หลี่ชิงเหอคิดในใจ แค่หยิบมาสักเรื่องก็ทำให้เธอโกรธตายได้แล้ว
หลี่เซียงซิ่วพูดว่า “...เล่ามาทีละเรื่อง”
“ฉันไม่กล้าพูดหรอก”
หลี่ชิงเหอส่ายหน้า “แม่ต้องตีฉันตายแน่ ถ้าอยากรู้ก็รีบรักษาขาให้หายแล้วออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านสิ ตอนนี้ที่บ้านครึกครื้นน่าดูเลย”
เธอเลิกคิ้ว สื่อความนัยออกมา
หลี่เซียงซิ่วถลึงตามอง “แม่ตีเธอตาย ฉันก็จะตีด้วย ถ้าไม่พูด ฉันจะตีเธอตายเดี๋ยวนี้เลย รีบพูด!”
“...ก็ได้”
หลี่ชิงเหอมองประตูห้องพักฟื้น ก่อนลดเสียงลงอย่างลึกลับ “รู้ไหมว่าทำไมพี่สะใภ้ใหญ่ถึงคลอดก่อนกำหนด?”
“ถามอะไรไร้สาระ ถ้าฉันรู้แล้วจะถามเธอทำไม?” หลี่เซียงซิ่วทำหน้าเบื่อหน่าย
หลี่ชิงเหอมองเธอ “ยังอยากฟังอยู่ไหม?”
“...ฟัง” หลี่เซียงซิ่วกัดฟันทนระงับอารมณ์
หลี่ชิงเหอพยักหน้าอย่างพอใจ “...พี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ทะเลาะกับพ่อแม่ ทั้งคู่ส่งสายตาคุยกัน วางแผนจะใช้เด็กในท้องมาขู่ให้พ่อแม่ยอม สุดท้ายตอนเฉินเหอฮวาวิ่งออกไป ดันสะดุดธรณีประตู แม่พยายามดึงเธอไว้ แต่ทั้งคู่กลับล้มลงไปด้วยกัน!”
“ซี้ด...”
หลี่เซียงซิ่วสูดลมหายใจเฮือก
“...แม่ยังล้มทับเฉินเหอฮวาอีก ตอนนั้นก็มีเลือดไหลออกมาจากใต้ตัวเธอแล้ว”
หลี่เซียงซิ่วเบิกตากว้างทันที “งั้น...ไม่แปลกเลยที่พยาบาลด่าหลี่ชุนเซิง ว่าเมียกับลูกของเขารอให้เขาจ่ายเงินช่วยชีวิตอยู่ข้างใน!”
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามหลี่ชิงเหออีกครั้ง
“แล้วเรื่องขายงานชั่วคราวล่ะ เป็นมายังไง?”