สำหรับพวกเขาทั้งสำนักพระโพธิสัตว์แล้ว ทะเลกุยหมิงถือเป็นความลับที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กนัก
ปกติสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ให้กำเนิดสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ย่อมเป็นความลับสำคัญยิ่ง ห้ามรั่วไหลออกไปแม้แต่นิดเดียว เพราะเมื่อไหร่ที่เรื่องนี้แพร่ไปทั่วยุทธภพ ย่อมไม่พ้นเกิดความปั่นป่วนใหญ่หลวง
แต่ทุก 10 ปีจะมีหาของทะเลเก็บสมบัติครั้งหนึ่ง ทั้งคุนหลุนและสำนักลับที่ซ่อนตัวจากโลกจะส่งคนมา พวกสำนักพระโพธิสัตว์ทุกคนจึงล้วนรู้เรื่องความลับของเขตห้ามแห่งนี้
แถมจุดลงทะเลยังอยู่ใกล้กับสวนยาของสำนักพระโพธิสัตว์ คนในสำนักก็มักไปแถวนั้นบ่อย ๆ
ทว่าตอนนี้คือช่วงฤดูลงทะเลพอดี ที่แห่งนั้นกลายเป็นเขตห้ามไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงคนนอก แม้แต่คนในสำนักเองก็ห้ามเข้าใกล้
ก็เพราะเป็นช่วงลงทะเลพอดี พวกเขาถึงได้เอะใจกับหน้าใหม่อย่างเฉินวั่นหลี่ ที่มาถึงก็บอกว่าจะไปทันที
ไม่ใช่ว่าซูเฉิงฉีถูกเจ้าหน้านี่บังคับขู่กรรโชกันหรอกนะ?
ซูเฉิงฉีเพิ่งกลับมา ตามธรรมดาควรพาเฉินวั่นหลี่ไปพบพี่สาวก่อน แต่เฉินวั่นหลี่กลับรีบร้อนเช่นนี้ เขาคิดไปคิดมาก็ว่าไม่มีอะไร จึงเปิดปากว่า
"ได้ครับ ผมนำทางเอง!"
"??" ทุกคนอึ้งกันทั้งฉาก หญิงวัยกลางคนที่เปิดปากก่อนยังคว้าแขนซูเฉิงฉีไว้ทันที
"ศิษย์น้อง น้องรู้ตัวหรือว่ากำลังทำอะไร? อย่าเพิ่งทำอะไรโง่ ๆ! นั่นมันที่ที่ใคร ๆ ก็ไปได้ง่าย ๆ งั้นหรือ?"
ซูเฉิงฉีกำลังจะพูด ก็ได้ยินเสียงซูว่านดังขึ้นไม่ไกล "ท่านปรมาจารย์เฉินเสด็จมาเยือน สำนักพระโพธิสัตว์ของเรารุ่งเรืองยิ่ง!"
"ปรมาจารย์เฉิน? ปรมาจารย์เฉินตัวไหน?" หญิงกลางคนอ้าปากค้าง มองไปที่เฉินวั่นหลี่