เมื่อมิยาโมโตะยุกิสะเอ่ยคำว่า "ท่านเจ้านาย" ฮินกะอากิโอจึงรู้ว่าผู้มาเยือนคือใคร ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที "เฉินวั่นหลี่! คุณ... ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"
เหล่านินจาในห้องต่างตั้งทัพรับศัตรูใหญ่ จ้องมองแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ด้วยความตึงเครียดสุดขีด
สามคำว่า เฉินวั่นหลี่ นับตั้งแต่ฟุจิกาวะคาซึเสียชีวิต แทบกลายเป็นชื่อต้องสาปในวงการบำเพ็ญเพียรของแดนตะวันออกไปเสียแล้ว!
ทว่าในลานบ้านยังมีนินจาอีกกว่าสิบคน แต่กลับไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ เลย
คนที่ควรจะตายจากขีปนาวุธที่เมี่ยนเตียน โผล่มาที่นี่ได้อย่างไรกัน?
ชิ้ง! ชิ้ง!
เสียงดึงดาบของเหล่านินจาดังขึ้น แต่เฉินวั่นหลี่กลับมองไม่เห็นเป็นตาข้าง ๆ เดินเข้ามาอย่างสบายอารมณ์
"งั้นฉันควรอยู่ที่ไหน?"
เฉินวั่นหลี่หัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง "อ๋อ ฉันควรอยู่ที่เมี่ยนเตียนสินะ ดูท่าทางพวกเจ้ากับเมี่ยนเตียนคงไม่ค่อยลงรอย เขามีเครื่องบินบินมาแถมให้ฉันติดทางด้วย แล้วก็ไม่แจ้งให้พวกเจ้าทราบงั้นเหรอ?"
"???"
ฮินกะอากิโอรู้สึกว่าทุกคำแยกกันฟังเข้าใจได้หมด แต่ต่อกันเข้ากลับไม่เข้าใจเอาเสียเลย
เฮ้ย นายไม่ควรถูกขีปนาวุธระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแล้วเหรอ?
นายไม่ใช่กำลังรบกับพวกขุนศึกเมี่ยนเตียนอยู่เหรอ? แม้แย่ที่สุดนั่นก็คือกองพลนะ! เมี่ยนเตียนฆ่านายไม่ตาย ยังจะส่งนายมาให้อีกงั้นเหรอ?
สายตาของทุกคนที่มองเฉินวั่นหลี่ เหมือนกำลังเห็นผี
ขณะที่ฮินกะอากิโอสมองว่างเปล่านั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่นขึ้น
"โทรศัพท์คุณดังแล้ว ดูท่าทางเจ้านายของคุณจะโทรมาบอกให้คุณออกไปปกป้องบ้านเมืองแล้วล่ะ!"
เฉินวั่นหลี่ยิ้มฉาน
ภายใต้สายตาของเฉินวั่นหลี่ ฮินกะอากิโอรู้สึกราวกับถูกเทพมรณะจ้องมอง ทั้งร่างแข็งทื่อไปหมด