“หลี่ชิงเหอ!”
เพิ่งเดินเข้าตรอกแคบ ก็เจอแม่หลี่ถือถังปัสสาวะเดินสวนมา เธอถลึงตามองลูกสาวด้วยความโมโห “ออกไปไหนแต่เช้า? ไม่ทำกับข้าว ไม่เทถังปัสสาวะ แก...”
แม่หลี่ด่าไปได้ครึ่งทาง ประตูบ้านข้าง ๆ ก็ส่งเสียงเอี๊ยดเปิดออก
“สวี่เจาเอ๋อ แต่เช้าขนาดนี้โวยวายอะไร?”
ป้าเหมยเหลือบมองเธอ “ก็รู้ว่าเช้า แล้วลูกสาวเธอเพิ่งกลับมาจากข้างนอก นอกจากไปเข้าห้องน้ำแล้วจะไปทำอะไรได้อีก? หรือไปเอาอาหารเช้าจากห้องน้ำกลับมาให้เธอ?”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาหลี่ชิงเหอ “ป้าเหมย สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
ป้าเหมยเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม แล้วขานรับ
“ฉันสั่งสอนลูกสาวตัวเอง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”
แม่หลี่ไม่ยอมเสียเปรียบ ทั้งยังทนไม่ได้ที่คนนอกแสดงน้ำใจต่อลี่ชิงเหอ จึงถุยน้ำลายเบา ๆ “ยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่เข้าเรื่อง!”
“ประสาทหรือไง!”
ป้าเหมยหัวเราะหึ กระแอมเตรียมเปิดศึกกับแม่หลี่อีกสามร้อยยก
แม่หลี่วางถังปัสสาวะลงตรงหน้าหลี่ชิงเหอ แล้วหันหลังเดินกลับ “รีบเอาไปเทแล้วล้างให้สะอาด จากนั้นกลับมาทำกับข้าว ญาติทางบ้านพี่สะใภ้ใหญ่คงจะมาแล้ว ฉันกับพ่อแกต้องไปโรงพยาบาลก่อน เผื่อว่า...”
ประโยคที่เหลือถูกกลืนไว้ครึ่งหนึ่งในปาก อีกครึ่งก็ติดอยู่ในลำคอ จนฟังไม่ชัด
หลี่ชิงเหอเดาว่าพวกเขากลัวคนตระกูลเฉินจะซ้อมหลี่ชุนเซิง
ป้าเหมยเบ้ปาก “ทำลูกสาวเขาเดือดร้อนจนเป็นอย่างนั้น รอดูเถอะ ถ้าคนตระกูลเฉินไม่ซ้อมพวกเขา ฉันยอมเปลี่ยนไปใช้แซ่สวี่เจาเอ๋อเลย”
หลี่ชิงเหอพยักหน้าเห็นด้วย
“ฉันก็คิดว่าพี่ใหญ่ต้องโดนซ้อมแน่”