แม่หลี่อ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับลงไป
เธอกลัว
เรื่องที่หลี่เซียงซิ่วเคยลงไม้ลงมือกับหลี่ชุนเซิงจนแทบเอาชีวิตเข้าแลกเพราะตำแหน่งงานในโรงงานทอผ้าคราวก่อน ยังทำให้เธอหวาดหวั่นไม่หาย
เธอกลัวว่าหลี่เซียงซิ่วจะรู้ว่าหลี่ชุนเซิงแย่งตำแหน่งงานในห้างสรรพสินค้าไปแล้วพาลโกรธจนไม่สนอะไรทั้งนั้น แล้วบอกความจริงเรื่องที่หลี่ชิงเหอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเธอให้หลี่ชิงเหอรู้
“แม่!”
หลี่เซียงซิ่วเริ่มไม่สบอารมณ์ เธอขึ้นเสียงเล็กน้อย “อะไรล่ะ? จะพูดก็พูดให้จบสิ น่ารำคาญ”
“เปล่า แม่แค่จะบอกว่าหลี่ชิงเหอไม่ได้สนิทกับแม่สักหน่อย”
แม่หลี่รีบหาข้ออ้างส่ง ๆ “ลูกเป็นลูกสาวคนแรกของแม่ ยังไงเธอก็เทียบลูกไม่ได้อยู่แล้ว”
“จริงเหรอ?”
หลี่เซียงซิ่วยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แม่หลี่เก็บซ่อนความกระวนกระวาย แล้วมองค้อนลูกสาวอย่างเอ็นดู “แม่ปฏิบัติกับลูกยังไง ปฏิบัติกับเธอยังไง ลูกไม่รู้หรือไง?”
หลี่เซียงซิ่วแค่นเสียงเบา ๆ
“แม่ดีกับหนูแค่ไหน ก็ยังสู้ที่แม่รักพี่ใหญ่กับน้องเล็กไม่ได้หรอก! พอถึงเวลาสำคัญก็เข้าข้างพวกเขาตลอด…”
พอพูดถึงหลี่ชุนเซิง หลี่เซียงซิ่วก็เดือดขึ้นมา เธอหันหน้าหนี ไม่อยากคุยกับแม่หลี่อีก
แม่หลี่ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย เก็บกล่องข้าวใส่ถุงตาข่าย แล้วกวาดเศษกระติกน้ำร้อนที่แตกอยู่บนพื้นให้เรียบร้อย ก่อนบอกหลี่เซียงซิ่วว่า “คืนนี้อดทนหน่อยนะ พรุ่งนี้แม่จะเอากระติกน้ำร้อนที่บ้านมาให้”
เห็นหลี่เซียงซิ่วยังไม่ยอมพูด แม่หลี่ก็ถอนหายใจ ยกถุงตาข่ายแล้วเดินออกไป
พลางกำชับหลี่เซียงซิ่วไปด้วย “แม่กลับก่อนนะ”