มังกรเงาเป็นภูมิประเทศชนิดหนึ่ง เป็นเส้นพลังที่ไหลไปตามขุนเขาแม่น้ำลำธาร ซ่อนลมบรรจุน้ำรวมวิญญาณ
ส่วนตาปราณคือหัวมังกรบนสายมังกร เป็นจุดที่พลังปราณของสายมังกรทั้งเส้นมาบรรจบ เป็นจิตวิญญาณแห่งเส้นเลือดสวรรค์และโลกดิน
พูดง่าย ๆ ก็คือ ตาปราณจะเป็นตาปราณได้เฉพาะเมื่ออยู่ ณ ที่แห่งนี้เท่านั้น ไม่เหมือนของวิเศษธรรมชาติชนิดอื่นที่ขุดออกมาย้ายปลูกใหม่ได้
เหตุนี้ราชาหมาป่าหิมะจึงถามขึ้นว่า "จะเอาไปได้อย่างไร"
เฉินวั่นหลี่ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้กำลังจะถึงสิ้นปี ถ้ารีบเดินทางกลับก็คงไม่ทันเสียแล้ว เขาจึงตัดสินใจอยู่ต่อที่นี่ หมายจะหลอมรวมหน่วยมังกรวิญญาณให้หมดสิ้นเสียก่อน เพื่อยกระดับความแข็งแกร่ง
พอเขาบอกความคิดนี้ออกไป ราชาหมาป่าหิมะก็อึ้งไป "อะ อะ... ในเวลาอันสั้น ร่างกายซับได้มีขีดจำกัด... หรือว่า..."
ราชาเงือกก็คิดไม่ต่างกัน มันถูมือถูเท้า รู้สึกว่าตัวเองช่วยซับได้สักหน่อย!
เฉินวั่นหลี่ไม่เยอะพูด เพียงนั่งขัดสมาธิลงทันทีแล้วเริ่มปรับลมหายใจบำเพ็ญ
เคล็ดวิชาหมุนเวียนครบจักรวาลภายใน เห็นได้ว่าอกของเขาขยับขึ้นลง สูดหายใจเข้าอย่างรุนแรง ภายในตาปราณ พลังปราณอันกว้างใหญ่เริ่มรวมตัว
พลังปราณที่เคยไร้รูปร่าง ค่อย ๆ กลั่นตัวเป็นหมอกขาวนวล เมื่อหน่วยวิญญาณไหลบ่ามากขึ้นเรื่อย ๆ หมอกขาวก็หนาแน่นขึ้นจนสุดท้ายกลายเป็นของเหลวสีขาวเหมือนมีตัวตนจริง
ของเหลวสีขาวนวลนั้นแน่นหนายิ่งขึ้นไปอีก สุดท้ายเปลี่ยนเป็นผืนผ้าขาวสองผืนพุ่งเข้าเข้ารูจมูกของเฉินวั่นหลี่
ราชาหมาป่าหิมะและราชาเงือกมองหน้ากัน ในตาของทั้งคู่เต็มเปี่ยมด้วยความตะลึงงัน