ขณะที่หานเจิ้งกำลังสนทนาอยู่กับกุยอวี่จื่อ ต้วนฉงได้แต่ยืนอยู่ด้านประตูใหญ่ มองไกลออกไป
เห็นคนชรากับหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าเฉินวั่นหลี่ ราวกับเทพสงคราม น่าพรึงกลัวยิ่งนัก
แม้แต่ศิษย์สำนักกุยหยินที่ถูกวิญญาณร้ายสิงร่างจนไม่เกรงมีดมีปืน และเหล็กซื่อแห่งสายการหลอมศพของสำนัก ก็แตกกระจายเป็นผุยผงภายในพริบตาใต้การโจมตีของทั้งสอง
ส่วนวิญญาณร้ายและพลังหยินชั่วอื่น ๆ ก็แทบไม่ส่งผลกระทบต่อคนทั้งสองเลย ทุกครั้งที่ออกโจมตี วิญญาณร้ายก็สลายเป็นความว่างเปล่าเป็นวงกว้างทั้งหย่อม
ยิ่งกว่านั้น นายพลผีสองตนที่เฉินวั่นหลี่อัญเชิญออกมาด้วยขลุ่ยกุยหลัว ก็ราวดั่งผู้ทูตนรก ที่คลั่งไคล้เก็บเกี่ยววิญญาณร้ายในมหาค่ายกลหมื่นผีไปทีละกอง
ปัง ปัง ปัง!
เสียงปะทะย้ายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ศิษย์ที่ล้มลงและวิญญาณร้ายในมหาบูชาก็เหลือน้อยลงเรื่อย ๆ
"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"
เสียงคำรามของราชาหมาหิมะดังก้องทั่วหุบเขา ทะลุประสาทสัมผัสของคนสำนักกุยหยินจนสั่นสะท้านในจิตวิญญาณ
เพียงชั่วเวลาสิบกว่าลมหายใจ ราชาหมาหิมะก็ฟันคนตายไปหลายสิบคนด้วยไม้เท้าในมือ
สามง่ามของราชาเงือกเปล่งแสงทองราวดวงอาทิตย์ ที่ใดที่มันปรากฏ ที่นั่นก็มีชีวิตถูกเก็บเกี่ยวต่อเนื่อง
เหล่าศิษย์สำนักกุยหยินที่รีบวิ่งออกมาจากด้านหลังเพื่อช่วยรบ ต่างตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง
ไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้ แทบทุกคนตกใจจนทิ้งอาวุธและคุกเข่าลงพื้นภายในพริบตา
ทุกคนสั่นสะท้านไปทั้งตัว แทบจะเปล่งคำขอชีวิตออกมาจากปาก
ต้วนฉงที่ยืนอยู่ที่ประตูมองเพียงไม่กี่วินาที ก็สั่นสะท้านไปทั้งตัวแล้วกรีดร้องขึ้น
"คนสองคนนั้นที่เฉินวั่นหลี่นำมา ไม่ใช่ปรมาจารย์ธรรมดาแน่นอน!
ศิษย์ที่ออกรบล้วนถือเครื่องรางและของวิเศษชั้นเลิศ มีคนขับเคลื่อนเหล็กซื่อที่เก่งกาจทัดเทียมปรมาจารย์ฮิ้นเหลียนชั้นนำ แต่ก็ถูกฟันระเบิดด้วยหนึ่งท่า