แม่หลี่เงยหน้ามองเขา
พ่อหลี่เห็นความไม่พอใจในแววตาของเธอ คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น รู้สึกเหมือนถูกท้าทาย จึงกดเสียงดุดันว่า “มองอะไรแบบนั้น? งานนี้แม่ฉันตั้งใจเก็บไว้ให้คนตระกูลหลี่ เธอทำงานให้ฟรีมาตั้งหลายปี ก็ควรพอใจได้แล้ว!”
“หลี่หม่านชาง คุณพูดอะไรน่ะ?”
แม่หลี่เบิกตากว้างเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ฉันไม่ใช่คนตระกูลหลี่หรือไง? อะไรที่ว่าฉันทำงานให้ฟรีมาตั้งหลายปี? ฉันเอาเงินไปใช้คนเดียวหรือไง?”
“พอแล้ว อย่าเปลี่ยนเรื่อง มีอะไรก็ค่อยพูดหลังจากจัดการทะเบียนบ้านกับสิทธิ์รับเสบียงของชุนเซิงเรียบร้อยแล้ว” พ่อหลี่ตัดบท ไม่เปิดโอกาสให้แม่หลี่โต้แย้ง
แม่หลี่โกรธจนริมฝีปากสั่น จ้องพ่อหลี่เขม็ง ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นทุกที
พ่อหลี่ไม่มองแม่หลี่ หันไปบอกหลี่ชุนเซิงว่า “กลับไปเอาเอกสารในห้อง แล้วไปกับแม่แก”
แววตาของหลี่ชุนเซิงฉายความลำพองใจอยู่หลายส่วน เขาเหลือบมองแม่หลี่ ก่อนยิ้มรับแล้วลุกกลับเข้าห้องไป
เฉินเหอฮวาร้อนใจอยู่บ้าง “พ่อคะ ถ้าให้หลี่ชุนเซิงได้งาน แล้วทะเบียนบ้านของหลานพ่อจะทำยังไงคะ?”
พ่อหลี่มองเธอด้วยแววตาเย็นชา แต่ไม่พูดอะไร
เฉินเหอฮวากลืนน้ำลาย หันไปเรียกแม่หลี่ “แม่คะ พูดอะไรหน่อยสิคะ ก่อนหน้านี้เราคุยกันไว้ไม่ใช่แบบนี้ ทะเบียนบ้านของลูกต้องตามแม่ หนูไม่ใช่คนเมือง ไม่มีงานทำ ลูกก็เลยได้แต่ขึ้นทะเบียนบ้านชนบท ถ้าเป็นแบบนั้นชีวิตทั้งชีวิตของหลานแม่ก็จบสิ้น...”
“เพราะอย่างนี้ฉันถึงไม่อยากให้เขาแต่งกับคนชนบท แต่เขาก็ยังดึงดันจะแต่ง!”
แม่หลี่เม้มปากแน่น กล้ำกลืนความอัดอั้นทั้งโกรธเคือง แล้วแอบถลึงตาใส่พ่อหลี่ ก่อนหันไปจ้องเฉินเหอฮวาเต็มกำลัง พอเห็นหลี่ชุนเซิงวิ่งออกมาจากห้องอย่างกระตือรือร้น ก็ระบายโทสะเสียงดังลั่น “ใคร ๆ ก็คลอดลูกได้ทั้งนั้น! ผู้หญิงในเมืองตั้งกี่คนต่อแถวรอให้เขาเลือกแต่งงาน แต่เขากลับไปแต่งกับผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอ! แถมยังคลอด...เจ้าตัวบ้านนอกมาอีก! ลูกได้ทะเบียนบ้านชนบทก็สมควรแล้ว เขามันมีชะตาเป็นคนชนบท! ก็เพราะพ่อมันห้ามใจตัวเองไม่อยู่...”