หลี่ชิงเหอเดินตามเด็กคนนั้นอยู่ห่าง ๆ จนเห็นเธอออกมาจากห้องพักผู้ป่วยของหลี่เซียงซิ่ว แล้วจึงหันหลังเดินไปทางห้องผ่าตัด
“...ญาติใครคะ?”
แม่หลี่ผลักหลี่ชุนเซิงออกไปข้างหน้า “เขา...เขาเป็นสามีของคนคลอดค่ะ”
“คนคลอดมีเลือดออกไม่หยุด อาจเสียเลือดมาก พวกคุณเตรียมใจไว้ด้วยนะคะ เธอไม่มีแรงคลอดเอง ทำได้แค่ผ่าคลอด นี่คือหนังสือยินยอมผ่าตัด พวกคุณเซ็นชื่อแล้วรีบไปจ่ายเงินที่ช่องชำระเงินค่ะ” พยาบาลบอก
คนทั้งบ้านรีบร้อนมา ไม่มีใครนึกได้ว่าต้องเอาเงินมาด้วย
แต่หลี่ชุนเซิงมี
เงิน 800 หยวนที่ได้จากการขายงานชั่วคราว เขาใช้ไปกว่า 300 หยวนแล้ว เหลืออยู่ 460 หยวน
ทุกคนหันมองหลี่ชุนเซิงพร้อมกัน
หลี่ชุนเซิงไม่อยากควักเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นออกมา เขาก้มหน้าหลบสายตาทุกคน ก่อนถามพยาบาลว่า “ลงค่าใช้จ่ายไว้ที่ห้อง 203 ก่อนได้ไหมครับ เดี๋ยวค่อยคิดรวมกันทีหลัง”
“คนในห้อง 203 เป็นญาติพวกคุณเหรอคะ?”
พ่อหลี่กับแม่หลี่สบตากัน แต่กลับไม่โต้แย้ง
พยาบาลถามไว้ก่อน แล้วเลื่อนหนังสือยินยอมผ่าตัดไปตรงหน้าหลี่ชุนเซิง “เซ็นตรงนี้ก่อนค่ะ คนข้างในรอให้ญาติยินยอม ถึงจะเริ่มผ่าตัดช่วยชีวิตได้”
หลี่ชุนเซิงขานรับเบา ๆ รับกระดาษกับปากกามา แล้วเซ็นชื่อตามที่พยาบาลบอก
พอเซ็นเสร็จ มือของเขาก็แข็งเกร็งและสั่นเทา
พยาบาลถือหนังสือยินยอมผ่าตัดที่เซ็นแล้วเข้าไปในห้องผ่าตัด
หลี่ชิงเหอกวาดตามองทุกคนอย่างรวดเร็ว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ตระกูลหลี่ช่างไม่ยอมพลาดโอกาสเอาเปรียบคนอื่นเลยจริง ๆ
ไม่นานนัก พยาบาลก็ออกมาอีกครั้ง เธอไม่พูดกับใครสักคำ แต่เดินตรงลงไปชั้นล่าง
เมื่อกลับมา เธอเรียกหลี่ชุนเซิงด้วยสีหน้าเย็นชา “ฝ่ายชำระเงินโทรไปถามเมื่อครู่แล้วค่ะ ผู้สูงอายุบอกว่าเงินมัดจำที่ให้ไว้กับห้อง 203 มีไว้สำหรับฟื้นฟูร่างกายของสหายหลี่เซียงซิ่วเท่านั้น ไม่ได้รวมค่าผ่าตัดของคนในครอบครัวพวกคุณ รีบลงไปจ่ายเงินเดี๋ยวนี้! ผู้หญิงเขากำลังคลอดลูกให้ครอบครัวพวกคุณอยู่ข้างใน ยังคิดจะเอาเปรียบคนอื่นอีก แบบนี้มันสมควรแล้วเหรอคะ?!”