“ฉันไม่กล้าเหรอ?”
หลี่เซียงซิ่วทนท่าทางแบบนี้ของหลี่ชุนเซิงไม่ได้ที่สุด ทำไมเขาเป็นผู้ชาย พ่อแม่ถึงไม่ถามความเห็นเธอสักคำ แต่กลับยกงานที่เธอต้องแลกมาด้วยขาที่พิการไปข้างหนึ่งให้เขา?!
หาว่าเธอไม่กล้าสินะ?
เธอจะทำให้เขาดูเอง!
หลี่เซียงซิ่วรวบรวมความกล้า ยกมีดขึ้นสูงแล้วฟันลงมา
“อ๊า!”
เฉินเหอฮวากรีดร้อง ลนลานพุ่งเข้าไปขวางตามสัญชาตญาณ ยกแขนขึ้นกันไว้ มีดฟันลงบนแขนของเฉินเหอฮวา เลือดทะลักออกมาทันที!
“อ๊า! อ๊า!”
เฉินเหอฮวากรีดร้องติดกันหลายครั้ง ร่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่ยังไม่ลืมใช้มืออีกข้างผลักหลี่เซียงซิ่วออก แล้วเข็นรถเข็นเด็กถอยหลังอย่างทุลักทุเลจนพ้นระยะอันตราย
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นแทบจะในชั่วพริบตา
ทุกคนเพิ่งได้สติ หลายคนก็แตกตื่นจนกรีดร้องตาม
หลี่เซียงซิ่วเองก็ถูกการพุ่งเข้ามาของเฉินเหอฮวาทำให้ตกตะลึง ยืนนิ่งถือมีดทำครัวที่เปื้อนเลือดอยู่กับที่
“ซิ่วซิ่ว!”
แม่หลี่ตกใจจนหน้าซีด เธออยากเข้าไปปลอบลูกสาว แต่พอเห็นเลือดไหลออกจากแขนของเฉินเหอฮวาไม่หยุด ก็รีบวิ่งไปคว้าขี้เถ้าจากเตาในครัวมากำไว้ แล้วกดลงบนแผล
เฉินเหอฮวาจะเป็นอะไรไม่ได้
ไม่อย่างนั้นซิ่วซิ่วต้องจบเห่แน่!
ซิ่วซิ่วของแม่ ทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้!
“ตำรวจ รีบแจ้งตำรวจเร็วเข้า…”
“หลี่หม่านชาง สวี่เจาเอ๋อ รีบพาสะใภ้ใหญ่ของบ้านไปโรงพยาบาลเร็ว เธอเพิ่งคลอดลูก เลือดไหลไม่หยุดแบบนี้เดี๋ยวจะเป็นเรื่องใหญ่!”
แม่หลี่เงยหน้ามองคนที่กำลังจะไปแจ้งตำรวจ “ห้ามแจ้งตำรวจนะ นี่เป็นเรื่องในครอบครัวเรา ห้ามแจ้งเด็ดขาด!”
“สวี่เจาเอ๋อ เธอบ้าไปแล้วหรือไง? ลูกสาวเธอถือมีดฟันคนอยู่นะ…”