051 ทำไมไม่สู้กลับล่ะ? สู้เขาไม่ไหวหรือไง?
พ่อหลี่ถลึงตาใส่แม่หลี่ แล้วบอกให้หลี่ชิงเหอเข้ามา «ปิดประตูรั้ว»
«หลี่หม่านชาง คุณทำอะไรน่ะ?»
แม่หลี่แทบไม่อยากเชื่อ เธอเกือบถูกแม่ของเฉินเหอฮวานังตัวแสบคนนั้นตีจนตาย บ้านก็แทบถูกคนตระกูลเฉินรื้อทิ้งอยู่แล้ว เขายังไม่ยอมให้ไปแจ้งตำรวจอีกหรือ?!
เขาบ้าไปแล้ว!
พ่อหลี่ก้มมองเธอ «คุณกำลังทำอะไร?!»
ชายชราแซ่เฉินหัวเราะหึ ๆ สองครั้ง
พ่อหลี่ยิ่งรู้สึกเสียหน้า รีบเดินเข้าไปหาแม่หลี่แล้วฉุดเธอขึ้นมา ก่อนจะกดเสียงต่ำดุว่า «สมองคุณโดนตีจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง? ถ้าเรียกตำรวจมา คุณจะบอกพวกเขาว่ายังไง?»
«จะบอกยังไง?»
แม่หลี่เห็นเขาโกรธ ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล «ก็พูดความจริงสิ ยายแก่สารเลวนั่นเกือบตีฉันตาย ฉันแจ้งตำรวจจับมันไม่ได้หรือไง?»
«จับแล้วจะทำยังไงต่อล่ะ? ยังจะเอาลูกชายไหม? ยังจะเอาหลานไหม? เรายังจะเป็นดองกับตระกูลเฉินต่อหรือเปล่า?»
พ่อหลี่มองแม่หลี่ราวกับมองคนโง่ «อีกอย่าง เรื่องซื้อขายงานเป็นสิ่งต้องห้ามอย่างชัดเจน ถ้าจัดการกันตามกฎหมายจริง ๆ เราเองก็อาจโดนลากเข้าไปด้วย»
แม่หลี่สมองว่างเปล่าไปชั่วครู่ อ้าปากค้าง
«ถะ...ถ้าอย่างนั้น...»
เธอเลียริมฝีปากที่แห้งผาก แล้วเรียกหลี่ชิงเหอ «ปิดประตูรั้ว อย่าให้คนอื่นมาดูเรื่องน่าอายของบ้านเรา»
«จะปิดทำไม?»
หญิงชรารวบผมที่หลุดลุ่ย พลางพูดอย่างกร้าวกราด «เปิดประตูให้กว้าง ๆ ไปเลย ให้เพื่อนบ้านแถวนี้ได้เห็นกันทั่ว ว่าบ้านหลี่เป็นบ้าน ‘คนดี’ แบบไหน!»
เธอเน้นคำว่า ‘ดี’ ชัดถ้อยชัดคำ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
แม่หลี่ทั้งโมโหทั้งโกรธ สู้ก็สู้ไม่ไหว จะด่าก็เถียงไม่ออก ได้แต่ถูกหญิงชราปั่นหัวเล่น