“พูดว่าอะไรนะ?!”
แม่หลี่เดือดดาล “แกแย่งงานประจำของพี่สาวเขาไปแล้วยังคิดจะขายงานชั่วคราวที่ตกลงกันว่าจะให้เขาอีก! เซียงซิ่วถึงกับขาพิการเพราะงานนั้น แกพูดแบบนี้ยังมีจิตสำนึกอยู่ไหม?”
เธอถลึงตามองเฉินเหอฮวา ก่อนถามหลี่ชุนเซิงว่า “นี่เมียแกยุยงใช่ไหม? พวกตาตื้นเอ๊ย...”
“โอ๊ย ฉันปวดท้อง!”
เฉินเหอฮวาเห็นอีกฝ่ายอ้าปากก็ด่าตัวเอง จึงกุมท้องแล้วเอนซบหลี่ชุนเซิง “พี่ชุนเซิง แม่พี่ไม่ชอบลูกชายของพี่หรือไง ดูสิ ลูกตกใจหมดแล้ว...”
แม่หลี่ “……”
คำด่าที่จ่ออยู่ตรงปากติดค้างในลำคอ เธอจ้องเฉินเหอฮวา หน้าอกกระเพื่อมแรงอยู่หลายครั้ง กว่าจะข่มโทสะลงได้ จากนั้นก็ประคองเฉินเหอฮวาส่งให้หลี่ชุนเซิงอย่างเบามือ
เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเฉินเหอฮวาใช้วิธีนี้บีบบังคับเธอ แต่ถึงจะไม่สนใจเฉินเหอฮวาก็ได้ เธอจะไม่สนใจหลานในท้องไม่ได้ จึงทำได้แค่กลืนความขุ่นเคืองที่ถูกยุแหย่ไว้ก่อน รอหลานคลอดแล้วค่อยคิดบัญชีกับนังตัวดีนี่!
“พอแล้ว ฉันไม่พูดแล้ว ชุนเซิง พาเมียแกกลับห้องไปพักเถอะ ท้องโตขนาดนี้ก็อยู่เฉย ๆ หน่อย อย่าเอาตัวเข้าไปยุ่งกับทุกเรื่อง!”
“พี่ชุนเซิง...”
แม้เฉินเหอฮวาจะดูอวบขึ้นเพราะตั้งครรภ์ แต่หน้าตาก็ยังสวยพอใช้ พอเธอออดอ้อนทำท่าน้อยใจ มุมคมคายที่มีตอนทะเลาะกับคนอื่นก็ลดลงไป หลี่ชุนเซิงจึงชอบท่าทางแบบนี้ของเธอไม่น้อย
เขาประคองภรรยาสาวพลางบ่นแม่ “แม่ทำอะไรน่ะ? เหอฮวากำลังท้องลูกของผม แม่ยอมเธอบ้างไม่ได้หรือไง?”
คำพูดที่ลูกสาวคนเล็กพูดไว้ยังดังก้องอยู่ในหัว แม่หลี่จึงจ้องลูกชายที่เข้าข้างคนนอกอย่างโมโห
“งานชั่วคราวเป็นของน้องแก จะขายหรือไม่ขายก็รอให้เขาออกจากโรงพยาบาลกลับมาก่อน แล้วให้เขาตัดสินใจเอง เงินเดือนแกเดือนละไม่กี่สิบหยวนยังใช้ไม่พออีกหรือไง ห้ามคิดถึงงานชั่วคราวของน้องแกเด็ดขาด”