บนลานฝึกยุทธ์ เหล่าทหารที่กำลังโห่ร้องอย่างสุดใจ พอได้ยินคำพูดของผู้บัญชาการสูงสุดก็เงียบกริบไปพร้อมกันทันที
ไม่ต้องพูดถึงเหล่าหน่วยรบพิเศษชั้นเลิศทั้งสามเหล่าที่มาชมการปะทะ!
ทุกคนต่างจับตามองเฉินวั่นหลี่เหมือนถวายคำนับด้วยสายตา!
ฐานะของเย่จินเชินในสามเหล่าทหารนั้น ศักดิ์สิทธิ์ดังเทพเจ้า สูงส่งเหนือใคร
ตลอดหลายสิบปี ไม่มีผู้ใดแม้แต่จะแหงนมองให้ทัน แล้วจะเทียบชิดได้อย่างไร!
แม้แต่จีเสวียนอี้ที่ตอนลงจากภูเขาเคยระบือชื่อไปทั่ว ก็เพียงถูกขบถกันในหมู่ลับว่าเป็นผู้สืบทอดของเย่จินเชินเท่านั้น
ทางการไม่เคยแถลงอะไรออกมาเลย
และณ บัดนี้ คำพูดของผู้บัญชาการสูงสุดชัดเจนว่าหมายเปรียบเฉินวั่นหลี่ให้เป็นเย่จินเชินคนที่สอง
ไม่ใช่แค่เหล่าทหารที่อยู่ ณ ที่นี้ หรือคนของสำนักลับตา แม้กระทั่งชูอีเหยิน ถังเหยียนหราน ซูหว่าน สาว ๆ ที่สนิทสนมไร้ร่องรอยกับเฉินวั่นหลี่ ก็แหง็บปากค้าง นานนับได้ยังไม่หุบปิด
ถังหลิงอวี่แสดงสีหน้าครุ่นคิด แล้วหันไปมองเย่จินเชิน
ใบหน้าของเย่จินเชินยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน ลึกล้ำวัดไม่ได้
เฉินวั่นหลี่ลุกขึ้นยืน ยกมือคำนับผู้บัญชาการสูงสุด "ผมเพียงคนรุ่นหลังตัวเล็ก ๆ ไม่มีผลงานอันใดในกิจการบ้านเมือง เทียบกับเย่จินเชินแล้วยิ่งไม่มีคุณูปการให้กล่าวถึง ดังนั้นจึงไม่กล้าให้ถูกกล่าวขานเทียบเคียงกับเย่จินเชิน!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า เพียงแค่ทีมปรมาจารย์ของเจ้าก็คือสิ่งที่มีคุณูปการต่อบ้านเมืองมากที่สุดแล้ว!"
ผู้บัญชาการสูงสุดหัวเราะอย่างรื่นรมย์ แววตาที่มองเฉินวั่นหลี่ก็อ่อนโยนลงอีกหลายส่วน
เหล่าบุตรแห่งคุนลุนลงจากภูเขาแล้วต่างต่อสู้แย่งชิงกันเพื่อเส้นทางจินเชิน ใช้วิชามากมายหลากหลาย แต่เฉินวั่นหลี่ยังสามารถกล่าวคำถ่อมตนเช่นนี้ ยิ่งทำให้บุคคลระดับสูงสุดอย่างเขาไม่อาจไม่มองเห็นคุณค่าขึ้นมา