ทุกคนในที่นี้ต่างหน้าเหม่อยังไม่ทันรู้เรื่อง
รู้สึกเหมือนหูของตัวเองมันผิดปกติไปซะแล้ว
ตั้งแต่หลินชวนก้าวเข้ามาในห้อง เรื่องราวทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคิดเลย!
แต่พวกเขาก็ยังพอเดาได้อย่างลับ ๆ ว่าตอนแรกหลินชวนก็ยังตั้งใจจะข่มเฉินวั่นหลี่อยู่!
แต่หลังจากที่เฉินวั่นหลี่ทำลายวิชาแหวนห้าธาตุไปแล้ว หลินชวนก็เริ่มยืดหยุ่นลงอย่างชัดเจน
เพียงแต่เมื่อเผชิญกับการยืดหยุ่นแบบนี้ ท่าทีของเฉินวั่นหลี่กลับเป็นการรุกไล่ทีละก้าว!
สายตาที่ทุกคนมองไปยังเฉินวั่นหลี่ยิ่งซับซ้อนขึ้นทุกที หรือว่าเขาจะไม่หวาดกลัวสิ่งใดอีกต่อไปจริง ๆ?
สีหน้าของหลินชวนยิ่งบูดบึ้งถึงขีดสุด ขมวดคิ้วกล่าวว่า "เฉินวั่นหลี่ เจ้าคิดจริงหรือว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้?
เพียงแต่สมรภูมิระหว่างเจ้ากับข้า ไม่ได้อยู่ที่นี่เท่านั้น
สักวันหนึ่งเมื่อกองทหารหลางเว่ย์กับกองทหารหลงเว่ย์ต้องประลองกัน สมรภูมิของพวกเราควรอยู่ที่ลานฝึกประลองทหาร!
ซึ่งท่านเย่จุนเชินก็ทรงอนุมัติแล้ว! การขอโทษครั้งนี้ เจ้ายอมรับหรือไม่ก็ตามใจ เป็นบันไดขั้นที่ข้าหลินชวนยื่นให้เจ้า
ถ้าเจ้าไม่เอา แล้วจะทำอย่างไร? ข้าสืบทอดคำสอนแห่งคุนหลุนแก่สรรพสรรค์ ย่อมถ่ายทอดวิชาแก่สามทัพ เตรียมพร้อมรับศัตรูภายนอก!
การที่คุนหลุนสืบทอดคำสอนแก่สรรพสรรค์เป็นเจตนาดีงามของคุนหลุน และเป็นความปรารถนาของทางการด้วย เจ้าจะมาขวางทางทางการหรือ?"
คำพูดนี้กำกวม คนที่อยู่ในที่นี้ส่วนใหญ่ก็ฟังได้เพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ
มีเพียงคนระดับเฉินวั่นหลี่กับถังหลิงอวี่เท่านั้นที่จะเข้าใจได้ว่า ศัตรูภายนอกที่หลินชวนพูดถึงนั้น คือผนึกที่อยู่เบื้องหลังประตูมิติ คือสิ่งมีชีวิตอย่างอสูรปีศาจมืดนั่นเอง