ไม่มีใครตอบเธอ
พยาบาลเคาะประตูอีกสองครั้ง เตือนทุกคนว่า “รีบหน่อยเถอะ ผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่แจ้งญาติทางบ้านของคนไข้ล่ะ? ถ้าเกิดมีคนเสียชีวิตขึ้นมา ตำรวจก็ต้องมาตรวจสอบสาเหตุที่คลอดก่อนกำหนดนะ”
หลี่ชุนเซิงสะดุ้งเล็กน้อย ความดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลนลาน เขาหันไปมองพ่อกับแม่
พ่อหลี่ร้องอุทาน
“อย่าลืมเรื่องเงินนะ ไปฝากเพิ่มอีกหน่อย รีบเข้าล่ะ”
พยาบาลหันกลับเข้าไปในห้องผ่าตัด
พ่อหลี่เปล่งเสียงสั่นเครือ ถอนหายใจออกมา ก่อนเรียกหลี่ชุนเซิง “ไป...ไปโทรหาบ้านพ่อตา บอกว่าลูกสาวเขาคลอดก่อนกำหนด ให้รีบมาโรงพยาบาลหน่อย”
“...ให้ผมไปเหรอ?”
หลี่ชุนเซิงไม่อยากไป เขาหันไปมองแม่โดยไม่รู้ตัว “แม่...”
“แกไป!”
พ่อหลี่กัดฟันกรอด “แกเป็นลูกเขยบ้านเฉิน โทรศัพท์สายนี้ก็ต้องเป็นแกโทร!”
“แม่...”
“บอกพวกเขาแค่ว่าเด็กคลอดก่อนกำหนด ให้รีบมา เรื่องอื่นไม่ต้องพูด” แม่หลี่กำชับ
เมื่อถูกพ่อหลี่จ้องเขม็ง หลี่ชุนเซิงจึงจำใจเดินลงไปชั้นล่างเพื่อโทรศัพท์
แม่หลี่ประคองหลี่เฉี่ยวอวิ๋นให้ลุกขึ้น ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง มุมปาก ใบหน้า และแขนมีรอยแตกจนเลือดไหล แม่หลี่เห็นแล้วเจ็บปวดใจ ขอบตาแดงเรื่อ
“ไอ้เด็กเวร ทำไมถึงลงมือหนักขนาดนี้?”
เธอยกมือหมายจะเช็ดเลือดตรงมุมปากให้ลูกสาวคนเล็ก แต่หลี่เฉี่ยวอวิ๋นเบือนหน้าหนีแล้วเดินไปยืนอีกด้าน
“เสี่ยวอวิ๋น...”
แม่หลี่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร ทว่าหลี่เซียงซิ่วเรียกเธอไว้ “แม่คะ พวกแม่เป็นอะไรกันแน่?”
เธอขมวดคิ้วแน่น จ้องแม่หลี่ “ทำไมหนูถึงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอดเลย? หลี่ชุนเซิง...”