ไม่ต้องพูดถึงคนธรรมดาในที่นี้เลย แม้กระทั่งชูอีเหยินและพวกที่คุ้นเคยกับเฉินวั่นหลี่เป็นอย่างดี ณ ขณะนี้ก็ยังตกตะลึงจนหาคำพรรณนาไม่ถูก
หลินชวนรู้เรื่องของจีเสวียนอี้แล้วยังกล้ายืนอยู่ตรงนี้ ย่อมแปลว่าเขาต้องแกร่งกว่าจีเสวียนอี้
วันนั้นเฉินวั่นหลี่ฟันจีเสวียนอี้ถึงฆ่า ยังต้องใช้แรงเป็นการใหญ่
สงครามครั้งนั้นห่างจากวันนี้เพียงประมาณเดือนเศษเท่านั้น แต่เฉินวั่นหลี่ประมือกับหลินชวนอีกครั้ง กลับง่ายดายถึงเพียงนี้?
ความก้าวหน้าของพลังก็เร็วเกินไปแล้วสิน่า?
ณ ขณะนี้หลินชวนคุกเข่าลงทั้งสองข้าง หน้าแดงก่ำดังตับหมู สมองกำลังสั่นคลอนจนน่าวิตก
เขาแพ้!
คุกเข่าทั้งสองลง คือความอัปยศอย่างใหญ่หลวง!
ความอัปยศนี้กดดันจนสมองเขากลายเป็นช่องว่าง!
เฉินวั่นหลี่กล้าฆ่าหลินคั่นจริง ๆ ก็ย่อมกล้าฆ่าหลินชวนเช่นกัน!
ศักดิ์ศรีของตระกูลหลิน ศักดิ์ศรีของผู้เป็นเซียนหนุ่มแห่งคุนหลุน ในสายตาเฉินวั่นหลี่ไม่มีค่าอะไรเลย
ยิ่งไปกว่านั้น หลินชวนผู้ถูกขนานนามว่าเซียนหนุ่ม ต่อหน้าเฉินวั่นหลี่กลับแทบไม่มีแม้แต่หนึ่งกระบวน!
เมื่อเข้าใจความจริงข้อนี้แล้ว ทุกคนต่างหลงเหลือแต่ความเงียบ
เพียงจ้องมองเฉินวั่นหลี่ด้วยแววตาตกตะลึง
บนโลกนี้ คงไม่มีใครรังเกียจเขาได้อีกแล้ว นอกจากผู้อยู่ในระดับเดียวกับเย่จünเสิน?
แม้แต่บุรุษและสตรีแห่งสกุลศิลปะการต่อสู้อย่างถังชื่อจงและถังเหมียนอิน ก็เหมือนได้รู้จักเฉินวั่นหลี่ขึ้นใหม่อีกครั้ง
ใช้หนึ่งกระบวนกดขี่ผู้อยู่ขั้นกลางของขั้นเหนือมนุษย์?
ความเร็วในความก้าวหน้าของเฉินวั่นหลี่ เกินขีดจำกัดของจินตนาการพวกเขาไปแล้วจริง ๆ!
"ดูเหมือนว่า ของล้ำค่าที่คุนหลุนพอนับหน้าพอตานของพวกเจ้า ยังไม่เท่าของที่ข้าเก็บมาจากริมทาง! ส่วนเซียนหนุ่มของคุนหลุนที่พอนับหน้าพอตาน ก็เพียงเท่านี้เอง!"