หลี่เซียงซิ่วกัดลูกตาปลาแตกดังกร๊วบ พลางบ่นแม่หลี่ว่า “เป็นความผิดของแม่ทั้งนั้น! ดื้อดึงจะยกงานประจำให้พี่ใหญ่! งานนี้เดิมทีก็ควรเป็นของหนู!”
หลี่ชิงเหอเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนเก็บซ่อนแววเยาะเย้ยในดวงตา
“...เพื่อนร่วมงานบอกว่าโรงงานทอผ้าเพิ่งรับคนงานชั่วคราวหลังปีใหม่ บ้านเราอยู่ใกล้ตระกูลหลินขนาดนี้ แม่กลับไม่เคยช่วยพี่ใหญ่ไปถามเลย ถ้าตอนนั้นซื้อมาได้ แล้วงานของหนูให้พี่ใหญ่ หนูไปทำงานชั่วคราว แบบนี้พวกเราก็มีงานทำกันหมด ไม่ต้องลงชนบทด้วย ดีจะตาย”
“ฝันไปเถอะ!”
พอได้ยินคำพูดนั้น หลี่เซียงซิ่วก็กลอกตาใส่เธอ “อย่าว่าแต่แม่ไม่คิดจะซื้อเลย ต่อให้ซื้อจริงก็ไม่ยกให้เธอหรอก มีแต่จะยกให้หลี่ชุนเซิง!”
“ทำไมล่ะ? พวกเราก็เป็นลูกสาวของแม่เหมือนกัน...”
“หลี่ชุนเซิงเป็นลูกชายของแม่!”
หลี่เซียงซิ่วหอบหายใจฟืดฟาดสองครั้ง ก่อนกัดปลาอย่างขุ่นเคือง “ในสายตาแม่ ลูกสาวสองคนรวมกันยังสู้ลูกชายคนเดียวไม่ได้! รักลูกชายมากกว่าลูกสาว... ฉันนึกว่าแม่รักฉันจริงเสียอีก ที่แท้ก็หลอกกันชัด ๆ!”
หลี่ชิงเหอมองเธอที่ด่าพึมพำไม่หยุด แล้วหัวเราะเบา ๆ
ดูจากท่าทีที่ตอนนี้หลี่เซียงซิ่วไม่อยากเรียกแม่แล้ว หากวันหนึ่งรู้ว่างานที่เธอเสี่ยงชีวิตช่วยคนมาแทบตาย สวี่เจาเอ๋อกลับยกให้หลี่ชุนเซิง ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกคู่นั้น...
คงถึงทางตันอย่างสมบูรณ์สินะ?
หลี่ชิงเหอพยักหน้าเห็นด้วย “พี่ใหญ่พูดถูก ในสายตาแม่มีแต่พี่ใหญ่กับน้องชาย พี่ใหญ่ต้องรีบคิดเผื่อตัวเองแล้วนะ ไม่อย่างนั้นคงถูกส่งไปลงชนบทจริง ๆ!”