไร้ความผันผวนแม้แต่น้อย
“ใช่ครับ”
“เชิญตามผมมาครับ ผู้อำนวยการฉินรอคุณอยู่ในห้องทดลองแล้ว”
เฉิงเลี่ยชะงักเล็กน้อย
ผู้อำนวยการฉิน? ปรมาจารย์แห่งวงการแพทย์ของจักรวรรดิ ถึงกับมารับผิดชอบโครงการอาสาสมัครนี่ด้วยตัวเองเชียวหรือ?
เขากดความสงสัยในใจไว้ แล้วเดินตามหุ่นยนต์ชีวกลผ่านทางเดินปลอดเชื้ออันยาวเหยียด
ประตูห้องทดลองตรงปลายทางค่อย ๆ เปิดออก
ภายในไม่ได้มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อชวนอึดอัดอย่างที่จินตนาการไว้ กลับอบอวลด้วยกลิ่นเฟอร์เย็นจาง ๆ
เครื่องมืออันแม่นยำหลายชนิดกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ ข้อมูลซับซ้อนเคลื่อนไหวอยู่บนจอโฮโลแกรม
ชายชราคนหนึ่งซึ่งผมขาวโพลนแต่ยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงหันกลับมา บนสันจมูกสวมแว่นกรอบทองทรงย้อนยุค
เขากวาดตามองเฉิงเลี่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาเจือความใคร่รู้ ทั้งยังมีความเคารพที่ซ่อนอยู่บางเบา
“เชิญนั่ง” ผู้อำนวยการฉินผายมือไปยังเก้าอี้โลหะตรงหน้า
เฉิงเลี่ยนั่งลงตามคำเชิญ แผ่นหลังเหยียดตรง “ผู้อำนวยการฉิน ผมมาร่วม ‘โครงการรุ่งอรุณ’ ครับ”
“ฉันทราบแล้ว”
ผู้อำนวยการฉินเรียกแฟ้มข้อมูลโฮโลแกรมออกมา ใช้นิ้วกรีดอากาศสองสามครั้ง