“รองหัวหน้าหลิน แก้วชาใบนี้เป็นของใหม่นะ ฉันยัง…” ไม่เคยใช้เลย
พี่รองหลินไม่รอฟังเธอพูดจบ สีหน้าเย็นชา “อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง”
ฟางหลานจือขอบตาแดงก่ำ เดินเข้าไปยกชาออกมา พอสวนกับหลี่ชิงเหอก็ถลึงตาใส่
หลี่ชิงเหอทำเหมือนไม่เห็น
พี่รองหลินส่งสัญญาณให้เธอปิดประตูห้องทำงาน ก่อนจะกลับไปนั่งหลังโต๊ะ เขาผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ดันแว่นที่พาดอยู่บนสันจมูก แล้วเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม “ศึกนี้เธอทำได้สวยมาก”
หลี่ชิงเหอยิ้มตอบ
พี่รองหลินหยิบสมุดเล่มหนึ่งกับปากกาหมึกซึมจากลิ้นชัก แล้วเลื่อนส่งให้ “ให้เธอ ยินดีด้วยที่ได้เข้าทำงานในโรงงานทอผ้าอย่างราบรื่น”
“ขอบคุณค่ะพี่รอง”
หลี่ชิงเหอรับของขวัญพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้เกรงใจ ตอนนี้เธอมีงานทำแล้ว ต่อไปก็จะได้รับเงินเดือนทุกเดือน เธอมีความสามารถพอที่จะตอบแทนความดีกับความเอาใจใส่ที่พวกเขามอบให้
เห็นเธอมีนิสัยเปิดเผยตรงไปตรงมาขึ้นไม่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าพี่รองหลินก็เพิ่มขึ้นด้วย
“ชิงเหอ เธอฉลาดมาก รู้จักใช้กระแสความคิดเห็นกับความรักหน้าตาของคุณปู่ให้เป็นประโยชน์ เพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ลงมือเด็ดขาดไม่ทิ้งร่องรอย แต่ก็มีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่สองข้อ”
“หือ?”
พี่รองหลินเคาะโต๊ะ “เธอยุให้พี่ใหญ่กับพี่สาวทะเลาะกันเพราะเรื่องงาน ตอนนี้แม่เธอยังตั้งตัวไม่ทัน ที่ยอมถอยชั่วคราวก็เพราะรู้ว่าตัวเองผิดต่อหน้าคนอื่น และไม่กล้าขัดใจคุณปู่อย่างเปิดเผย แต่พอตั้งสติได้ คนที่เสียเปรียบก็ยังเป็นเธออยู่ดี”
“พ่อแม่เธอลำเอียงเข้าข้างพี่ใหญ่กับพี่สาว ทั้งคู่ไม่มีงานทำ แต่เธอที่ไม่ได้รับความรักกลับได้งานไปแทน พวกเขาไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอก ต่อจากนี้เธอคงอยู่ที่บ้านไม่ค่อยสบายใจนัก เตรียมตัวไว้ให้ดี ที่โรงงานฉันยังพอช่วยดูแลเธอได้บ้าง แต่ที่บ้านฉันช่วยอะไรไม่ได้มาก”