“...ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย”
เฉินเหอฮวากะพริบตาปริบ ๆ ชั่วขณะหนึ่งก็รู้สึกผิดจนไม่กล้าสบตาหลี่ชุนเซิง
ตอนแรกเธอตั้งใจจะอาศัยข้ออ้างเรื่องแจ้งทะเบียนบ้านให้ลูกชาย เพื่อช่วยหลี่ชุนเซิงแย่งงานประจำมาให้ครอบครัวของพวกเขา อย่างไรเสียสามีภรรยาก็เป็นหนึ่งเดียวกัน หลี่ชุนเซิงได้งานและมีเงินเดือน เธอก็มีส่วนใช้ด้วย
แต่ใครจะคิดว่าทะเบียนบ้านของลูกต้องตามแม่
ลึก ๆ ในใจเธอเกิดความรู้สึกประหลาดที่บอกไม่ถูก คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงบ้านนอกอย่างเธอจะมีงานในเมืองได้ แถมยังย้ายทะเบียนบ้านจากชนบทเข้ามาในเมือง กลายเป็นคนเมืองได้อีกด้วย
ความตื่นเต้นดีใจนั้นมากกว่าตอนแต่งงานกับหลี่ชุนเซิงหลายเท่า
เฉินเหอฮวาเลียริมฝีปาก ไม่กล้าแสดงพิรุธออกมา เธอเท้าเอวแล้วตะคอกใส่หลี่ชุนเซิง “ใครหน้าไม่อายไปพูดเหลวไหลให้คุณฟัง? บอกมาสิ ดูสิว่าฉันจะไม่ตบหน้าให้เละหรือ!”
“ตบหน้าให้เละงั้นเหรอ?”
หลี่ชุนเซิงหัวเราะเยาะ “ได้สิ งั้นเธอก็ตบหน้าตัวเองกับแม่ให้เละก่อนเลย! มีคนได้ยินเธอโทรคุยกับแม่ แล้วทนแทนฉันไม่ไหวเลยมาบอกฉัน”
เฉินเหอฮวา “...”
ความคิดในหัวเธอพลิกปั่นป่วนไปหมด
ตอนที่เธอโทรคุยกับแม่ มีคนอยู่แถวนั้นด้วยเหรอ?
ตอนนั้นเธอดีใจจนสนใจแต่เรื่องของตัวเอง ไม่ทันสังเกตเลย!
บ้าจริง!
ไอ้ปากสว่างนั่นเป็นใครกันแน่?
“คะ...คนนั้นคงฟังผิดแน่ ๆ ตั้งใจยุแยงเรื่องในบ้านเรา อยากให้เราทะเลาะกันเพราะงาน ลูกจะได้แจ้งทะเบียนบ้านไม่ได้ แล้วครอบครัวเราสามคนก็ต้องถูกไล่กลับชนบท...”