ก็ได้
หลี่ชุนเซิงเคยคิดเรื่องนี้จริง ๆ และก็อิจฉาเงิน 800 หยวนอยู่จริง ๆ เขายังคิดจริง ๆ ด้วยว่างานชั่วคราวเป็นของตัวเอง ส่วนงานในห้างสรรพสินค้าเป็นงานที่พ่อแม่ยัดเยียดให้
ใครใช้ให้พวกเขาคิดว่าเขาเป็นลูกชายที่สืบทอดตระกูลได้ ส่วนลูกสาวเป็นตัวขาดทุน ไม่คู่ควรกับงานประจำล่ะ!
หลี่ชุนเซิงเชิดหน้าขึ้นอย่างได้ใจแล้วพูดว่า “ได้ พรุ่งนี้เราไปดูกัน แต่ก่อนเรื่องจะสำเร็จห้ามให้พ่อแม่รู้เด็ดขาด”
“ได้!”
เฉินเหอฮวากอดศีรษะหลี่ชุนเซิงอย่างตื่นเต้น แล้วจูบเขาไปทีหนึ่ง “พี่ชุนเซิง สมเป็นลูกผู้ชายจริง ๆ”
บ่ายวันถัดมา หลี่ชุนเซิงลางานแล้วไปพบเฉินเหอฮวา ทั้งคู่ไปยังสถานที่ที่นัดกับผู้หญิงคนนั้นไว้
สองสามีภรรยาเรียกราคาเพิ่ม “...เพิ่มอีก 100 หยวน”
“800 หยวนก็สูงกว่าราคาตลาดแล้วนะ ถ้าเราไม่ได้จำเป็นต้องใช้เงิน ใครจะซื้อกัน!”
สีหน้าผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “พวกคุณอย่าโลภมากเกินไปนักสิ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ เราไปหาคนซื้อรายอื่นก็ได้”
หลี่ชุนเซิงหันหลังเดินจากไปทันที เฉินเหอฮวาร้องเรียก “เดี๋ยวก่อน” แล้วดึงเขากลับมา สองสามีภรรยาร่วมมือกันเล่นละคร “เอาอย่างนี้ เราถอยกันคนละก้าว เพิ่มอีก 80 หยวน”
“ฉันเพิ่มให้ได้มากสุดอีก 5 หยวน รวมเป็น 805 หยวน!” ผู้หญิงคนนั้นว่า
“ไม่ได้ น้อยเกินไป”
หลี่ชุนเซิงไม่ยอม เฉินเหอฮวาดึงเขาไว้ แล้วต่อรองกับหญิงหน้าบึ้ง “งานนี้พร้อมทำอยู่แล้ว จ่ายเงินปุ๊บก็ไปส่งมอบงานและจัดการเรื่องเอกสารได้ทันที 850 หยวน”
“พวกคุณเรียกแพงเกินไป ไม่ได้หรอก” หญิงคนนั้นยังคงส่ายหน้า
หลี่ชุนเซิงส่งเสียงฮึ แล้วลากเฉินเหอฮวาเดินจากไป “ไม่ขายแล้ว ไป ๆ ๆ”