บ้านตระกูลหลี่ เฉินเหอฮวารอมาตลอดบ่าย พอหลี่ชุนเซิงเลิกงานก็ลากเธอเข้าไปในห้องของพวกเขา ปิดประตูแล้วลงกลอน
“ทำอะไรน่ะ? ยังล็อกประตูอีก?”
หลี่ชุนเซิงพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน มองท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของเธอแล้วขมวดคิ้ว “ทำตัวลึกลับจริง...”
“พี่ชุนเซิง พี่สาวคนโตของพี่พิการหรือเปล่า?” เฉินเหอฮวามองเขาอย่างร้อนใจ
หลี่ชุนเซิงร้อง “อ่า” แล้วตอบว่า “หมอก็บอกอย่างนั้น”
“ดีจังเลย!”
เฉินเหอฮวาตบมืออย่างตื่นเต้น “วันนี้ฉันไปเดินตลาดมา ได้ยินคนพูดว่าคนพิการไม่ว่าจะมีงานทำหรือไม่ก็ไม่ต้องลงชนบท พี่รู้ไหม?”
“คนพิการ...ไม่ต้องลงชนบทเหรอ?”
หลี่ชุนเซิงทวนคำ ก่อนจะร้องอ๋อเมื่อเข้าใจ “ใช่ มีข่าวลือแบบนั้นจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นหลี่เซียงซิ่วก็ไม่จำเป็นต้องรับตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราว ก็ไม่ต้องลงชนบทแล้ว”
“ใช่ไหมล่ะ?”
เฉินเหอฮวาเลียริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกาย “พี่ว่าเราขายตำแหน่งลูกจ้างชั่วคราวนี้แลกเงินได้ไหม? ตั้ง 800 หยวนแน่ะ...”
“ถ้าทำแบบนั้น หลี่เซียงซิ่วคงคลั่งแน่” หลี่ชุนเซิงเบ้ปากพลางส่ายหน้า
“งั้นก็ให้แม่เอางานไปชดเชยให้เธอสิ? เธออายุ 18 แล้ว คุยเรื่องแต่งงานได้แล้วนะ ตั้ง 800 หยวน พี่ไม่เสียดายเหรอ? เอาอย่างนี้...พอถึงเวลา สินสอดที่บ้านสามีของเธอให้มา เราก็ให้เธอเก็บไว้ทั้งหมด ดีไหม?”
หลี่ชุนเซิงเริ่มหวั่นไหว
เขาลูบคาง “ก็จริงนะ พอได้โควตาลูกจ้างชั่วคราวแล้วก็เปลี่ยนเป็นพนักงานประจำได้ ถ้าให้เธอเอาไปบ้านสามี เราก็เหมือนขาดทุนเปล่า ๆ งั้นเดี๋ยวฉันคุยกับแม่ดู?”