“...เธอก็แค่พูดปัด ๆ ไปอย่างนั้น! พอเอางานให้หลี่ชุนเซิง ฉันก็ต้องไปชนบท ฉันไม่ไปหรอก!”
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก”
แม่หลี่รีบอธิบาย “แม่ไม่ได้หลอกลูกนะ มีคนช่วยถามหาอยู่จริง ๆ แค่ยังไม่เจอใครขายงานเท่านั้น เซียงซิ่ว เชื่อฟังแม่ก่อน เอาทะเบียนบ้านออกมาให้แม่ก่อนนะ...”
“ไม่ให้!”
หลี่เซียงซิ่วยืนกรานเสียงแข็ง “งานที่โรงงานทอผ้าไม่ให้ฉัน ก็ให้หลี่ชุนเซิงไปทำงานชั่วคราวที่ยังไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นงานนี้ก็ปล่อยให้ว่างไปเลย ทุกคนก็ไม่ต้องได้งาน! หรือไม่พวกคุณก็ฆ่าฉันให้ตาย จะได้ให้ทุกคนเห็นกันชัด ๆ ว่าคุณลำเอียงเข้าข้างลูกชายแค่ไหน!”
“เซียงซิ่ว...”
แม่หลี่ปวดหัวจนแทบระเบิด
เธอสงสารลูกสาวคนโต อยากยกงานให้ลูกชายคนโต ทั้งยังโกรธและจนปัญญา พอโกรธจัดก็อดตบหลี่เซียงซิ่วไปสองทีไม่ได้ “ลูกนี่ทำไมถึงไม่รู้จักเชื่อฟัง ไม่รู้จักคิดบ้างเลย?! ทำไมไม่เชื่อแม่ล่ะ แม่จะใจร้ายปล่อยให้ลูกไปลำบากที่ชนบทจริง ๆ ได้ยังไง...”
“แม่ตบฉัน! แล้วยังกล้าพูดอีกว่าไม่อยากให้ฉันไปลำบากงั้นเหรอ?”
หลี่เซียงซิ่วบิดตัวสะบัดหลุดจากมือแม่หลี่ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ “ถ้าแม่ไม่อยากให้ฉันไปจริง ๆ แม่ก็ควรซื้อหางานให้ฉันตั้งนานแล้ว แต่แม่ไม่ได้ทำ! แม่แค่อยากให้ฉันไปชนบทลำบากกับหลี่ชิงเหอ อยากให้ฉันถูกงูกับแมลงกัดตาย อยากให้มือเท้าฉันหนาวจนเน่า แล้วแม่...”
“แม่ไม่ได้คิดแบบนั้น!”
แม่ลูกคนหนึ่งพูด อีกคนพยายามเกลี้ยกล่อม แต่ไม่มีใครเชื่อใครเลย