หลี่ชิงเหอยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวพระจันทร์
“ที่บ้านไม่ได้ขาดของพวกนี้หรอกค่ะ ฟังป้าหยางนะ เก็บแตงกวาไว้สองลูก มะเขือเทศสองลูกให้พวกเราลองชิมก็พอ ที่เหลือเอากลับไปขายแลกเงินเถอะค่ะ...”
แม่หลินบ่นพึมพำไม่หยุด ทุกคำล้วนคิดเผื่อเธอทั้งนั้น “...เก็บเงินค่าสินสอดไว้บ้าง ต่อไปอยู่บ้านสามีจะได้เชิดหน้าได้! พ่อแม่ของหนูน่ะ...ป้าว่าพวกเขาคงไม่มีเวลาดูแลหนู หนูโตแล้ว ต้องคิดถึงตัวเองให้มากหน่อย”
เธอพูดตรง ๆ ไม่ได้ว่าพ่อแม่คู่นั้นลำเอียง จึงได้แต่เตือนหลี่ชิงเหออย่างอ้อมค้อม
“ค่ะ หนูรู้แล้ว ป้าหยาง”
หลี่ชิงเหอยิ้ม “หนูไม่ได้บอกพวกเขาค่ะ เงินที่หาได้ หนูเก็บไว้เองทั้งหมด”
“อย่างนั้นก็ดี”
แม่หลินดูเหมือนจะโล่งใจขึ้นเล็กน้อย เธอเหลือบมองกำแพงที่สองบ้านใช้ร่วมกันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพูดเตือน “อย่าเปิดเผยเรื่องเงินทองให้ใครรู้เด็ดขาด”
“ค่ะ ๆ”
หลี่ชิงเหอพยักหน้าอย่างว่าง่าย จนแม่หลินยิ้มกว้าง เธอบอกให้หลี่ชิงเหอเก็บแตงโมกับมะเขือเทศไว้ แล้วเอาที่เหลือไปขายแลกเงิน
หลี่ชิงเหอส่ายหน้า “คนอื่นได้กินผักสด ๆ ฉ่ำน้ำแบบนี้ แล้วทำไมพวกเราต้องเสียเงินซื้อเองด้วยล่ะคะ ป้าหยางลองชิมก่อนสิคะ ถ้าคิดว่าอร่อยก็ช่วยแนะนำลูกค้าให้หนูสักสองสามคนได้ไหมคะ”
“ได้สิ”
แม่หลินยิ้ม “หนูนี่หัวไวจริง ๆ เอาละ งั้นป้าจะเก็บไว้ พรุ่งนี้จะเอาไปที่ทำงานให้เพื่อนเก่าแก่สองสามคนลองชิม ถ้าพวกเธอชอบ ป้าจะบอกให้มาหาหนู...”
เธอชะงักไป ก่อนจะส่ายหน้า
“...ไม่สิ ถ้าพ่อแม่หนูรู้ว่าแอบหาเงิน พวกเขาคงไม่ปล่อยให้หนูเหลือเงินสักแดง เอาอย่างนี้ ถ้าพวกเธออยากได้ก็แจ้งป้า ป้าจะบอกจำนวนกับชนิดให้หนู แล้วหนูให้คนแอบเอามาส่งที่บ้าน ป้าจะช่วยขายต่อให้ ดีไหม?”