หลี่ชิงเหอเจ็บจนสูดปาก “ซี๊ด” เธอเผยข้อมือแดงช้ำจากการถูกแม่หลี่กระชากลากให้ทุกคนเห็น ก่อนจะหดตัวลงเมื่อได้ยินเสียงแม่หลี่ แล้วเหลือบมองหลี่เซียงซิ่ว
แม่หลี่ฉวยโอกาสขึ้นเสียงถาม “แกอยากยกงานให้พี่สาวใหญ่ใช่ไหม?”
แม่หลี่วางแผนไว้เป็นอย่างดี ไม่ว่าอย่างไรต้องแย่งงานจากหลี่ชิงเหอมาให้ได้ก่อน เพื่อคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้า จากนั้นค่อยคิดหาทางจัดการกันเป็นการส่วนตัว
แต่พอพูดออกไป หลี่ชุนเซิงกลับไม่ยอม
เขาโวยวายเสียงดัง “แม่ แม่บอกแล้วว่าจะยกงานให้ผมนี่! หลานชายคนโตของแม่กำลังรอทะเบียนบ้านในเมืองอยู่ แม่...”
“หุบปาก!” แม่หลี่รีบปรามหลี่ชุนเซิงที่กำลังทำเรื่องโง่ ๆ
หลายคนฟังแล้วจับใจความได้ ต่างส่งเสียงเหยียดหยันอย่างรังเกียจ
มีคนกระซิบบ่น “มิน่าถึงดึงดันจะยกงานให้ลูกชาย ที่แท้ก็อยากให้หลานได้ทะเบียนบ้านในเมืองนี่เอง ดูถูกใครกันอยู่?”
ปัญหาขัดแย้งในครอบครัวธรรมดา ๆ พอลุกลามกลายเป็นความขัดแย้งทางชนชั้นระหว่างคนงานกับชาวนา เรื่องก็ใหญ่โตขึ้นมาทันที
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
แม่หลี่รีบแก้ตัว “ไม่มีเรื่องแบบนั้น ชิงเหอจะยกงานให้ซิ่วซิ่ว ฉัน...”
“พอเถอะแม่”
หลี่เซียงซิ่วหัวเราะเย็นชา “ฉันรู้ว่าแม่คิดจะทำอะไร แม่อยากบีบให้ชิงเหอยกงานให้ฉันก่อน แล้วค่อยบีบให้ฉันยกงานให้หลี่ชุนเซิงใช่ไหม ฝันไปเถอะ!”
เธอเบือนหน้ามาเรียกหลี่ชิงเหอ “หลี่ชิงเหอ ฟังฉันให้ดี งานนี้เธอสอบได้มา ห้ามยกให้ใครทั้งนั้น เธอไปทำเอง เข้าใจไหม?!”
“...ฉันไปทำได้จริง ๆ เหรอ?” ดวงตาของหลี่ชิงเหอเป็นประกาย แต่ชั่วพริบตาต่อมาก็หันไปมองแม่หลี่อย่างหวาดกลัว