“ซิ่วซิ่ว……”
แม่หลี่ยื่นมือออกไปคิดจะห้าม แต่หลี่เซียงซิ่วกลับกรีดร้องพลางผลักเธอออกไป “หลบไป!”
แม่หลี่เซถอยหลัง
หลี่เซียงซิ่วเดินกะเผลกออกไปอย่างรวดเร็ว ขาทั้งสองข้างยาวสั้นไม่เท่ากันอย่างเห็นได้ชัด
ผู้คนที่ล้อมดูอยู่ด้านนอกลานบ้านเห็นท่าทางที่แทบจะพังทลายของเธอ ก็ไม่มีใครพูดอะไร ได้แต่มองเธอเดินขากะเผลกออกจากตรอกไปอย่างเงียบ ๆ
ครู่หนึ่งจึงมีคนถอนหายใจ “น่าสงสารจริง ๆ ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะ?”
“นั่นสิ งานก็ถูกคนในครอบครัวแย่งไปแล้ว คงหาครอบครัวสามียากแน่”
“...ทำกรรมไว้จริง ๆ”
ในลานบ้าน แม่หลี่มองพ่อหลี่ทั้งน้ำตาคลอ
พ่อหลี่เหลือบมองเธอ แววตาเผยความรังเกียจ ก่อนหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่สำนักงานเขตด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราในฐานะพ่อแม่ทั้งนั้น รบกวนทั้งสองท่านวางใจเถอะ พอลูกกลับมาแล้ว เราจะจัดการให้เรียบร้อย”
ทั้งสองสบตากัน
เจ้าหน้าที่ชายพยักหน้า “ถ้ามีอะไรให้ช่วย ก็ไปหาเราได้ทุกเมื่อ”
พ่อหลี่ฝืนยิ้มออกมา
“ผมไปส่งทั้งสองท่านนะครับ”
“ไม่ต้องหรอก”
หลังส่งเจ้าหน้าที่สำนักงานเขตกลับไปแล้ว พ่อหลี่ก็พยักหน้าให้เพื่อนบ้าน “ทำให้ทุกคนเห็นเรื่องน่าขายหน้าแล้ว ลูกโตแล้วก็มีความคิดเป็นของตัวเอง แต่พวกเราเป็นพ่อแม่ก็ต้องคำนึงถึงทั้งครอบครัว เรื่องแบบนี้ถ้าเกิดกับพวกคุณ เชื่อว่าก็คงเลือกเหมือนผม”
ทุกคนมองหน้ากัน “……”
ไม่มีใครกล้าพูดว่า มีงานประจำแล้วควรให้ลูกสาว ไม่ใช่ลูกชาย
เมื่อมองถึงความก้าวหน้าของทั้งครอบครัว ทุกคนย่อมเอนเอียงไปทางลูกชายมากกว่า
แต่ “...แย่งงานประจำไปแล้วยังเอางานชั่วคราวไปขายอีก แบบนี้ก็เกินไปหน่อย”
“ไม่เห็นจะอยากให้น้องสาวตัวเองได้ดีเลยสักนิด”
“คนแบบนี้...จะพยุงตระกูลให้รุ่งเรืองได้จริงเหรอ?”