สีหน้าเหี้ยมเกรียมของแม่หลี่แข็งค้างไปบนใบหน้า เธอรีบลุกเดินเข้าไปหา พลางฝืนยิ้มแข็ง ๆ “ไม่มีเรื่องอะไรหรอก เด็ก ๆ เขาคุยกันเอง”
เธอเบียดหลี่ชิงเหอออกไปด้านข้าง แล้วเดินไปปิดประตูรั้วด้วยตัวเอง
พอหันกลับมา เธอก็นึกได้ว่าหลี่ชิงเหอทำให้ตัวเองขายหน้า จึงยกมือขึ้นคิดจะตบอีกฝ่าย
หลี่ชิงเหอจ้องหน้าเธอตรง ๆ แล้วพูดเสียงเย็น “ตบสิ ถ้าแม่ตบฉันลงมา ฉันจะไปบอกพี่ใหญ่เรื่องที่พี่ใหญ่แย่งงานของพี่สาวมาให้พี่ใหญ่ฟัง!”
“แกกล้าเหรอ!”
แม่หลี่โกรธจนจมูกแทบเบี้ยว ยัยเด็กตายด้านนี่ไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้กล้าเถียงเธอแบบนี้?
นี่มันคิดจะก่อกบฏแล้วหรือไง!
แต่สุดท้ายฝ่ามือที่ยกขึ้นก็ฟาดลงไปไม่สำเร็จ
หลี่ชิงเหอทำหน้าเย็นชาแล้วกลับเข้าไปในห้องเก็บของ
จากในลานบ้าน มีเสียงบ่นของหลี่ชุนเซิงดังมา “แม่ก็เหมือนกัน อยู่ดี ๆ จะไปทุบเธอทำไม?! ถ้าเธอไปบอกหลี่เซียงซิ่วที่โรงพยาบาลจริง ๆ งานของผมต้องหลุดมือแน่...”
“เธอทำให้น้องสาวแกขาพิการ ฉันจะตบจะด่าเธอก็สมควรแล้ว!”
แม่หลี่ถ่มน้ำลายไปทางห้องเก็บของ “นี่เป็นหนี้ที่เธอติดน้องสาวแกไว้”
“แม่ ขาพี่ใหญ่พิการเพราะแม่กับพี่ใหญ่ทำไม่ใช่เหรอ?”
หลี่เฉี่ยวอวิ๋นพูดขึ้นกะทันหัน เธอเหลือบมองห้องเก็บของ “แม่บอกว่าหลี่ชิงเหอเป็นคนทำ งั้นก็แปลว่าเธอเป็นคนทำจริง ๆ เลยหรือไง?”
แม่หลี่ชะงักไป ก่อนจะมองลูกสาวคนเล็กอย่างสงสัย
“แกจะพูดแทนเธอทำไม?”
“ฉันไม่ได้พูดแทนเธอสักหน่อย!”
เธอกำลังพูดแทนตัวเองต่างหาก!
พวกเขาแย่งงานของหลี่ชิงเหอให้หลี่ชุนเซิงไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังมาแย่งงานของพี่ใหญ่ ต่อไปจะถึงคราวเธอหรือเปล่า!