“ก่อเรื่องพอหรือยัง!”
พ่อหลี่ตวาดเสียงต่ำ ดวงตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองหลี่ชิงเหอ แทบข่มความรังเกียจในแววตาไว้ไม่อยู่
หลี่ชิงเหอทำเป็นมองไม่เห็น
เธอยิ้มแย้มกล่าวขอบคุณเขา “พ่อคะ หนูนึกว่าพ่อจะเหมือนแม่ที่ลำเอียงเข้าข้างลูกชายเสียอีก คิดว่าที่รับปากหนูไว้ก็แค่พูดส่ง ๆ ที่ไหนได้ พ่อรักษาคำพูดจริง ๆ ด้วย”
“พ่อไม่เอาเงินเดือนของหนู เพราะอยากให้หนูเก็บเงินไว้เป็นสินเดิมตอนแต่งงานใช่ไหมคะ? พ่อดีจังเลย!”
พ่อหลี่ “……”
“พ่อวางใจได้เลยค่ะ ถ้าป้า ๆ ข้างบ้านถามขึ้นมา หนูจะช่วยแก้ต่างให้พ่อเอง พ่อไม่เหมือนแม่หรอกค่ะ แม่ลำเอียง แม่เข้าข้างลูกชาย!”
พ่อหลี่ “……”
เขายิ้มไม่ออกเลยสักนิด
หลี่ชุนเซิงถาม “กินยาผิดหรือเปล่า?”
“หรือดื่มเหล้าปลอมมา?” เฉินเหอฮวาถาม
สองสามีภรรยามองหน้ากัน
หลี่เฉี่ยวอวิ๋นทำหน้าเอือมระอา หลี่ชิงเหอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?
คำพูดน่าขยะแขยงขนาดนั้น หล่อนพูดออกมาได้ยังไง
หลี่ชิงเหอตั้งใจพูดจาน่าขยะแขยงใส่พ่อแม่หลี่อยู่แล้ว
ชีวิตคู่ สิ่งสำคัญที่สุดคืออะไร? คือการเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
เธอต้องการยุให้พวกเขาแตกคอกันต่างหาก!
แม่หลี่กำด้ามไม้กวาดแน่น คิดจะตีคน แต่หลี่ชิงเหอเหลือบมองเธอ ก่อนหันหลังเดินฮัมเพลงเข้าครัวไปทำอาหาร
“นังเด็กตัวดี……”
แม่หลี่ปิดประตูรั้วอย่างฉุนเฉียว แล้วถลึงตาใส่พ่อหลี่ “คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? เงินเดือนเดือนละ 39 หยวนของหล่อนจะเก็บไว้ให้ทั้งหมดเลยหรือ? เราเลี้ยงหล่อนมาเสียเปล่าหรือไง?!”