หลี่ชิงเหอเห็นว่าตัวเองยุยงได้เกือบพอแล้ว บ้านหลี่คงต้องเกิดศึกใหญ่ขึ้นสักครั้ง หากทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เธอวางไว้ ต่อจากนี้คงมีเรื่องปะทุขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
หลี่เซียงซิ่วถูกทำให้กลัวเข้าแล้วจริง ๆ เธอฝันร้ายติดกันสองคืน สะดุ้งตื่นจากความหวาดกลัวว่าถูกเสือใหญ่กินก่อนฟ้าสาง แล้วก็ข่มตาหลับต่อไม่ลงอีก
เมื่อได้ยินเสียงพ่อแม่คุยกันเบา ๆ ในห้อง และได้ยินชื่อของตัวเอง เธอก็ไม่รู้ทำไมถึงค่อย ๆ เปิดประตูออกไป หลบอยู่ใต้หน้าต่างของทั้งคู่เพื่อแอบฟัง
แม่หลี่พูดว่า “...ฉันว่าครอบครัวนั้นเห็นเงินสำคัญกว่าทุกอย่างไปแล้ว! แปดร้อยหยวน พวกเขาไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ?!”
พ่อหลี่ถอนหายใจ
“ลดกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอ?” แม่หลี่ถามอีกครั้ง
พ่อหลี่ตอบอืม “ถ้าเขาไม่เรียกราคาสูงขนาดนั้น คงมีคนแย่งซื้อไปนานแล้ว จะปล่อยค้างมาครึ่งเดือนโดยขายไม่ออกได้ยังไง”
“ไอ้คนสารเลว เรียกราคาแพงลิบลิ่ว...” แม่หลี่ด่าพึมพำ
พ่อหลี่รำคาญที่ต้องฟังเธอด่าทอ จึงขัดขึ้นว่า “จะซื้อหรือไม่ซื้อ ถ้าไม่ซื้อ วันนี้ฉันจะให้คนไปบอกเขา ให้เขาขายคนอื่น...”
“ซื้อ!”
แม่หลี่กัดฟันพูด “ไม่ซื้อแล้วจะทำยังไง? เมียชุนเซิงใกล้คลอดแล้ว ลูกชายหรือลูกสาวก็ต้องมีทะเบียนบ้าน”
“ได้ งั้นเช้านี้เธอลางาน ไปถอนเงินจากสมุดบัญชี พอถึงมื้อกลางวันฉันจะพาคนกลางไปหาเหล่าเจ้า”
แม่หลี่เงียบไป นานทีเดียวกว่าจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แล้วซิ่วซิ่วล่ะ?”
“ที่บ้านเก็บเงินไว้ได้แค่พันกว่าหยวน พอซื้อได้แค่คนเดียว อีกอย่างก็ไม่มีงานอื่น ไม่ใช่ว่าเราไม่ซื้อให้เธอ...”
พ่อหลี่ดูเหมือนรู้สึกว่าข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นนัก เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนกำชับแม่หลี่ว่า “ปิดเรื่องนี้ไว้ก่อน พอประกาศให้ลงชนบทมาถึงค่อยบอกเธอ ไม่อย่างนั้นถ้าเธอโวยวายขึ้นมา งานชั่วคราวนี่ก็จะพลอยพังไปด้วย”