“พรวด!”
หลี่ชิงเหอโมโหจนกระอักเลือดดำออกมา เธอมองพวกเขาด้วยความเจ็บแค้น “นี่คือเหตุผลที่พวกแกวางยาฉัน แล้วปล่อยให้ลูกสาวคนเล็กของฉันตายต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นเหรอ?”
“ใช่”
พี่ชายคนโต หลี่ชุนเซิง แววตาและสีหน้าดุดันเหี้ยมเกรียม “จะโทษก็โทษพ่อแม่แท้ ๆ ของแกเถอะ ใครใช้ให้พวกเขาสงสัยว่าน้องรองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เพียงเพราะกรุ๊ปเลือดไม่ตรงกัน แถมยังจะสืบเรื่องเมื่อหลายปีก่อนอีก...”
“ถ้าพวกเขาสืบจนรู้ว่าแกต่างหากที่เป็นลูกแท้ ๆ น้องรองกับครอบครัวของเราก็หมดสิ้นทั้งความร่ำรวยและเกียรติยศ!” พี่สาวคนโต หลี่เซียงซิ่ว แววตาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร
น้องชายคนเล็ก หลี่ชิวโส่ว สีหน้าเหี้ยมเกรียม ก่อนกล่าวปิดท้ายว่า “เพราะงั้น แกกับลูกสาวทั้งสามคนต้องตาย!”
“เจียเจีย?!”
เมื่อนึกถึงลูกสาวคนโตที่จมน้ำตาย หลี่ชิงเหอก็เข้าใจขึ้นมา ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษทันที
หลี่เฉี่ยวอวิ๋น น้องสาวคนเล็ก แค่นยิ้มเยาะ “นังเด็กนั่นแอบฟังพวกเราคุยกันจนรู้ความจริง พวกเราจะปล่อยให้มันมาขัดขวางแผนได้ยังไง ก็เลยโยนมันลงแม่น้ำ ก่อนตายมันเอาแต่ร้องให้แม่ช่วย น่าสงสารจริง ๆ”
“สารเลว!”
หลี่ชิงเหอเบิกตาแทบถลน กรีดร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนดิ้นรนพุ่งเข้าใส่หลี่เฉี่ยวอวิ๋นที่อยู่ใกล้ที่สุด!
“ฉันจะฆ่าพวกแก!”
หลี่ชุนเซิงเตะเธอกลับลงไปกับพื้น หลี่ชิงเหอนอนคว่ำหน้า กระอักเลือดดำออกมาเป็นกอง
“จะเสียเวลาพูดกับมันทำไม?”
แม่หลี่มองเธอด้วยความรังเกียจ “เอาเชือกรัดคอมันแล้วแขวนไว้บนขื่อ ข้างนอกก็บอกว่ามันไม่ยอมแต่งกับพ่อม่ายในเขา เลยผูกคอตายเอง”
พ่อหลี่ถอนหายใจ “ชิงเหอ นี่คือชะตาของเธอ ยอมรับเถอะ”
ชะตาของเธออย่างนั้นเหรอ?!
ความแค้นท่วมท้นซัดโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์!
หลี่ชิงเหอน้ำตานองหน้าเป็นเลือด หัวเราะลั่น ก่อนถ่มเลือดดำใส่พวกเขาอย่างแรง
มิน่าล่ะ ตั้งแต่เด็กเธอถึงถูกคนทั้งบ้านใช้เยี่ยงวัวควาย!
ไม่ว่าเธอจะเรียนเก่งแค่ไหน อ่านหนังสือได้ดีเพียงใด หรือได้รับเกียรติบัตรมากเท่าไร ก็ไม่เคยเข้าตาพ่อแม่เลย!
โอกาสได้งานที่เธอเสี่ยงชีวิตช่วยคนมาถูกพี่สาวแย่งไป
ตำแหน่งนักบัญชีที่เธอสอบได้อย่างยากลำบาก พี่ชายกลับมาชิงเอาไปครอบครอง
เงินที่เธอทำงานหนักเก็บหอมรอมริบมาตอนลงชนบท พ่อแม่ก็มารีดไถไปจนหมด
โควตาเข้ามหาวิทยาลัยที่เธออดหลับอดนอนอ่านหนังสือจนสอบได้ ก็ถูกน้องสาวแย่งไปสวมรอย!
พ่อแม่ไม่เพียงไม่ช่วย ยังด่าเธอว่าอกตัญญู ไม่คิดถึงพี่น้องในบ้าน แถมเพราะสินสอดราคาสูงถึงไม่สนใจว่าเธอจะเป็นจะตาย บังคับให้แต่งกับชายพิการนิสัยโหดร้าย แล้วเอาเงินสินสอดไปซื้อโอกาสได้งานให้น้องชาย!
เธอเคยสงสัยมาตลอดว่าทำไมพ่อแม่ถึงรักลูกทุกคน ยกเว้นเธอคนเดียว?!
ที่แท้เธอก็ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพวกเขา!
ชีวิตที่ขมขื่น ครอบครัวแตกสลายและคนตายจากกัน ไม่ใช่เพราะโชคชะตากำหนดให้เธอต้องเป็นเช่นนี้!
แต่เป็นเพราะฆาตกรพวกนี้สลับชีวิตของเธอ ทำให้เธอต้องกลายเป็นแบบนี้ต่างหาก!
“มัวชักช้าอะไรกัน ยังไม่ลงมืออีกเหรอ?”
หญิงแต่งงานแล้วผู้สง่างามคนหนึ่งมีใบหน้าคล้ายแม่หลี่อยู่ถึงหกส่วน เธอมองหลี่ชิงเหอจากที่สูงด้วยสายตาราวกับมองคนตาย
จู่ ๆ ก็หัวเราะอย่างได้ใจ “หลี่ชิงเหอ ลงไปถึงปรโลกแล้วอย่าเพิ่งเดินเร็วล่ะ เดี๋ยวฉันจะส่งพ่อแม่แท้ ๆ ของแกตามไปเร็ว ๆ ให้พวกแกได้เดินทางสู่ปรโลกเป็นเพื่อนกัน... อ้อ จริงสิ ยังมีพี่ชายฝาแฝดของแกกับน้องชายที่อายุน้อยกว่าแกสองปีด้วย ส่งลงไปพร้อมกันเลย ถึงตอนนั้นทรัพย์สินมหาศาลของบ้านแกก็จะเป็นของฉันทั้งหมด...”
คนอื่น ๆ พอได้ยินคำพูดของเธอ ต่างก็เผยแววโลภออกมา
“สารเลว! พวกเขาเลี้ยงแกมาจนโต ทำไมถึงลงมือกับพวกเขาได้ลงคอ!”
บนโลกนี้มีคนใจคอโหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ได้ยังไง?
หลี่ชิงเหอเงยหน้ามองหญิงแต่งงานแล้วผู้มีสีหน้าฉลาดแกมโกง เธอนึกถึงพ่อแม่แท้ ๆ ที่กำลังสืบหาความจริง และลูกสาวทั้งสองคนที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม ไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน จู่ ๆ ก็พุ่งเข้าใส่!
เธอกัดข้อมือของหญิงคนนั้นแน่นสุดแรง!
ถึงตายก็ต้องลากใครสักคนลงหลุมไปด้วย!
“อ๊า!”
หญิงคนนั้นกรีดร้อง พยายามสะบัดหลี่ชิงเหอออก แต่หลี่ชิงเหอกลับจับกำไลหยกบนข้อมือของเธอไว้ ยัดนิ้วทั้งสี่เข้าไปแล้วกำแน่น ไม่ว่าอีกฝ่ายจะสะบัดอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยปาก
“แยกพวกมันออกจากกัน เร็ว รีบแยกออกสิ...”
ภายในห้องพลันชุลมุนวุ่นวาย
หลี่ชุนเซิงยกเท้าเตะขาเธอ หลี่ชิวโส่วใช้หมัดทุบหัวเธอ หลี่เซียงซิ่วกระชากผมเธออย่างไม่ปรานี ส่วนหลี่เฉี่ยวอวิ๋นคล้องเชือกป่านรอบคอแล้วดึงไปด้านหลัง
เห็นหลี่ชิงเหอยังไม่ยอมปล่อย แม่หลี่จึงฟาดไม้ลงมา หักแขนเธอ!
นิ้วทั้งห้าของหลี่ชิงเหอกำกำไลหยกไว้แน่น ร่างของเธอจึงห้อยติดอยู่บนข้อมือหญิงคนนั้นอย่างน่าขนลุก
หลี่ชิงเหอเจ็บจนตัวสั่น ดวงตาเหลือกมองหญิงคนนั้น ส่วนอีกฝ่ายก็ตกใจจนร้อง “อ๊า ๆ” ไม่หยุด
“รัดคอมันให้ตาย! เร็วเข้า...”
คนทั้งบ้านช่วยกันลงมือ ดึงเชือกป่านเส้นนั้นรัดคอหลี่ชิงเหอจนตาย
ก่อนสติจะดับวูบ หลี่ชิงเหอคิดว่า หากสวรรค์ให้โอกาสเธออีกครั้ง เธอจะไม่ยอมให้คนบ้านหลี่ควบคุมชีวิตอีก และจะไม่ยอมให้พวกเขาสูบเลือดสูบเนื้อเธอ!
เธอจะลงมือฆ่าศัตรูที่ฆ่าลูกและทำร้ายเธอด้วยตัวเอง ให้พวกมันชดใช้หนี้เลือด!
จากนั้นเธอจะสืบหาความจริง แล้วไปพบพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอ พวกเขา... น่าจะรักและเอ็นดูเธอใช่ไหม?
ชั่วชีวิตนี้ เธอไม่เคยรู้เลยว่าการได้รับความรักจากพ่อแม่เป็นอย่างไร
ในลานบ้าน สายฟ้าฟาดลงมา
แสงวาบส่องให้เห็นใบหน้าของหลี่ชิงเหอที่ตายตาไม่หลับ
“กริ๊ง ๆ!”
เสียงกริ่งดังขึ้นข้างหู มีคนพูดว่า “หมดเวลาแล้ว ทุกคนวางลูกคิดกับปากกาลง ส่งกระดาษคำตอบตามลำดับ แล้วออกจากโรงอาหารอย่างเป็นระเบียบ...”
หลี่ชิงเหอลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
ไอร้อนปะทะใบหน้า เสียงร้องครวญครางและเสียงฝีเท้ารอบตัวดังปะปนกัน เธอลุกขึ้นอย่างงุนงง เดินตามฝูงชนออกจากโรงอาหาร ก่อนจะได้ยินใครบางคนเรียก จึงหยุดแล้วหันกลับไปมอง
วันที่ตรงมุมขวาบนของกระดานดำข้าง ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
วันที่ 4 เดือน 7 ปี 1976
หัวใจของหลี่ชิงเหอกระตุกแรง เธอจำได้ว่าวันนี้เป็นวันที่เธอไปสอบสมัครตำแหน่งนักบัญชีของโรงงานทอผ้า
เธอสอบได้ที่หนึ่ง แต่ตำแหน่งงานกลับถูกหลี่ชุนเซิง พี่ชายคนโต บังคับแย่งไปครอบครอง!
หลังเสียงานนี้ไป เธอก็กลายเป็นแหล่งสูบเลือดของคนบ้านหลี่อย่างเต็มตัว
แต่ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?
หลี่ชิงเหอก้มมองมือกับขาของตัวเอง ผิวคล้ำและผอมแต่ยังแข็งแรง ไม่มีส่วนไหนหักหรือพิการ ทุกอย่างปกติดี
เมื่อนึกถึงคำอธิษฐานก่อนตาย เธอยกมือหยิกแขนตัวเองอย่างแรงจนสะดุ้งด้วยความเจ็บ
คนตายไม่มีทางรู้สึกเจ็บได้!
นี่เธอ... กลับมาเกิดใหม่เหรอ?
“หลี่ชิงเหอ แกอยากตายหรือไง? หูหนวกหรือไง!”
ฝ่ามือฟาดลงบนหลังของหลี่ชิงเหออย่างแรง เสียงหยาบกระด้างดังขึ้นจากด้านหลัง “เรียกตั้งนานแล้ว ยืนทำบ้าอะไรอยู่ รีบกลับบ้านไปทำกับข้าวสิ!”
เสียงนี้...
หลี่ชิงเหอหันขวับไป เห็นพี่สาวคนโต หลี่เซียงซิ่ว ที่ดูอ่อนวัยลงอย่างน้อยยี่สิบปี ข้างเธอคือพี่ชายคนโต หลี่ชุนเซิง
ตอนที่สองคนนี้ทำให้เธอต้องตาย ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวราวกับผีร้าย
แต่ตอนนี้กลับมีใบหน้าของคนเป็น ๆ
หลี่ชิงเหอมองทั้งสองคน พลางนึกถึงคำพูดของหลี่เฉี่ยวอวิ๋นที่ว่า “พวกเราโยนลูกสาวคนโตของแกลงแม่น้ำ มองดูมันจมน้ำตาย...”
นึกถึงแม่บุญธรรม สวี่เจาเอ๋อ ที่ใช้ไม้ฟาดจนแขนเธอหัก
นึกถึงคนทั้งบ้านที่เอาเชือกป่านคล้องคอแล้วรัดเธอจนตาย!
นึกถึงชีวิตที่เธอทำงานหนักเยี่ยงวัวควายคอยปรนนิบัติพวกเขา แต่โอกาสทั้งหลายกลับถูกแย่งชิงไปจนหมด ชีวิตทั้งขมขื่นและน่าเวทนา ความแค้นพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา!
“มองอะไรของแก? อยากโดนตีหรือไง?”
หลี่เซียงซิ่วขมวดคิ้ว ยกมือขึ้นหมายจะตบเธอ
หลี่ชิงเหอเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง หลี่เซียงซิ่วออกแรงมากเกินจนหยุดไม่ทัน ร้อง “อ๊ะ” ก่อนจะโถมหน้าชนกระดานประกาศดัง “โครม”
“โอ๊ย! เจ็บ...”
หลี่เซียงซิ่วกุมหัวแล้วยืนขึ้น กระทืบเท้าด้วยความโมโห “นังเด็กตาย แกกล้าหลบเหรอ?! เชื่อไหมว่ากลับบ้านไปฉันจะให้แม่ตีแกให้ตาย!”
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
หลี่ชิงเหอกดสายตาคมกริบราวกับอยากฆ่าคนลง เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ มือทั้งข้างสั่นเทิ้มด้วยแรงที่ใช้สะกดกลั้น จึงยับยั้งตัวเองไม่ให้พุ่งเข้าไปฉีกหน้าสองคนนี้ได้!
หลี่ชุนเซิงเหลือบมองหลี่ชิงเหอ นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงดึงหลี่เซียงซิ่วที่กำลังจะลงมืออีกครั้งเอาไว้
เขาถามหลี่ชิงเหอ “สอบเป็นยังไงบ้าง มั่นใจว่าจะได้งานไหม?”
หลี่ชิงเหอเหลือบมองพี่น้องทั้งสองอย่างรวดเร็ว ก่อนตอบเสียงอู้อี้ว่า “อืม”
ชาตินี้พวกเขาก็ยังคิดจะแย่งงานของเธออยู่ดี
ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหาว่าเธอเล่นตามแผนก็แล้วกัน
ดวงตาของหลี่เซียงซิ่วเป็นประกายขึ้นทันที
เธอเรียนไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ข้อสอบช่วงเช้ายากมาก โดยเฉพาะโจทย์ใหญ่สองข้อสุดท้าย เธออ่านโจทย์ยังไม่เข้าใจด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการทำคะแนน
ส่วนข้อสอบลูกคิดช่วงบ่ายยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอท่องได้แค่สูตรลูกคิด ตัวเลขที่มีทั้งเจี่ยวทั้งเฟินทำเอาเธอคิดจนหัวแทบระเบิด โอกาสสอบผ่านคงริบหรี่
“ดีจัง! ฉันไม่มั่นใจว่าจะสอบผ่าน ถ้าถึงตอนนั้นเธอยกงานให้ฉัน ฉันก็ไม่ต้องลงชนบทไปลำบากอีกแล้ว”
หลี่ชุนเซิงถอนหายใจอย่างโล่งอก ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดีจนแทบกลั้นไม่อยู่
เขาเรียนจบมัธยมปลายมาหลายปีแล้ว ความรู้ที่เรียนมาคงคืนให้โรงเรียนไปหมด โชคดีที่ยังมีหลี่ชิงเหอคอยช่วยประคอง ไม่เสียแรงที่เขาเกลี้ยกล่อมแม่ให้หลี่ชิงเหอมาสอบ
หลี่ชิงเหอมองหลี่เซียงซิ่ว
“เอ๊ะ?”
หลี่เซียงซิ่วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงเรียกหลี่ชุนเซิงไว้ “พี่ใหญ่ ยังมีฉันอีกคนนะ! ฉันก็ไม่มั่นใจว่าจะสอบผ่านเหมือนกัน งานที่หลี่ชิงเหอสอบได้ฉันก็ต้องได้ ฉันไม่อยากลงชนบท!”